**บทที่ 2038: เจ้ากล้าเดินเข้าไปหรือไม่?** ในใจของจางตัวพานก่อนหน้านี้ยังวนเวียนอยู่กับความคิดที่ว่า เขาควรจะเปลี่ยนรถคันใหม่ดีหรือไม่? บางทีอาจจะเป็น BMW X5M ที่ดูภูมิฐาน หรือไม่ก็ X6 หรือกระทั่ง Porsche Cayenne เพื่อประกาศศักดาความเป็นคุณชายผู้มั่งคั่งให้โลกได้รับรู้ ทว่าในวันนี้ ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้เขาต้องสั่นสะท้าน... เมื่อเห็นหวังซินเหยียนควบทะยานมาด้วยรถสปอร์ตหรูอย่าง Porsche! มันคือหมัดฮุคที่ซัดเข้ากลางแสกหน้าของเขาอย่างจัง! “ซินเหยียน นี่รถของเธอจริงๆ หรือ?” แม้แต่เหอเหมยเยว่และไฉเสี่ยวหลิงก็ยังตกอยู่ในอาการตะลึงงัน พวกเธอมองหวังซินเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้วล่ะ... เพียงแต่ฉันไม่ค่อยได้ขับออกมาเท่าไหร่” หวังซินเหยียนยิ้มเจื่อนๆ พลางอธิบายด้วยความขัดเขิน “ไม่เบาเลยนะซินเหยียน—ดูท่าจะมีแต่หลินอี้คนเดียวที่รู้ความจริง ส่วนพวกเราถูกปิดหูปิดตาซะมิดเชียว!” เหอเหมยเยว่เอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ “เห็นได้ชัดเลยว่าใครกันแน่ที่สนิทชิดเชื้อ ใครกันแน่ที่เป็นคนนอก!” “ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากโอ้อวดน่ะ แล้วอีกอย่าง... หลินอี้เขารู้อยู่แล้วว่าฉันมีรถ...” หวังซินเหยียนอธิบายพัลวัน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย “เอาเถอะๆ พวกเธอเป็นคนรู้จักเก่าแก่กันนี่นะ? เดี๋ยวฉันกับเสี่ยวหลิงจะขอติดสอยห้อยตามไปในรถ Porsche ของเธอด้วย เกิดมาก็ยังไม่เคยนั่งรถสปอร์ตกับเขาเลยสักครั้ง!” เหอเหมยเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเต้นเร้า เมื่อเห็นว่าหวังซินเหยียนมีรถหรูเป็นของตัวเองจริงๆ จางตัวพานก็ถึงกับน้ำท่วมปาก พูดอะไรไม่ออกอีก ในเมื่อเหอเหมยเยว่ออกปากว่าอยากนั่งรถสปอร์ต เขาก็ไม่อาจเสกมันขึ้นมาได้ในพริบตาเสียด้วย “หึ ในเมื่อซินเหยียนมีรถแล้ว งั้นเราก็ไปกันเถอะ! รีบไปหน่อยจะดีกว่า ขืนช้ากว่านี้ถ้ารถเยอะขึ้นมาจะเดินทางลำบาก” จางตัวพานฝืนหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะเอ่ยตัดบท ขบวนรถทั้งสามคัน นำโดย Land Rover Aurora ของจางตัวพาน มุ่งหน้าทะยานสู่สวนเสือสิงโตด้วยความเร็ว นามเต็มของสวนแห่งนี้คือ 'สวนเสือสิงโตแอฟริกา' อันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับแลนด์มาร์คใกล้เมืองตงไห่ หรือที่รู้จักกันในนามสวนสัตว์ป่าธรรมชาติ พื้นที่มหาศาลกว่าสองแสนตารางเมตรถูกเนรมิตขึ้นโดยอาศัยผืนป่าดงดิบดั้งเดิมเป็นรากฐาน ผสมผสานสิ่งปลูกสร้างและภูมิทัศน์ที่มนุษย์สร้างขึ้นจนกลายเป็นความงามที่ดุดันและลึกลับ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งพงไพรโบราณและอารยธรรมสมัยใหม่ ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกสารทิศให้มาเยือนอย่างไม่ขาดสาย ภายในส่วนลึกของพงไพรนี้ เป็นที่พำนักของเหล่าจ้าวป่าหลากสายพันธุ์ ทั้งเสือแอฟริกา สิงโตแอฟริกา และเสือโคร่งตะวันออกเฉียงเหนือ นักท่องเที่ยวสามารถเลือกสัมผัสประสบการณ์เสียวสันหลังวาบได้ทั้งการนั่งรถชมวิวพิเศษ เคเบิลคาร์ หรือแม้กระทั่งเฮลิคอปเตอร์เพื่อชมสัตว์ร้ายเหล่านี้อย่างใกล้ชิด ทั้งยังสามารถให้อาหารด้วยตัวเองเพื่อสัมผัสถึงสายสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และสัตว์ป่าผู้หิวกระหาย หลังจากจอดรถที่หน้าทางเข้า จางตัวพานก็หยิบตั๋วที่จองล่วงหน้าออกมาด้วยท่าทางโอ่อ่า ราคาตั๋วที่นี่ขูดเลือดขูดเนื้อใช่ย่อย ตกใบละ 200 หยวน แต่สำหรับจางตัวพานแล้ว เงินจำนวนนี้เป็นเพียงเศษผงเบื้องหน้าเขาเท่านั้น “ที่นี่ดูดีและอลังการมากเลย!” ฉู่เมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะตื่นตาตื่นใจไปกับความยิ่งใหญ่ของสวนเสือ “อันเจี้ยนเหวินเคยบอกว่าอยากเปิดสวนสัตว์แบบนี้ที่เมืองซงซาน ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว?” “ใช่สิ เขายังติดเงินค่าสิงโตฉันอยู่เลยนะ ไม่เห็นหน้าหมอนั่นมาตั้งนานแล้ว สงสัยกะจะชักดาบแน่ๆ!” เฉินอวี่ซูบ่นพึมพำด้วยความขุ่นเคือง “เอ่อ... หลินอี้ก็รีดไถเงินเขาไปตั้งมหาศาลแล้วนะ เขาไม่น่าจะขาดแคลนเงินแค่ค่าสิงโตตัวเดียวหรอกมั้ง?” ฉู่เมิ่งเหยาแอบปาดเหงื่อ—ยัยอวี่ซูคนนี้ยังจำเรื่องเงินค่าสิงโตไม่ลืมเลือนจริงๆ “ก็จริงของพี่เมิ่งเหยา” เฉินอวี่ซูพยักหน้าเห็นด้วย ในขณะที่ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูกำลังตื่นตะลึงกับความโอ่อ่าของสวนสัตว์ป่า คนอื่นๆ ก็ตกอยู่ในสภาวะไม่ต่างกัน ทุกคนต่างใช้ชีวิตติดอยู่ในป่าคอนกรีตมาเนิ่นนาน เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับสวนเสือที่สร้างขึ้นจากป่าลึกอันแผ่ซ่านไปด้วยบรรยากาศแห่งธรรมชาติที่เข้มข้น ย่อมต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา ทว่าหลินอี้กลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ สภาพแวดล้อมเช่นนี้ หลินอี้คุ้นชินกับมันมาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน การมาที่นี่จึงเป็นเพียงการหวนคืนสู่บรรยากาศที่แสนคุ้นเคย... ช่วงเวลานั้น... ช่างเป็นอดีตที่น่าโหยหาและน่าลุ่มหลงเหลือเกิน! เขาหวนคิดถึงตอนที่กลับเข้าสู่เมืองหลวงใหม่ๆ ชีวิตในเมืองที่เขาเคยปรารถนา กลับไม่ได้สงบสุขและสะดวกสบายอย่างที่เคยจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย ประหนึ่งว่าหลินอี้เพิ่งก้าวจากเส้นทางหนึ่งไปสู่อีกเส้นทางหนึ่ง และเมื่อเขาได้สัมผัสกับผู้คนและเรื่องราวต่างๆ มากขึ้น เขาถึงได้ตระหนักว่า 'เหนือฟ้ายังมีฟ้า' อยู่ร่ำไป! ตระกูลเร้นลับ ตระกูลโบราณ และสำนักเก่าแก่ทั้งหลาย... สิ่งเหล่านี้คือตัวตนที่อยู่นอกเหนือการรับรู้ของคนเดินดินกินข้าวแกง พวกเขาไม่ควรจะมีจุดตัดร่วมกันได้เลย แต่ทว่าในตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับถูกร้อยเรียงเข้าหาหลินอี้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เมื่อมองย้อนกลับไป วันเวลาที่เขาเคยคิดว่าแสนอันตรายในอดีต เมื่อเทียบกับปัจจุบันแล้ว กลับดูเล็กน้อยไปถนัดตา! หลังจากย่างกรายเข้าสู่เขตสวนเสือ จางตัวพานก็ไม่ได้รีบร้อนพาทุกคนไปต่อแถวรอรถรางหรือเคเบิลคาร์เหมือนนักท่องเที่ยวสามัญชนทั่วไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทรออกด้วยท่าทีมาดมั่น “ฮัลโหล? ลุงซูหรือครับ? ผมจางตัวพานเอง... ใช่ครับ ลูกชายของจางเหิงเฟิง... ครับ ตอนนี้ผมมาถึงสวนเสือกับเพื่อนร่วมชั้นแล้ว อยู่ตรงประตูทางเข้านี่เอง... ครับๆๆ ผมจะรอคนของลุงมารับนะครับ...” ในขณะที่จางตัวพานกำลังกรอกเสียงลงไปในสาย คนอื่นๆ ต่างมองเขาด้วยความฉงนสงสัย ไม่รู้ว่าเขากำลังเรียกหาใครกันแน่ แต่สำหรับหลินอี้ เขามองออกทะลุปรุโปร่ง—สถานที่แห่งนี้น่าจะมีเพื่อนของพ่อจางตัวพานเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น และหมอนี่ก็แค่กำลังโชว์พาวเรียกใช้เส้นสายเพื่อดูแลเป็นพิเศษ ทั้งยังเป็นการโอ้อวดบารมีต่อหน้าเหอเหมยเยว่ไปในตัว หลินอี้หาได้ใส่ใจกับลูกไม้ตื้นๆ เช่นนี้ไม่ อีกอย่าง เป้าหมายที่เจ้าหมอนี่ต้องการจะประจบประแจงก็ไม่ใช่เขาแต่เป็นเหอเหมยเยว่ หลินอี้จึงเพียงยืนกอดอกดูอยู่ห่างๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไร ในทางกลับกัน ฟ่านกันเฮ่อกลับให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขารอจนจางตัวพานวางสายก่อนจะรีบปรี่เข้าไปประจบประแจงทันที “พี่จาง พี่โทรหาใครเหรอครับ?” “อ๋อ พอดีหนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของสวนเสือสิงโตแห่งนี้เป็นเพื่อนสนิทของพ่อฉันน่ะ!” จางตัวพานแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจพลางหัวเราะร่า “ไอ้พวกรถรางเที่ยวชมพวกนั้นมันไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ ดัดแปลงมาจากรถตู้ธรรมดาๆ นั่งไม่สบายเลยสักนิด ฉันก็เลยให้พ่อช่วยติดต่อเพื่อนให้จัดหารถที่ดีกว่านี้มาให้พวกเรา!” “พี่จาง พี่นี่สุดยอดไปเลย!” ฟ่านกันเฮ่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเลื่อมใส “ดูท่าตระกูลพี่จะมีเครือข่ายกว้างขวางจริงๆ ขนาดเมืองตงไห่พี่ก็ยังมีคนรู้จัก!” “แน่นอนอยู่แล้ว วันนี้มีทั้งเหมยเยว่และแขกวีไอพีมาด้วย เราก็ต้องใช้รถที่ดีสมฐานะหน่อย สถานะอย่างพวกเราจะให้ไปเบียดเสียดกับคนทั่วไปได้ยังไง!” จางตัวพานพยักหน้าพลางยิ้มกริ่ม “ที่จริงนะ... ถ้าจะให้ดูเท่จริงๆ น่ะ ไม่ต้องขับรถเข้าไปในสวนเสือหรอก!” ไป่เหว่ยเทาที่ทนฟังการโอ้อวดไม่ไหวอดไม่ได้ที่จะประชดประชันขึ้นมา อันที่จริง ด้วยเส้นสายของอาจารย์ไป่ (ไป่เหลาซือ) การจะจัดการเรื่องแบบนี้มันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย ต่อให้อาจารย์ไป่จะปรุงยาไม่ได้แล้วในตอนนี้ แต่แค่ขายสูตรยาหรือชี้แนะนักปรุงยาคนอื่นเพียงเล็กน้อย เงินทองก็ไหลมาเทมาไม่ขาดสายแล้ว ทว่าหลังจากอาจารย์ไป่ได้รับบาดเจ็บ ท่านก็ใช้ชีวิตอย่างสมถะมาโดยตลอด ซ่อนตัวอยู่ในมหาวิทยาลัยในฐานะวิทยากรธรรมดาๆ นี่คือสิ่งที่ไป่เหว่ยเทารู้สึกอัดอั้นตันใจที่สุด เขามีความสามารถแต่กลับไม่ได้ใช้หาเงินมหาศาล จนทำให้เขาและพี่ชายต้องถูกคนอื่นดูแคลนยามไปจีบสาวเช่นนี้! “นั่นสิ ฉันล่ะอยากรู้นักว่าคุณชายจางจะมีความกล้าพอที่จะทำแบบนั้นหรือเปล่า?” ไฉเสี่ยวหลิงรีบเอ่ยสมทบทันควัน (โปรดติดตามตอนต่อไป)