**บทที่ 2018: มีเจ้ามือเลี้ยงงั้นหรือ?** “หึๆ ใครจะไปรู้ล่ะ?” เหอเม่ยเยวี่ยส่ายหน้าเบาๆ พลางแย้มยิ้มอย่างลึกลับโดยไม่เอ่ยสิ่งใดมากความ ภายในห้องพักแห่งนี้ หลานเสี่ยวหรูเปรียบเสมือนข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียว เธอวางตัวห่างเหินจากผู้อื่นและไม่ค่อยปริปากสนทนากับใครนัก “เม่ยเยวี่ย เป็นอย่างไรบ้าง? คิดทบทวนดูหรือยัง? สนใจจะรับคำเชิญของฉันไปร่วมงานปาร์ตี้ฉลองกับเฉิงอีอีไหม?” ในจังหวะนั้นเอง สุ้มเสียงที่น่ารำคาญใจพลันดังแทรกขึ้นมา เจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจางตัวพาน เมื่อเห็นจางตัวพานเดินกร่างเข้ามาพร้อมกับฟ่านกานเฮ่อ เหอเม่ยเยวี่ยก็ได้แต่ลอบยิ้มขมขื่น หากเธอตัดสินใจปลีกตัวไปกับไป๋เหว่ยเทาในวินาทีนี้ จางตัวพานต้องไม่พอใจจนพ่นคำพูดร้ายๆ ที่ทิ่มแทงใจออกมาแน่ อย่างไรเสียเธอกับเขาก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายกันมา เธอจึงไม่อยากให้ความสัมพันธ์ต้องตึงเครียดจนเกินไป แต่หากเธอไม่ไปกับไป๋เหว่ยเทา ก็เท่ากับว่าเธอต้องผิดนัดที่ให้ไว้ เหอเม่ยเยวี่ยจึงตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “เฉิงอีอีงั้นเหรอ?” ไป๋เหว่ยเทาขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดของจางตัวพาน “ใช่แล้ว เฉิงอีอีนั่นแหละ!” เมื่อจางตัวพานเห็นท่าทีประหลาดใจของไป๋เหว่ยเทา เขาก็เชิดหน้าขึ้นอย่างทะนงตัว “การแสดงของอีอีในคืนนี้ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ฉันเลยกะว่าจะเชิญเธอมาทานข้าวด้วยกันเพื่อเป็นการเฉลอง พวกเราจะได้ไปสนุกกันให้เต็มคราบ!” “อ้อ... ที่แท้ก็ ‘กะว่าจะ’ แต่ยังไม่ได้เชิญนี่เอง!” ไป๋เหว่ยเทาพลันตระหนักถึงความจริงทันควัน! ที่เขาตกใจในตอนแรกก็เพราะจำได้ว่าเฉิงอีอีตกลงจะมาร่วมงานตามคำเชิญของหลินอี้พร้อมกับสวี่ซือหานแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วไฉนเธอถึงจะไปหาจางตัวพานได้? บัดนี้ความจริงปรากฏชัด จางตัวพานเพียงแค่ ‘ทึกทัก’ เอาเองว่าเขาสามารถเชิญเฉิงอีอีมาได้ ทั้งที่ความจริงเขายังไม่ได้ปริปากชวนเธอเลยด้วยซ้ำ! “แล้วมันจะทำไม? ฉันจะโทรเชิญเธอเดี๋ยวนี้แหละ!” จางตัวพานคำรามพลางควักโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะกดหาเฉิงอีอีทันที “เสียใจด้วยนะ นายมาช้าไปก้าวหนึ่งแล้ว ลูกพี่หลินของพวกเราเชิญทั้งสวี่ซือหานและเฉิงอีอีไปร่วมงานปาร์ตี้กับพวกเราเรียบร้อยแล้ว เม่ยเยวี่ยเองก็จะไปด้วยเหมือนกัน ใช่ไหมเม่ยเยวี่ย?” ไป๋เหว่ยเทาส่งสายตาท้าทายไปยังจางตัวพาน ก่อนจะหันไปขอคำยืนยันจากเหอเม่ยเยวี่ย “ใช่จ้ะ... ขอโทษด้วยนะจางตัวพาน นายก็รู้ว่าฉันน่ะเป็นแฟนคลับตัวยงของสวี่ซือหาน” เหอเม่ยเยวี่ยยิ้มอย่างแห้งแล้ง ในที่สุดเธอก็จำต้องกระโดดลงสู่ใจกลางพายุแห่งการปะทะนี้จนได้ “ว่าไงนะ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของจางตัวพานก็มืดครึ้มลงทันควัน เขาไม่คาดคิดเลยว่าไป๋เหว่ยเทาจะชิงตัดหน้า ให้หลินอี้ไปเชิญเฉิงอีอีมาได้สำเร็จ สถานการณ์นี้บีบให้เขาตกที่นั่งลำบาก จะรุกก็ไม่ได้ จะถอยก็ไม่เป็น จนไม่รู้จะพ่นคำใดออกมาดี “ขอตัวก่อนนะคุณชายจาง พวกเราต้องไปกันแล้ว!” ไป๋เหว่ยเทาโบกมือลาจางตัวพานด้วยท่าทางผู้ชนะ “เดี๋ยวสิ...” หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความกระอักกระอ่วนไปชั่วครู่ จางตัวพานที่ยังไม่ยอมจำนนก็ทำใจกล้าหน้าด้าน แสร้งหัวเราะร่าใส่ไป๋เหว่ยเทา “ที่แท้เฉิงอีอีก็บอกไว้แล้วว่าคืนนี้พวกนายจะไปร่วมโต๊ะด้วย เยี่ยมเลย งั้นเราก็ไปพร้อมกันเสียตอนนี้แหละ!” “นายหมายความว่ายังไง?” ไป๋เหว่ยเทาชะงักกึก “เฉิงอีอีเชิญนายด้วยงั้นเหรอ?” “แน่นอน! ฉันบอกกับเฉิงอีอีไว้ตั้งแต่หลายวันก่อนแล้วว่าหลังจบการแสดงฉันจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อค่ำเอง เพียงแต่เฉิงอีอีเปรยๆ มาว่าคืนนี้จะมีคนอื่นมาร่วมโต๊ะด้วย ฉันเลยไม่ได้คิดอะไรมาก ที่ไหนได้... กลายเป็นพวกนายนี่เอง!” จางตัวพานหัวเราะเสียงดัง “ในเมื่อเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น เดี๋ยวก็สนิทกันเอง ไปกันเถอะ!” ไป๋เหว่ยเทาถึงกับไปไม่เป็นเมื่อเจอความหน้าด้านหน้าทนของอีกฝ่าย เขาหันไปมองหลินอี้ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ หวังจะให้หลินอี้โทรไปเช็คกับเฉิงอีอีว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร อย่างไรก็ตาม หลินอี้ยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ดั่งผิวน้ำที่ไร้ระลอก ในขณะที่ไป๋เหว่ยเทากำลังเดือดดาลเพราะคำลวงของจางตัวพาน แต่หลินอี้กลับไม่เชื่อคำพูดเหล่านั้นแม้แต่เสี้ยวคำเดียว! เมื่อครู่จางตัวพานเพิ่งจะหลุดปากเองว่ายังไม่ได้เชิญเฉิงอีอี แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าจะมีคนอื่นมาร่วมโต๊ะ? หากมีการนัดแนะกันไว้หลายวันก่อนจริง เฉิงอีอีจะหยั่งรู้อนาคตได้เชียวหรือว่าหลินอี้จะชวนสวี่ซือหานมาทานข้าวในวันนี้ และเธอเองก็จะขอตามมาด้วย? ดังนั้น ความเป็นไปได้ที่คำพูดของจางตัวพานจะเป็นเรื่องโกหกจึงสูงถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ และหลินอี้ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปตรวจสอบกับเฉิงอีอีเลยแม้แต่น้อย เพราะการโทรไปถามจะยิ่งทำให้เรื่องราวยุ่งยาก เฉิงอีอีจะตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจ และเธออาจจะคิดไปได้ว่าหลินอี้ระแวงว่าเธอเป็นคนชวนจางตัวพานมา ซึ่งจะทำให้บรรยากาศอึดอัดยิ่งกว่าเดิม และที่สำคัญที่สุด เหอเม่ยเยวี่ยยังไม่ได้มีสถานะเป็นแฟนของไป๋เหว่ยเทา หลินอี้จึงไม่มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะไล่เขาไป ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเหอเม่ยเยวี่ยและไป๋เหว่ยเทาเอง ทว่า ในขณะที่ไป๋เหว่ยเทากำลังมืดแปดด้าน สุ้มเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ก็ดังก้องขึ้นจนเขาแทบอยากจะหลั่งน้ำตาด้วยความปิติ! “อ้อ... ที่แท้คุณคือ ‘เศรษฐี’ ที่พี่ซือหานพูดถึงนี่เอง เธอบอกฉันว่าวันนี้พวกเราไม่ต้องพกกระเป๋าตังค์ไป เพราะจะมีมหาเศรษฐีใจป้ำเลี้ยงมื้อใหญ่ แถมยังจะพาไปถล่มภัตตาคารที่หรูที่สุดในเมืองตงไห่ อย่างภัตตาคารซีฟู้ดอาร์กติกโอเชียนด้วยล่ะ” เจ้าของสุ้มเสียงนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเฉินอวี่ซู หลินอี้ที่ได้ยินดังนั้นถึงกับต้องลอบยิ้มขมขื่นอยู่ในใจ ดูเหมือนว่าคนร้ายกาจประเภทนี้ต้องให้ ‘ยู่ซูผู้เจ้าเล่ห์’ เป็นคนจัดการเสียล่ะมั้ง! “เอื๊อก!” จางตัวพานตาค้าง ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของเฉินอวี่ซู ตอนนี้เขากำลังติดกับดักเข้าให้อย่างจัง จะยอมรับก็เจ็บตัว จะปฏิเสธก็เสียหน้า! หากเขายอมรับ ก็เท่ากับประกาศว่าตัวเองเป็นเศรษฐีใจป้ำที่จะยอมจ่ายไม่อั้น แต่ถ้าไม่ยอมรับ เขาก็ไม่มีสิทธิ์เสนอหน้าไปร่วมโต๊ะในคืนนี้! ในเมื่อเขาเพิ่งโวไปหยกๆ ว่านัดกับเฉิงอีอีไว้ว่าจะเลี้ยงมื้อค่ำหลังการแสดง แม้เขาจะอ้างได้ว่าไว้วันหน้าก็ได้ แต่ดูเหมือนคืนนี้เขาจะหนีไม่พ้นเสียแล้ว หลังจากคำนวณผลได้ผลเสียในใจ จางตัวพานก็เค้นยิ้มพลางเอ่ยว่า “คุณหนูสวี่ล้อเล่นเก่งจริงๆ นะครับ แต่การได้เลี้ยงมื้อค่ำดาราระดับซุปเปอร์สตาร์ถึงสองคนเนี่ย ต่อให้เป็นเศรษฐีทั่วไปก็ใช่ว่าจะหาโอกาสได้ง่ายๆ!” “นั่นสินะคะ มีเพียงคนที่ทั้งรวย ทั้งหล่อ และพิเศษสุดๆ อย่างคุณชายจางเท่านั้นแหละที่คู่ควร!” เฉินอวี่ซูพยักหน้าหงึกๆ พลางรุกฆาตต่อ “ฉันได้ยินมาว่าซีฟู้ดที่อาร์กติกโอเชียนส่งตรงมาจากต่างประเทศ ราคาแพงหูฉี่ มื้อหนึ่งคงไม่ต่ำกว่าหลายหมื่นหยวนหรอกมั้งคะ? ถ้ารวมเครื่องดื่มชั้นเลิศเข้าไปด้วย เศรษฐีกระจอกๆ คงจ่ายไม่ไหวหรอก!” “คือว่า...” เมื่อได้ยินว่าค่าอาหารมื้อเดียวปาไปหลายหมื่นหยวนโดยยังไม่รวมค่าเหล้า จางตัวพานก็ถึงกับหน้าถอดสี! ลำพังเงินที่เขาใช้จ้างเฉิงอีอีมางานนี้ก็แทบกระเป๋าฉีกแล้ว แต่นี่แค่ค่าข้าวเพียงมื้อเดียวกลับพุ่งทะยานไปไกลขนาดนั้น ถึงบ้านเขาจะรวย แต่เงินค่าขนมของเขาก็มีจำกัด ไม่อย่างนั้นเขาคงถอยรถสปอร์ตมาขับแทนเจ้าแลนด์โรเวอร์ ออโรร่า คันนี้ไปแล้ว “ในเมื่อคุณชายจางคือเจ้ามือที่สวี่ซือหานพูดถึง ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเลยครับ!” คราวนี้ไป๋เหว่ยเทาเริ่มตั้งสติได้และมองออกว่าสหายสาวกำลังช่วยแก้เผ็ด ในเมื่อจางตัวพานอยากจะหน้าด้านตามมานัก ก็ปล่อยให้เขากลายเป็นกระเป๋าเงินเคลื่อนที่ให้พวกเราถล่มเล่นเสียเลยจะเป็นไรไป! “หึ! แค่ไม่กี่หมื่นหยวน เรื่องเล็กน้อย!” เมื่อสถานการณ์บีบคั้นมาถึงจุดนี้ จางตัวพานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพยักหน้ายอมรับอย่างเสียไม่ได้ เขาจ้องมอง ‘ยู่ซูหน้าอกโต’ ด้วยความแค้นเคือง ในใจคิดว่ายัยเด็กนี่หน้าอกใหญ่แต่สมองกลับร้ายกาจนัก เพียงคำพูดไม่กี่คำก็มัดตัวเขาให้กลายเป็นเศรษฐีใจป้ำที่ต้องเสียเงินก้อนโตเสียได้ ร้ายกาจจริงๆ! “เหยาเหยา ยู่ซู พวกเธอมาแล้วเหรอ” หลินอี้พยักหน้าทักทายหญิงสาวทั้งสอง “ขึ้นรถเถอะ ผมเองก็ไม่รู้ว่าภัตตาคารซีฟู้ดอาร์กติกโอเชียนนี่มันอยู่ตรงไหน พวกเธอก็นำทางไปแล้วกัน!” (โปรดติดตามตอนต่อไป)