Chapter 170: การแลกเปลี่ยน อ่าวถัวกวักมือเรียกเสี่ยวเหยียนให้เดินเข้ามา เขาเดินนำไปสองก้าวแล้วผลักประตูบ้านออก แต่ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเข้าไป แรงปะทะอันร้ายกาจก็ทำให้ผงสีดำพุ่งกระจายออกมาจากทุกทิศทุกทางภายในบ้าน เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เสี่ยวเหยียนตกใจเล็กน้อย เขาถอยหลังอย่างระมัดระวังไปสองสามก้าว มือขวารีบคว้าด้ามไม้บรรทัดซวนหนักพลางย่อตัวลงเตรียมรับมือ ก่อนที่ผงสีดำจะพุ่งออกมาจากห้องจนหมด อ่าวถัวก็เม้มปากแน่นแล้วสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง แรงปะทะที่รุนแรงกว่าเดิมปรากฏขึ้นและพัดพาเอาผงสีดำทั้งหมดให้ย้อนกลับไปยังที่ที่มันจากมา เมื่อผงสีดำจางหายไป ก็เผยให้เห็นห้องที่สกปรกและรกรุงรังอยู่เบื้องหลัง อ่าวถัวตบมือ เอียงคอแล้วพูดกับเสี่ยวเหยียนด้วยท่าทีระมัดระวัง “ตาแก่คนนี้ชอบทำอะไรแบบนี้เพื่อแกล้งคน ผงสีดำเมื่อกี้ไม่ได้มีพิษถึงตายหรอก แต่ถ้าผิวหนังของใครได้สัมผัสเข้าเพียงนิดเดียว มันจะทำให้คันอย่างสาหัสเลยล่ะ” เสี่ยวเหยียนค่อยๆ ปล่อยมือจากด้ามจับไม้บรรทัดพลางยิ้มขื่นและส่ายหน้า ตาแก่คนนี้ไม่ปกติจริงๆ “ไปกันเถอะ ตามข้ามา อย่าไปแตะต้องอะไรเข้าล่ะ” อ่าวถัวยิ้มแล้วเดินนำเข้าไปในห้อง โดยมีเสี่ยวเหยียนเดินตามหลังไปอย่างใกล้ชิดหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในห้องมืด ประตูก็ปิดลงเองโดยอัตโนมัติ เสียงปิดที่ดังชัดเจนทำให้เสี่ยวเหยียนส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้อีกครั้ง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องที่ดูเหมือนกองขยะขณะเดินตามอ่าวถัวขึ้นบันไดไม้ผุพังที่สั่นคลอนราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงชั้นบนสุดหลังจากผ่านการจู่โจมประหลาดๆ มาอีกสองสามรอบ เมื่อปีนขึ้นมาถึง เสี่ยวเหยียนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาเงยหน้ามองประตูไม้ที่อยู่สุดทางเดินแล้วเอียงคอถามอ่าวถัว “น่าจะเป็นที่นี่สินะครับ?” อ่าวถัวพยักหน้า จากนั้นเขาก็ก้มลงสำรวจเสื้อผ้าของตัวเอง ปรากฏว่ามีรูเล็กๆ หลายรูที่เกิดจากของเหลวที่มีฤทธิ์กัดกร่อนจากบันได มุมปากของเขากระตุก เขาขบฟันแน่นแล้วกล่าว “ไอ้แก่สารเลวนี่ แทนที่จะหัดปรุงยาดีๆ ให้เป็นเรื่องเป็นราว ดันชอบเล่นกับของพวกนี้ที่ไม่น่าให้คนอื่นเห็นเอาเสียเลย...” เมื่อได้ยินคำบ่น เสี่ยวเหยียนก็ยกยิ้มที่มุมปากและหัวเราะอยู่ในใจ “พูดจาไร้สาระอะไรเรื่องปรุงยาดีๆ ของข้ามีตรงไหนที่ไม่ดีกัน? ไอ้ตาแก่บ้า อย่าได้คิดว่าเจ้าเป็นรองประธานสมาคมนักปรุงยาแล้วข้าจะไม่กล้าไล่เจ้าออกไปนะ!” ขณะที่เสี่ยวเหยียนกำลังขำอยู่ในใจ เสียงแก่ชราเสียงหนึ่งก็ด่าทอดังออกมาจากห้องที่ปลายทางเดิน “เจ้าต่างหากที่บ้า” อ่าวถัวกลอกตาแล้วสะบัดแขนเสื้ออย่างหงุดหงิดพร้อมกับนำเสี่ยวเหยียนเดินไปยังทางเดิน ในที่สุดพวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้อง จากนั้นเขาก็เตะประตูห้องซึ่งดูเหมือนจะทำจากไม้เข้าไปอย่างแรง “เคร้ง!” เมื่อเท้าปะทะกับประตูห้อง เสียงโลหะที่ชัดเจนก็ดังสะท้อนออกมาจากตัวประตูทันที ดวงตาของเสี่ยวเหยียนกระตุกเมื่อได้ยินดังนั้น เขาจึงรีบหันไปมองใบหน้าแก่ชราที่บิดเบี้ยวของอ่าวถัว แล้วถอยหลังออกมาอย่างรู้ความ “ฮ่า ฮ่า ตาแก่ หลังจากครั้งล่าสุดที่เจ้าพังประตูของข้าไป ข้าก็เปลี่ยนมันเป็นเหล็กกล้าแล้วล่ะ ฮ่าฮ่า สนุกไหมล่ะ?” เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของคนแก่ดังออกมาจากภายในห้องด้วยท่าทีสะใจ “ไอ้แก่สารเลว...” ใบหน้าของอ่าวถัวบิดเบี้ยวขณะสูดลมหายใจเย็นเข้าไปคำโต สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ จากร่างของเขามีปราณโต้ว (Dou Qi) ที่รุนแรงเริ่มค่อยๆ พุ่งพล่านออกมาและห่อหุ้มรอบตัวอ่าวถัวราวกับว่าเขาเป็นมนุษย์ที่สร้างจากเปลวเพลิง “ปราณโต้วที่แข็งแกร่งจริงๆ... พลังของเขาอย่างน้อยก็อยู่ในระดับโต้วหลิง” เมื่อเห็นปราณโต้วสีเหลืองเข้มที่หมุนวนรอบตัวอ่าวถัว เสี่ยวเหยียนก็รีบถอยหลังไปอีกสองก้าวพลางถอนหายใจในใจ ด้วยร่างกายที่ถูกปกคลุมไปด้วยปราณโต้ว อ่าวถัวก็เตะประตูเหล็กนั้นเข้าไปอีกครั้งอย่างแรง “ปัง!” ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ดังสนั่นไปทั่วทางเดิน ประตูก็ถูกถีบกระเด็นเข้าไปในห้อง “อ๊าก! ไอ้แก่สารเลว เจ้าทำแบบนี้จริงๆ เรอะ!” ทันทีที่ประตูปลิวเข้าไปในห้อง เสียงร้องประหลาดก็ดังออกมาจากด้านในทันที “หึ” อ่าวถัวส่งเสียงพ่นลมหายใจออกจมูกด้วยสีหน้าฮึดฮัด เขาก้าวเข้าไปในห้องด้วยท่าเดินที่ไม่ค่อยมั่นคงนัก สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องจนไปหยุดอยู่ที่ชายชราคนหนึ่งที่สวมชุดสีมอซอ เขายิ้มอย่างเย็นชา “กู๋เท่อ เจ้าเชื่อไหมว่าข้าจะจดรายการสิ่งของทั้งหมดที่เจ้าซ่อนไว้ที่นี่ลงบนแผ่นกระดาษแล้วประกาศให้คนทั้งโลกได้รับรู้” “เฮ้ๆ อย่า... อย่าทำแบบนั้นเลย ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ” เมื่อได้ยินคำขู่ ชายชราในชุดสีเทาก็รีบโบกมือและยิ้มอย่างสำนึกผิด “หึ” อ่าวถัวสะบัดแขนเสื้อแล้วหันกลับไปทางหน้าประตู “เข้ามาสิ เสี่ยวเหยียน” “หืม พาใครมาด้วยงั้นรึ? เจ้ากำลังวางแผนทำอะไร?” เมื่อเห็นท่าทางของอ่าวถัว ดวงตาของกู๋เท่อก็เบิกกว้างพลางพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความระแวง อ่าวถัวเพียงแค่ขยับริมฝีปาก เขาขี้เกียจจะสนใจคนบ้าคนนี้เต็มทน เสี่ยวเหยียนค่อยๆ เดินเข้าไปในห้อง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณตามความเคยชิน และเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเคาน์เตอร์คริสตัลในห้อง สีหน้าประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว “ดอกไม้เจ็ดใบใจอัคคี? หญ้าผลึกโลหิต? หินหัวใจสีคราม?...” เมื่อเห็นว่าสิ่งของที่หายากและล้ำค่าเหล่านี้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ เสี่ยวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง ของสะสมที่นี่มันจะมากเกินไปหน่อยหรือเปล่า? “เฮ้ เฮ้... เจ้าหนู มองอะไรอยู่? คิดจะทำอะไรกับสมบัติของข้าหรือไง?” เมื่อเห็นสีหน้าของเสี่ยวเหยียน กู๋เท่อก็รีบกระโดดเข้ามาหาและจ้องมองเสี่ยวเหยียนด้วยท่าทางดุร้าย “เอ่อ...” เสี่ยวเหยียนยิ้มเจื่อนๆ แล้วเบนสายตาออกจากเคาน์เตอร์มาจ้องมองชายชราในชุดมอซอผู้นี้แทน เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าชายชราที่ดูผอมแห้งและอ่อนแอนี้จะเป็นพี่ชายของกู๋เหอ ราชายานามกระเดื่องแห่งจักรวรรดิเจียหม่า “*แคก* ขออภัยครับ ปรมาจารย์กู๋เท่อ ผมไม่เคยเห็นของแปลกประหลาดและล้ำค่ามากมายขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเลย เมื่อมองดูของสะสมอันมั่งคั่งนี้ ผมคิดว่าไม่มีใครในจักรวรรดิเจียหม่าจะเทียบกับท่านได้เลยจริงๆ” เสี่ยวเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “...เจ้าหนู เจ้าก็พูดจาเข้าหูดีนี่ แต่สิ่งที่เจ้าพูดมันก็จริงอยู่บ้าง” เมื่อได้ยินคำเยินยอเล็กๆ น้อยๆ ของเสี่ยวเหยียน สีหน้าที่ดุดันบนใบหน้าแก่ชราของกู๋เท่อก็อ่อนลงเล็กน้อย เขามักหน้าและยอมรับคำเหล่านั้นอย่างไม่อ้อมค้อม “เจ้ามาที่นี่ทำไม รีบๆ บอกมา ข้ายิ่งยุ่งๆ อยู่” กู๋เท่อหันกลับไปนั่งบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยข้าวของพังๆ แล้วยกขาขึ้นพาดพร้อมกับถาม “เจ้าเด็กคนนี้มาหาเจ้าเพื่อธุระบางอย่าง” อ่าวถัวกลอกตาแล้วเหลือบมองเก้าอี้ข้างๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น เขาทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้และยืนรออยู่ตรงนั้น “โอ้? ข้าไม่ได้รู้จักเขาเสียหน่อย แล้วเขาจะมาหาข้าทำไม? อย่าบอกนะว่าเขามีสมบัติประหลาดอะไรอยากจะเอามาขายให้ข้าน่ะ ฮิฮิ ดีดี ตราบใดที่เจ้ามีของดีมาให้ข้า ข้าจะให้ราคาที่น่าพอใจแก่เจ้าเอง!” แววตาของกู๋เท่อเป็นประกายขณะพูดด้วยรอยยิ้มพลางจ้องเขม็งไปที่แหวนมิติบนนิ้วของเสี่ยวเหยียน “*แคก*... ไม่ใช่ครับ ปรมาจารย์กู๋เท่อ ผมไม่ได้มาขายสมบัติ ผมมาเพื่อสอบถามว่า...” เสี่ยวเหยียนส่ายหน้าขณะที่ดวงตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของกู๋เท่อ เขาถามเบาๆ “ผมอยากจะสอบถามว่าท่านครอบครอง ‘น้ำพุเหมันต์วิญญาณเยือกแข็ง’ อยู่บ้างหรือไม่?” เมื่อได้ยินดังนั้น กู๋เท่อก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าไปมาเหมือนกังหัน “ไม่มีๆ ข้าไม่มี เจ้ามาผิดคนแล้ว ข้าไม่มีของสิ่งนั้นหรอก” เมื่อเห็นกู๋เท่อทำตัวเหมือนเด็ก เสี่ยวเหยียนก็ได้แต่ยิ้มขื่นและส่ายหน้า ตอนที่เขาเอ่ยถึง ‘น้ำพุเหมันต์วิญญาณเยือกแข็ง’ เมื่อครู่ เขาเห็นชัดเจนว่ามีความประหลาดใจวาบผ่านใบหน้าของกู๋เท่อ บางทีเขาอาจจะประหลาดใจที่เสี่ยวเหยียนรู้ข่าวว่าเขามี ‘น้ำพุเหมันต์วิญญาณเยือกแข็ง’ อยู่ในครอบครองได้ยังไง “ตาแก่ เลิกโกหกเสียที ครั้งที่แล้วเจ้ายังบอกข้าอยู่เลยไม่ใช่หรือไง? เจ้าได้น้ำพุเหมันต์วิญญาณเยือกแข็งมาขวดเล็กๆ จากคนอื่น ข้ายังจำได้แม่นเลย” อ่าวถัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไสหัวไปเลย ไอ้แก่สารเลว คราวหลังไม่ต้องโผล่หน้ามาหาข้าที่นี่อีก!” เมื่อถูกเปิดโปงคำโกหก กู๋เท่อก็โกรธจัดจากความอับอายและตะคอกออกมา อ่าวถัวโบกมือแล้วบอกเสี่ยวเหยียน “ข้าพาเจ้ามาเจอเขาแล้วนะ จะทำยังไงให้เขายอมมอบ ‘น้ำพุเหมันต์วิญญาณเยือกแข็ง’ ให้เจ้า ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว