Chapter 25: ผมจะรับผิดชอบเอง หลังจากลอบกลับเข้ามาในห้อง เสี่ยวเอี๋ยนก็รีบปิดประตูแล้วตรงไปยังมุมห้อง ก่อนจะหยิบเอาสมุนไพรและผลึกเวทมนตร์จำนวนหนึ่งออกมา เขาจัดวางพวกมันไว้ในตู้เก็บของอย่างทะนุถนอม สูดดมกลิ่นอายสมุนไพรลึกๆ พลางยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ เพื่อให้การฝึกฝนเป็นไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีอะไรมาขัดจังหวะ เสี่ยวเอี๋ยนได้จัดซื้อสมุนไพรในปริมาณที่เพียงพอต่อการใช้งานถึง 8 เดือน ซึ่งจะทำให้เขาสามารถฝึกฝนได้อย่างไม่หยุดพักไปจนตลอดทั้งปี ขณะที่เขาลูบตู้เก็บของด้วยความเอ็นดู มุมปากของเขาก็ขยับยิ้ม ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนข้างเตียงอย่างเกียจคร้านแล้วก้มหน้าลง กิจกรรมตลอดทั้งวันที่ผ่านมาทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน “เอี๋ยนเอ๋อร์ ลูกอยู่หรือเปล่า?” เสียงพึมพำพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้น เสี่ยวเอี๋ยนลืมตาที่ยังสะลึมสะลือขึ้นมา รีบกระโดดลงจากเตียงแล้วเปิดประตูห้อง เมื่อเห็นเสี่ยวจ้านยืนอยู่ด้านนอก เขาก็เอ่ยถามขึ้น “ท่านพ่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ?” “พ่อจะมาหาลูกโดยไม่จำเป็นไม่ได้เชียวหรือ? เจ้าเด็กนี่ พ่ออุตส่าห์ไม่ได้เห็นหน้าเจ้ามาตั้งสองเดือนแล้วนะ” เสี่ยวจ้านดุพลางลูบศีรษะของเสี่ยวเอี๋ยนอย่างรักใคร่ เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นของเสี่ยวจ้าน เสี่ยวเอี๋ยนก็รู้สึกซาบซึ้งใจจนจมูกของเขาเริ่มคัดขึ้นมา เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี “เจ้ายังรู้สึกว่าเรื่องนั้นเป็นความรับผิดชอบของตัวเองอยู่หรือ? ฮ่าฮ่า ถ้าหากนางไม่รู้จักเห็นคุณค่าของลูกชายพ่อ นั่นก็ถือว่าเป็นความโชคร้ายของนางเอง เจ้าไม่จำเป็นต้องเสียใจไปหรอก ลูกผู้ชายชาตรีทำไมต้องมาทำตัวเหมือนเด็กๆ ด้วย? พ่อรู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายของเสี่ยวจ้านคนนี้ ไม่ใช่คนพิการ” เสี่ยวจ้านกล่าวด้วยท่าทางมั่นใจ “ฮ่าฮ่า ท่านพ่อ อีก 3 ปีให้หลัง เอี๋ยนเอ๋อร์จะไปเยือนนิกายเมฆาหมอกด้วยตัวเองครับ” เสี่ยวเอี๋ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมรอยยิ้ม ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเสี่ยวจ้านเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที เขาจ้องมองเสี่ยวเอี๋ยนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเล “พ่อรู้สึกว่านั่นก็ดี แต่... เจ้าจะไปจริงๆ รึ? พ่อไม่ได้บอกว่าเจ้าเทียบชั้นกับน่าหลานเยี่ยนหรานไม่ได้หรอกนะ แต่ว่าความแข็งแกร่งของนิกายเมฆาหมอกนั้น...” เสี่ยวเอี๋ยนยิ้มและพยักหน้า ริมฝีปากบางของเขาเม้มเป็นเส้นตรงอย่างดื้อรั้น “ท่านพ่อครับ มีบางสิ่งที่ในฐานะลูกผู้ชาย ผมจำเป็นต้องแบกรับมันไว้” “อา... นิสัยของเจ้าเหมือนพ่อจริงๆ ถ้าพี่ชายทั้งสองคนของเจ้ารู้ว่าเจ้าคิดแบบนี้ พวกเขาคงดีใจมากแน่ๆ” เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของเสี่ยวเอี๋ยน เสี่ยวจ้านก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะถอนหายใจและพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ดี! พ่อจะรอวันที่ลูกชายของพ่อกู้หน้าให้พ่อ พ่ออยากเห็นไอ้แก่สารเลวอย่างน่าหลานซูต้องมาคุกเข่าขอร้องให้พ่อรื้อฟื้นสัญญาหมั้นหมายนั้นกลับคืนมาเสียจริง” เสี่ยวเอี๋ยนพยักหน้าพลางหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “นี่ เอาไปซะ ถือว่าเป็นของสนับสนุนจากพ่อนะ” เขาหยิบขวดยาสีขาวที่คุ้นตาเป็นอย่างดีส่งให้เสี่ยวเอี๋ยน เมื่อมองดูโอสถที่กลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง เสี่ยวเอี๋ยนก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่บนใบหน้าเขายังคงรักษาท่าทีประหลาดใจเอาไว้ “ท่านพ่อ นี่คือ?” “โอสถรากฐาน มันจะช่วยเร่งการบ่มเพาะพลังโต่วชี่ของเจ้า พ่อเพิ่งไปซื้อมันมาวันนี้เอง” เสี่ยวจ้านกล่าวพลางยิ้ม “ท่านคงเสียเงินไปเยอะเลยใช่ไหมครับ?” ขณะรับขวดหยกสีขาวมา หัวใจของเสี่ยวเอี๋ยนก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที “40,000 เหรียญทอง แต่ถ้ามันมีประโยชน์กับเจ้า ราคานี้ก็ถือว่าคุ้มค่า” เสี่ยวจ้านยิ้มราวกับไม่ได้ใส่ใจ “ท่านเสียเงินถึง 40,000 เหรียญทองเพื่อซื้อโอสถรากฐานนี้ให้ผม? พวกผู้อาวุโสจะไม่หาเรื่องท่านเพราะเหตุนี้เหรอครับ?” เสี่ยวเอี๋ยนยิ้มขมขื่น “ชิ... พ่อเป็นถึงประมุขตระกูล พวกเขาทำได้มากที่สุดก็แค่เห่าไปเรื่อยเท่านั้นแหละ” เสี่ยวจ้านกล่าวอย่างเย็นชา “ท่านพ่อ ขอบคุณครับ ในงานพิธีบรรลุนิติภาวะปีหน้า ผมจะทำให้พวกเขาต้องหุบปากให้สนิท” เสี่ยวเอี๋ยนกล่าวพลางหัวเราะอย่างใจเย็น “ดี! พ่อจะรอวันที่ลูกชายของพ่อเปลี่ยนแปลงตัวเองอีกครั้ง!” แม้จะไม่รู้ว่าความมั่นใจของเสี่ยวเอี๋ยนมาจากไหน แต่เสี่ยวจ้านก็มีความสุขมากที่ได้เห็นท่าทางมั่นใจเช่นนี้ของลูกชาย “เอาล่ะ พ่อไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้าแล้ว ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาพ่อได้ ในฐานะคนในครอบครัว พ่อไม่มีวันปล่อยให้เจ้าถูกดูหมิ่นเด็ดขาด” เสี่ยวจ้านโบกมือหมุนตัวกลับ แล้วก้าวเดินยาวๆ จากไปทางลานหน้าบ้าน “ให้ตายสิ ข้าก็ต้องไปรับมือกับพวกแก่หนังเหนียวพวกนั้นอีก เงินแค่ 40,000 เหรียญทองแท้ๆ แต่พวกมันทำท่าราวกับว่าข้าเอาเงินค่าซื้อโลงศพของพวกมันไปใช้เสียอย่างนั้น” เสียงพึมพำของเสี่ยวจ้านแว่วมาจากความมืด เสี่ยวเอี๋ยนมองดูร่างของพ่อที่หายไปในความมืด เขาแตะจมูกตัวเองแล้วยิ้มพลางกล่าวพึมพำ “วางใจเถอะครับท่านพ่อ ผมจะใช้ความจริงทำให้คนพวกนั้นเงียบลงเอง 3 ปีก่อนผมสามารถทำให้พวกเขาแหงนมองผมได้ 3 ปีหลังจากนี้ ผมก็จะทำได้เช่นกัน!” หลังจากยืนอยู่ที่ประตูอยู่พักหนึ่ง เสี่ยวเอี๋ยนก็เก็บขวดหยกสีขาวไป แล้วเขาก็ปรายตาไปทางมุมห้อง พลางแกล้งเย้า “แม่สาวน้อย! การแอบฟังคนอื่นมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ?” “พี่เสี่ยวเอี๋ยน นี่ท่านสัมผัสได้เฉียบคมจริงๆ...” ร่างของเด็กสาวแสนสวยในชุดกระโปรงสีม่วงเดินออกมาจากเงามืดอย่างสง่างาม เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้างดงามนั้น เสี่ยวเอี๋ยนมองดูใบหน้าซุกซนของเด็กสาวแล้วได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ “บ่ายนี้พี่เสี่ยวเอี๋ยนไปไหนมาหรือคะ?” ซวินเอ๋อร์ก้าวเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ก็แค่ไปเดินเล่นนิดหน่อยน่ะ” “งั้นหรือคะ?” ดวงตาของเธอจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่ซวินเอ๋อร์จะก้าวเข้าไปหาแล้วก้มตัวลงเล็กน้อย จมูกของเธอขยับยุกยิกพลางกล่าวว่า “ข้าได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงค่ะ” “แค็ก... โธ่เอ๊ย ข้าจะมีกลิ่นผู้หญิงได้ยังไงกัน” ใบหน้าที่ยังเยาว์วัยของเสี่ยวเอี๋ยนขึ้นสีแดงระเรื่อทันที แต่ในความมืดนั้น ทั้งใบหน้าของเขาและของเด็กสาวต่างก็มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก “คิกๆ” ดูเหมือนจะชอบใจที่ได้เห็นเสี่ยวเอี๋ยนตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ซวินเอ๋อร์หัวเราะออกมา ก่อนจะหยุดหัวเราะในครู่ต่อมา แล้วเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า “เมื่อครู่นี้ ข้าก็ได้ยินคำพูดของท่านอาเสี่ยว ข้าเชื่อว่าพี่เสี่ยวเอี๋ยน... อืม... ในอนาคตหากท่านต้องการไปที่นิกายเมฆาหมอกจริงๆ ข้าจะไปกับท่านด้วย เพื่อช่วยท่าน...” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวเอี๋ยนก็กะพริบตาและจ้องมองใบหน้าเล็กอันงดงามของเด็กสาวเขม็ง ภายใต้สายตาอันแน่วนิ่งของเสี่ยวเอี๋ยน ใบหน้าของซวินเอ๋อร์ก็ขึ้นสีแดงด้วยความเขินอาย เธอพึมพำ “พี่เสี่ยวเอี๋ยน... ท่านมองอะไรหรือคะ...” “หึหึ ซวินเอ๋อร์เองก็เขินเป็นเหมือนกันหรือเนี่ย ภาพหายากจริงๆ” เสี่ยวเอี๋ยนเอ่ยหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม ซวินเอ๋อร์ค้อนขวับใส่เสี่ยวเอี๋ยนพลางพึมพำกับตัวเองว่า “แล้วพี่ก็ทำตัวเป็นคนชอบจ้องมองคนอื่นแบบนี้ได้เหมือนกันนั่นแหละ” “เอาล่ะๆ เชื่อมั่นในตัวพี่ชายคนนี้เถอะ ถึงนิกายเมฆาหมอกจะน่าเกรงขาม แต่ข้ายังหนุ่มอยู่ ยุนหยุนคนนั้นที่คอยตามใจเด็กอย่างน่าหลานเยี่ยนหรานคงไม่ใช่ครูที่ดีเด่อะไรนักหรอก” เสี่ยวเอี๋ยนยิ้ม