บทที่ 65: ศิลปะแห่งความตายอันตราย “เมาน์เทน มูฟเวอร์ เร็วเข้า!” ฟ่านกังเลี่ยสะดุ้งสุดตัว เขาเร่งสั่งสัตว์เลี้ยงของตนให้สร้างกำแพงหินขึ้นมาหลายชั้นเพื่อป้องกันตัว การตอบสนองที่ทันท่วงทีช่วยปกป้องกลุ่มของพวกเขาจากกระดูกแหลมที่พุ่งเข้าใส่ได้สำเร็จ เมื่อขยายสัมผัสพลังดาราออกไปเหนือแนวกำแพง พวกเขาก็พบว่าอสูรศพเวทมนตร์นั้นมีขนาดเล็กลงกว่าเดิมเล็กน้อย การโจมตีครั้งใหญ่เมื่อครู่ได้กวาดล้างทุกสิ่งที่อยู่ในระยะจนไม่เหลือซาก ยกเว้นเพียงกองกระดูกกองเล็กๆ กองหนึ่ง “นั่นมัน ‘เนโคร บลาสท์’” เย่เฉินซานหน้าถอดสี “มีเพียงอสูรศพเวทมนตร์ที่มีพรสวรรค์สูงส่งเท่านั้นถึงจะเรียนรู้สกิลนี้ได้” “จัดการมันเลย!” ซูผิงสั่งเจ้าโครงกระดูกน้อยด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความปรานี “กองกระดูก” นั้นแตกออกเผยให้เห็นนักรบโครงกระดูกหลายตนที่ซ่อนอยู่ภายใน ตรงใจกลางกลุ่ม เจ้าโครงกระดูกน้อยยืนตระหง่านราวกับราชาที่กำลังบัญชาการกองทัพ ร่างกายของมันยังคงปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำที่ดูน่าขนลุก โฮก! นั่นคือสกิล ‘คำรามแห่งความตาย’ ของเจ้าโครงกระดูกน้อย แม้จะมีขนาดตัวที่กะทัดรัด แต่เจ้าโครงกระดูกน้อยกลับปลดปล่อยเสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง ผู้ที่ได้ยินเสียงสะท้อนนั้นต่างรู้สึกราวกับเลือดในกายกำลังจะแข็งตัว สกิลนี้มีพลังไม่ด้อยไปกว่าเสียงคำรามของมังกร และปกติแล้วมันก็เพียงพอที่จะขับไล่สัตว์อสูรทั่วไปให้หวาดกลัวได้ อสูรศพเวทมนตร์ที่เป็นอันเดดไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวต่อสิ่งนี้ แต่มันก็ชะงักไปชั่วครู่ เจ้าโครงกระดูกน้อยและโครงกระดูกที่เหลือพุ่งเข้าใส่อสูรศพเวทมนตร์อีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ฟ่านกังเลี่ยและหลินม่อคงก็หลุดออกจากภวังค์ที่เกิดจากภาพอันน่าสยดสยอง ทั้งคู่รีบสั่งสัตว์เลี้ยงของตนให้เข้าร่วมการต่อสู้ สัตว์อสูร ‘อซัวร์ เคตซัลโคทล์’ สองตัวพ่นสายฟ้าและกลุ่มควันพิษออกมา ซึ่งกัดกร่อนโครงสร้างกระดูกของอสูรศพจนแตกสลายไปอย่างรวดเร็ว เมาน์เทน มูฟเวอร์ สร้างรอยแยกบนพื้นดินตรงใต้เท้าของอสูรศพด้วยความหวังที่จะกักขังมันไว้ ในทำนองเดียวกัน ‘เบิร์ดแห่งเปลวเพลิง’ ของหลินม่อคงก็ได้ปลดปล่อยลูกบอลลาวาที่กำลังลุกโชนใส่เป้าหมาย กอริลลาหกแขนใช้ศาสตราในมือฟาดฟันสิ่งที่ตนพอจะเข้าถึง พร้อมกับใช้ “แขนว่างๆ” ที่เหลือในการป้องกันตัว โฮก! อสูรศพเวทมนตร์ดูอ่อนแรงลงหลังจากใช้สกิลเนโคร บลาสท์ แต่ในฐานะที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีระดับใกล้เคียงกับแปดดาวระดับสูง มันยังคงโต้กลับด้วยการพ่นกระดูกแหลมขึ้นสู่ท้องฟ้าได้อีก ปีกข้างหนึ่งของเบิร์ดแห่งเปลวเพลิงถูกกระดูกแหลมแทงทะลุจนร่วงหล่นลงมาจากฟ้า เมื่อเห็นดังนั้นหลินม่อคงจึงรีบส่งมันกลับเข้าไปในพื้นที่เก็บสัตว์เลี้ยงทันที อซัวร์ เคตซัลโคทล์ว่องไวพอที่จะหลบหลีกกระดูกแหลมเหล่านั้น จากนั้นมันจึงพ่นแอ่งพิษใส่ตัวอสูรศพเวทมนตร์อีกครั้ง ซึ่งช่วยกัดกร่อนเปลือกนอกของศัตรูให้ยิ่งทรุดโทรมลง ด้วยการควบคุมที่แม่นยำของฟ่านกังเลี่ย อซัวร์ เคตซัลโคทล์และร่างเงาของมันสามารถกำจัดเปลือกนอกทั้งหมดของอสูรศพได้อย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน เจ้ากอริลลาก็ยังคงปักหลักอยู่ในระยะประชิดเพื่อดึงดูดความสนใจของศัตรู การต่อสู้ยังไม่จบลงง่ายๆ โดยไม่มีสัญญาณเตือน กระดูกรอบกายของอสูรศพเวทมนตร์ก็เริ่มเต้นตุบๆ ราวกับว่าร่างทั้งหมดของมันกำลังหายใจเข้าออก “ไม่ดีแล้ว มันกำลังจะใช้ ‘คลื่นกระแทกวิญญาณ’!” เย่เฉินซานร้องอุทาน ฟ่านกังเลี่ยและหลินม่อคงเข้าใจทันทีว่านั่นหมายถึงอะไร อสูรศพเวทมนตร์เป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงพลังดาราประเภทอันเดดไม่กี่ชนิดที่เชี่ยวชาญการโจมตีทางจิตวิญญาณ และคลื่นกระแทกวิญญาณก็เป็นหนึ่งในท่าไม้ตายที่เลื่องชื่อของมัน “ถอยออกมา!” พวกเขาพยายามดึงสัตว์เลี้ยงกลับมาไม่ทันการณ์ ระลอกพลังงานประหลาดจากอสูรศพเวทมนตร์รบกวนพื้นที่รอบกายของมันและขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว วูบ! แม้จะอยู่ไกลและได้รับความคุ้มครองจากพลังดารา ซูผิงยังคงรู้สึกเวียนหัวราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบที่หัวของเขา เขาฝืนรวบรวมเจตจำนงเพื่อรักษาความมั่งคงทางจิตใจ โชคดีที่คลื่นกระแทกนั้นไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขา มิฉะนั้นเขาคงสลบไปในทันที “ร่างกายที่อ่อนแอของฉันอาจเป็นปัญหา...” ซูผิงเห็นคนอื่นๆ ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย เขาจึงตระหนักว่าเขาจำเป็นต้องเร่งเพิ่มระดับพลังดาราของตนโดยด่วน ณ ตอนนี้ พลังดาราของเขายังอยู่เพียงแค่ระดับสาม ซึ่งเป็นระดับที่พบเห็นได้ทั่วไปในหมู่นักเรียนของสถาบัน สัตว์เลี้ยงพลังดาราที่อยู่ในรัศมีของผลกระทบทั้งหมดต่างหยุดนิ่งไป เจ้าโครงกระดูกน้อยเองก็อยู่ในอาการเหม่อลอย เจตจำนงอันเหนือชั้นของมันยังไม่เพียงพอที่จะช่วยให้ต้านทานคลื่นกระแทกวิญญาณโดยตรงเช่นนั้นได้ กระดูกแหลมอีกหลายชิ้นพุ่งเข้ามาโดยมุ่งเป้าไปที่สัตว์เลี้ยงพลังดาราที่กำลังยืนนิ่ง กระดูกแหลมขนาดใหญ่ชิ้นหนึ่งทำลายร่างกายของเจ้าโครงกระดูกน้อยจนแตกกระจาย แขนสองข้างของกอริลลาถูกแทงทะลุ และเสื้อเกราะโซ่ถักของมันก็มีรูโหว่ขนาดใหญ่ตรงกลาง โชคดีที่การโจมตีนั้นไม่ได้ทะลุผ่านร่างกายของมันไปทั้งหมด บนท้องฟ้า อซัวร์ เคตซัลโคทล์ถูกกระดูกแหลมแทงทะลุคอและปีก ส่วนร่างเงาของมันถูกทำลายไปจนหมดสิ้น อสูรศพเวทมนตร์ยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น หลังจากกระหน่ำกระดูกแหลมใส่ มันก็สร้างน้ำวนสีดำขึ้นตรงหน้าพวกมัน “นั่นมัน ‘การทำลายล้างสีดำ’!” เย่เฉินซานอุทานออกมา ฟ่านกังเลี่ยหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น “แต่ท่านี้เป็นไปได้สำหรับพวกอันเดดระดับเก้าเท่านั้น! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย??” “หนีไป!” ฟ่านกังเลี่ยลืมเรื่องรางวัลไปเสียสนิท ไม่มีทางที่เขาจะรอดพ้นจากการทำลายล้างสีดำซึ่งเป็นการโจมตีระดับเก้าได้ ในทำนองเดียวกัน หลินม่อคงก็รีบเรียกกอริลลาของเขากลับมา ปัญหาคือ สัตว์เลี้ยงของพวกเขายังคงมึนงงจากคลื่นกระแทกวิญญาณและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เร็วพอ พวกเขาจำเป็นต้องเข้าไปใกล้พอที่จะดึงสัตว์เลี้ยงกลับเข้าสู่พื้นที่เก็บสัตว์เลี้ยงโดยตรง แต่นั่นหมายถึงการเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายอยู่ใกล้การทำลายล้างสีดำที่กำลังจะก่อตัวเต็มที เปรี้ยง! สายเกินไป อสูรศพเวทมนตร์ส่งน้ำวนสีดำเข้าใส่เจ้าอซัวร์ เคตซัลโคทล์ ในสภาวะที่มึนงง สัตว์เลี้ยงของฟ่านกังเลี่ยทำได้เพียงยกปีกขึ้นมาป้องกันตัว ปีกที่ถูกอาบด้วยพลังดาราถูกลบหายไปจากการดำรงอยู่ราวกับกระดาษบางๆ ที่อยู่ใกล้กับกองไฟ “ม่ายยยย!!” ฟ่านกังเลี่ยแผดเสียงร้องด้วยความสิ้นหวัง น้ำวนค่อยๆ กลืนกินร่างของอซัวร์ เคตซัลโคทล์ไปเกือบหมด มันทำได้เพียงรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้ายที่มีอยู่เพื่อต่อต้าน น้ำวนสลายตัวไปก่อนที่จะถึงหัวของเจ้าเคตซัลโคทล์ มันยังไม่ตายในทันที แต่เมื่อร่างกายส่วนใหญ่หายไป หากไม่ได้รับการรักษาแบบปาฏิหาริย์ อซัวร์ เคตซัลโคทล์ก็คงต้องตายในไม่ช้า ฟ่านกังเลี่ยเห็นสัตว์เลี้ยงของตนส่งสายตาเศร้าสร้อยและเว้าวอนมาให้ ทว่าเขากลับไม่กล้าเข้าไปช่วยเหลือ เพราะเกรงว่าอสูรศพเวทมนตร์อาจใช้การทำลายล้างสีดำซ้ำอีกครั้ง อสูรศพเล็งกระดูกแหลมอีกชิ้นไปยังหัวของอซัวร์ เคตซัลโคทล์ เจ้าเคตซัลโคทล์สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังอันมหาศาลของผู้เป็นนาย เมื่อหมดหวังมันจึงทรุดตัวลงรอรับความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง โดยมีอวัยวะที่เต็มไปด้วยเลือดเปิดเผยออกมาบนพื้น ซึ่งรับประกันได้ว่ามันคงไม่รอดไปได้ในเวลาไม่ช้านี้ เคร้ง! กระดูกแหลมที่พุ่งเข้ามาถูกสกัดกั้นไว้ด้วยรัศมีคมดาบ เจ้าโครงกระดูกน้อยกลับเข้าสู่สนามรบอีกครั้งหลังจากประกอบร่างกลับมาใหม่ พร้อมกับชั้นพลังงานสีดำที่หนาแน่นขึ้นและจิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม