บทที่ 192 ไข่มังกร เนื่องจากรู้ทางอยู่แล้ว ซูผิงจึงพบจุดตรวจค้นอย่างรวดเร็ว หลังจากรอคิวอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปในห้องที่เขาเพิ่งเดินจากมาเมื่อไม่นานนี้ “คุณซูหรือครับ?” ฉินซูไห่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แต่ก็รีบตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว “คุณเพิ่งจะออกไปสำรวจมาอีกรอบงั้นหรือครับ?” “ใช่” ซูผิงพยักหน้า ฉินซูไห่ส่ายหัวและตัดสินใจไม่ถามซักไซ้ต่อ เป็นเรื่องเข้าใจได้ที่คนที่เคยกอบโกยโชคลาภก้อนโตในดินแดนลี้ลับจะอยากกลับไปเสี่ยงโชคอีกครั้ง ซูผิงหยิบกระเป๋าเป้ออกมาแล้วเทของข้างในออกมา เป็นผลึกพลังงานสองก้อนที่สกัดจากอสูรระดับเจ็ด ฉินซูไห่มองดูสิ่งของเหล่านั้นด้วยคิ้วที่กระตุก เขาคาดหวังผลลัพธ์ที่ดีกว่านี้ “เอาล่ะ... ดูเหมือนคราวนี้คุณซูจะดวงไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะครับ” “เกรงว่าจะเป็นอย่างนั้นครับ” ซูผิงแสร้งทำสีหน้าผิดหวัง “ไม่ต้องกังวลไปครับ ครั้งหน้าคุณอาจจะไปลองใหม่และพบกับสมบัติที่ล้ำค่ากว่าเดิมเหมือนครั้งก่อนก็ได้” “ขอบคุณครับ นั่นคือสิ่งที่ผมตั้งเป้าไว้” เหล่านักรบระดับฉายาหลายคนที่อยู่ในห้องต่างหันมาให้ความสนใจซูผิงอย่างเป็นมิตร เพราะพวกเขาตัดสินใจแล้วว่าจะปฏิบัติต่อเขาอย่างเท่าเทียม อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีข้อยกเว้น อย่างเช่นคุณนายเฟิง ผู้ซึ่งคลางแคลงใจในความน่าเชื่อถือของซูผิงมาโดยตลอด “เหอะ ช่างเป็นโชคที่มหาศาลเหลือเกินนะที่เขาเจอผลไม้จิตวิญญาณดาราเข้าให้ นี่เขาตั้งใจจะเป็นไอ้หมาโชคดีอีกรอบหรือไง? อย่าทำให้ฉันขำหน่อยเลย” แม้ว่าคนอื่นๆ จะไม่ได้เห็นด้วยกับคำพูดของเธอเต็มร้อย แต่พวกเขาก็กล่าวสนับสนุนซูผิง “ก็นะ ถ้าทำได้ฉันเองก็จะลองเสี่ยงโชคในพื้นที่ส่วนอื่นๆ เหมือนกันนั่นแหละ” “ใช่ โชคเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น? คุณแค่ต้องพยายามต่อไป” เมื่อการตรวจค้นเสร็จสิ้น ซูผิงก็มุ่งหน้าไปยังพื้นที่รอคอยอีกครั้ง พร้อมกับปฏิเสธเหล่าผู้ที่มาทาบทามอีกหลายคน ตอนนี้เขาคุ้นเคยกับ “ขั้นตอนการทำงาน” เป็นอย่างดีแล้ว เขาชำระเงินอย่างคล่องแคล่ว เลือกพื้นที่เป้าหมาย แล้ววาร์ปไปยังที่นั่นโดยไม่ต้องขอคำแนะนำจากใครเลย เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไปอย่างไม่หยุดยั้ง อีกสองวันผ่านไปในขณะที่ซูผิงยังคงเพลิดเพลินกับงานของเขา ถึงตอนนั้น เหล่าพนักงานในห้องตรวจค้นก็ไม่มีใครประหลาดใจกับการแวะเวียนมาบ่อยๆ ของเขาอีกต่อไป ฉินซูไห่เลิกนับจำนวนครั้งที่เขาเห็นซูผิงไปแล้ว เพราะทุกครั้งหลังจากผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงหรือเร็วกว่านั้น ซูผิงก็จะกลับมาเสมอ ถ้าพวกเขาไม่รู้ภูมิหลังของอีกฝ่าย พวกเขาคงคิดว่าเขาเป็นพนักงานอีกคนของที่นี่ไปแล้ว ฉินซูไห่มองไปที่กระเป๋าเป้ของซูผิง ซึ่งคราวนี้ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยของในทำนองเดียวกัน ทุกคนในห้องต่างให้ความสนใจและสงสัยว่าซูผิงนำอะไรกลับมาบ้าง หลังจากที่ต้องผิดหวังมาหลายครั้งตลอดช่วงสองสามวันที่ผ่านมา “เชิญครับ” ฉินซูไห่ผายมือบอกซูผิงพร้อมรอยยิ้ม พวกเขาทุกคนรู้อยู่แล้วว่าต้องทำอย่างไร ซูผิงพยักหน้าและแกะกระเป๋า ตุบ ตุบ ผลึกพลังงานธรรมดาๆ หลายก้อนและไข่ที่มีจุดกระจัดกระจายกลิ้งออกมาบนโต๊ะ เหล่าผู้ตรวจค้นมองหน้ากันอย่างงุนงง พวกเขาสงสัยว่าซูผิงไปรื้อรังอสูรมาหรือเปล่า ไม่มีใครในนั้นที่เป็นผู้ฝึกสอนมืออาชีพ พวกเขาจึงไม่สามารถบอกได้ว่าจะมีสัตว์เลี้ยงระดับดาราชนิดไหนฟักออกมาจากไข่พวกนี้ “เอ่อ คุณซูครับ? นี่มันคือ...” ฉินซูไห่อยากทราบก่อนที่จะส่งพวกมันไปตรวจสอบ ซูผิงตอบโดยไม่ลังเล “มังกรพายุสี่ปีก ระดับเก้า” “ไข่มังกร?” ฉินซูไห่จ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ “สามฟองเลยเหรอ??” มังกรพายุสี่ปีกอาจถือได้ว่าเป็นมังกรชั้นต่ำในกลุ่มสายพันธุ์มังกรด้วยกัน แต่พวกมันก็ยังเป็นมังกรแท้ ไม่ใช่พวกมังกรย่อยหรือสายพันธุ์ผสม พวกมันแทบไม่เคยพ่ายแพ้เมื่อต้องต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตระดับเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้น มังกรพายุพวกนี้ยังเชี่ยวชาญด้านความเร็ว ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้พวกมันมีอัตราการรอดชีวิตสูงเพราะสามารถหนีได้ง่ายๆ หากพบเจอกับสิ่งที่รับมือไม่ไหว “คุ-คุณซูครับ คุณ... กำลังจะขายพวกมันหรือเปล่าครับ?” ฉินซูไห่ถาม ซูผิงกวาดสายตามองไปรอบห้องและเห็นว่าทุกคนต่างกระตือรือร้นที่จะซื้อไข่เหล่านั้น “ในฐานะนักรบสัตว์เลี้ยงระดับฉายา พวกคุณคงไม่ต้องการสัตว์เลี้ยงระดับเก้าขั้นต่ำพวกนี้หรอกใช่ไหมครับ?” ฉินซูไห่หัวเราะเบาๆ “นั่นอาจจะจริงครับ แต่คุณควรทราบไว้ว่าสัตว์เลี้ยงสายพันธุ์มังกรนั้นหายากเสมอ ดังนั้นคงไม่มีใครปล่อยโอกาสที่จะเก็บไว้เป็นสัตว์เลี้ยงรองไปแน่ๆ อีกอย่าง เราสามารถใช้พวกมันเป็นของขวัญให้ลูกหลานในครอบครัวได้ด้วย ไข่พวกนี้เป็นสัตว์เลี้ยงที่ยอดเยี่ยมสำหรับนักรบสัตว์เลี้ยงที่ยังไปไม่ถึงระดับของเราครับ” “เข้าใจแล้วครับ” ซูผิงครุ่นคิด “ผมขอทราบข้อเสนอของพวกคุณหน่อยได้ไหม?” “คุณต้องการเงินหรือสมบัติอื่นๆ เป็นการแลกเปลี่ยนล่ะครับ?” “ผมขอดูรายการสมบัติที่ผมสามารถเลือกได้ก่อนได้ไหม?” ด้วยความขัดใจเล็กน้อย ฉินซูไห่ได้ไล่ชื่อสิ่งของหลายอย่างที่มีมูลค่าเทียบเท่ากัน ซูผิงส่ายหัว “แล้วถ้าขายเป็นเงินล่ะ เท่าไหร่?” ฉินซูไห่ประหลาดใจกับปฏิกิริยาของซูผิง เพราะเขาเพิ่งจะเสนอไอเทมที่มีค่าพอสมควรไปเมื่อครู่ เกราะที่เขาเสนอให้ซูผิงนั้นสามารถต้านทานการโจมตีของอสูรระดับเก้าได้ แต่ซูผิงกลับไม่แม้แต่จะไตร่ตรองมันเลย “ให้ผมดูนะ... สำหรับราคาตลาดมาตรฐาน ไข่ของอสูรสายพันธุ์มังกรระดับเก้าควรจะอยู่ที่ 100 ล้าน” พนักงานร่างกำยำคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ เสริมขึ้นมาว่า “ผมให้คุณ 120 ล้าน คุณซู ผมขอฟองหนึ่งได้ไหมครับ?” ซูผิงมองไปทางนั้น “จ่ายทันทีได้ไหม?” “ได้แน่นอน!” ชายคนนั้นยิ้มกว้างเมื่อซูผิงตอบตกลง คนอื่นๆ ไม่คิดว่าซูผิงจะขายไข่ได้ง่ายดายขนาดนั้น เพราะพวกเขาคิดว่าซูผิงน่าจะใช้ประโยชน์จากพวกมันได้ดีกว่านี้ เช่น การใช้ไข่เหล่านี้ฝึกฝนนนักรบสัตว์เลี้ยงระดับสูงสามคนในเวลาอันสั้น หรือมอบให้เป็นของขวัญแก่นักรบสัตว์เลี้ยงระดับฉายา หากใครสามารถควบคุมมังกรทั้งสามตัวและสอนให้พวกมันทำงานเป็นทีมได้ พลังรวมของพวกมันก็จะก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมไปไกล ฉินซูไห่รีบเสนอ “ผมซื้ออีกฟองครับ 120 ล้าน จ่ายทันทีเหมือนเมื่อครู่เลย” “ผมเอาฟองที่สองครับคุณซู! ผมให้ 130 ล้าน!” อีกคนตะโกนบอก “150 ล้าน!” ฉินซูไห่ขึ้นราคาด้วยสีหน้าหงุดหงิด นั่นทำให้ผู้แข่งขันคนอื่นๆ ถอดใจไป เพราะ 150 ล้านนั้นเกินราคาเฉลี่ยของไข่ไปมาก แม้พวกมันจะมีค่า แต่ผู้คนก็ยังต้องใช้เวลาและทรัพยากรอีกมหาศาลในการเลี้ยงดูมังกรน้อย ซึ่งน่าจะมีค่าใช้จ่ายสูงกว่าราคาซื้อถึงสามถึงสี่เท่า เมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ ซูผิงจึงมอบไข่ฟองที่สองให้กับฉินซูไห่ นั่นเป็นรายได้ถึง 270 ล้านที่ถูกโอนเข้าบัญชีของเขา ให้ตายเถอะ ถ้าแค่เปลี่ยนเงินพวกนี้เป็นคะแนนพลังงานได้ก็คงดี... เขายังมีไข่อีกหลายฟองที่เก็บไว้ในช่องเก็บของ ไม่ใช่มังกรพายุสี่ปีก แต่เป็นมังกรพายุสายฟ้า ซึ่งเขาจะยังไม่หยิบมันออกมาให้ตรวจสอบแน่นอน