**ตอนที่ 2045: มันต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่ๆ** หากไม่เอ่ยถึงเจ้าสุกรและสุนัขรับใช้ที่มันเคยก้มหัวให้ก่อนหน้านี้ เด็กสาวตรงหน้านี้กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านางคือ ‘ปีศาจน้อย’ ในคราบมนุษย์โดยแท้ ตลอดทั้งวันที่ผ่านมามันต้องแสดงกายกรรมและทำเรื่องไร้สาระสารพัดจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง ดังนั้น การได้หลบหนีออกมาจึงเป็นความสุขอันล้นพ้นที่มันโหยหา แม้เฉินอวี่ซูจะไม่มีพละกำลังมหาศาล และเจ้าราชาสิงโตก็รู้ซึ้งดีว่านางเพียงแค่แอบอ้างบารมีผู้อื่น ทว่าเบื้องหลังของนางคือหลินอี้ ชายหนุ่มที่สามารถปลิดชีพมันได้เพียงปลายนิ้วสัมผัสภายในชั่วอึดใจ ราชาสิงโตผู้นี้ถือเป็นสัตว์ที่เฉลียวฉลาดเกินใคร มันจึงไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัวท้าทายเฉินอวี่ซูแม้แต่น้อย ทว่าในวินาทีนั้นเอง เมื่อมันเห็นเหล่าลูกสมุนสายเลือดสิงโตและเสือของมันกำลังปรี่เข้าไปหมายจะขย้ำเฉินอวี่ซูและหลินอี้เป็นอาหาร หัวใจของมันแทบจะระเบิดออกด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด มันรีบแผดคำรามก้องฟ้าเพื่อเรียกสติและสั่งให้ลูกสมุนถอยทัพกลับมาในทันที! แม้เหล่าบริวารจะไม่เข้าใจว่าทำไมราชาของพวกมันถึงสั่งให้ยุติการล่ากลางคัน ทว่าอำนาจสะกดขวัญนั้นก็ทำให้พวกมันไม่กล้าขัดขืน ต่างพากันหันหลังกลับอย่างเสียไม่ได้ เสียงคำรามกึกก้องของราชาสิงโตทำเอาทุกคนบนรถสะดุ้งสุดตัว โดยเฉพาะจางตัวพาน เขาจ้องมองหลินอี้และเฉินอวี่ซูด้วยสายตาเยาะเย้ยพลางสบถในใจ *‘ไอ้พวกโง่เง่า! บังอาจเข้าไปประจันหน้ากับราชาสิงโตในระยะประชิดขนาดนั้น อยากตายนักหรือไง’* สีหน้าของหวังซินเหยียนเริ่มคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย นางขมวดคิ้วพลางหันไปมองฉู่เมิ่งเหยาที่ยังคงรักษาความสงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาด “เหยาเหยา... หลินอี้กับเสี่ยวซูจะเป็นอะไรไหม...” “ไม่เป็นไรหรอก เจ้าสิงโตตัวนั้นตระกูลของฉันเคยเลี้ยงมันมาน่ะ” ฉู่เมิ่งเหยากล่าวเรียบๆ นางย่อมจำได้ดีว่า ‘ราชาสิงโต’ ผู้นี้คือใคร “เอ๊ะ? ราชาสิงโตเนี่ยนะ?” หวังซินเหยียนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง “ใช่แล้ว เจ้าราชาสิงโตตัวนั้นแหละ...” ฉู่เมิ่งเหยาพยักหน้ายืนยัน ก่อนจะเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “แต่ซินเหยียน ดูเหมือนเธอจะห่วงใยหลินอี้มากเป็นพิเศษเลยนะ?” “พวกเรา... เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไม่ใช่เหรอ?” หวังซินเหยียนเอ่ยตะกุกตะกักด้วยความเขินอาย “หึๆ...” ฉู่เมิ่งเหยายิ้มอย่างมีเลศนัยแต่ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ได้พุดคุยกันตลอดการเดินทาง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น จากการเรียกชื่อเต็มก็เปลี่ยนมาเรียกชื่อเล่นอย่างเป็นกันเอง “นี่ เจ้าตัวโต มานี่สิ!” เฉินอวี่ซูชี้นิ้วสั่งราชาสิงโต ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน “หา?” จางตัวพานมองภาพเบื้องล่างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา สองคนนี้เสียสติไปแล้วหรือ? ทำไมถึงทำเรื่องที่สิ้นคิดเช่นนี้? ทางด้านฟั่นกานเห้อถึงขั้นสวดภาวนาในใจ ขอให้พวกสิงโตและเสือเหล่านั้นขย้ำหลินอี้กับเฉินอวี่ซูทิ้งเสีย เพื่อที่เขาจะได้ไร้เสี้ยนหนามในการตามจีบหวังซินเหยียน ทว่าภายใต้สายตาที่แทบจะหลุดออกจากเบ้าของทุกคน ราชาสิงโตกลับวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาเฉินอวี่ซูอย่างว่าง่าย มันส่ายหัวไปมาและทำท่าทางประจบประแจงสุดชีวิต “อยู่สบายดีนี่นา? กลายเป็นราชาสิงโตไปแล้วเหรอ?” เฉินอวี่ซูกล่าวพลางเอื้อมมือไปกระชากใบหูของมันอย่างแรง เมื่อมีหลินอี้ยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ และเขาไม่ได้ห้ามปราม เฉินอวี่ซูย่อมมีความกล้าเทียมฟ้า! แน่นอนว่าหากไม่มีเขาอยู่ด้วย นางคงไม่กล้าทำเรื่องที่สุ่มเสี่ยงเช่นนี้แน่ “วู้ว... วู้ว...” ราชาสิงโตพยักหน้าอย่างระมัดระวังพลางครางเบาๆ ในใจมันร่ำร้องด้วยความขมขื่น หากรู้ว่าคุณหนูรองจะมาเยือนในวันนี้ มันคงจะมุดหัวซ่อนตัวให้ลึกที่สุด แต่นี่ดันดวงกุดมาเจอกับ 'กระบอกปืน' เข้าเต็มเป๊ะ! “ดูสภาพที่น่าเวทนานี่สิ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าราชาสิงโตอีกเหรอ?” เฉินอวี่ซูเบะปากมองมันด้วยความดูแคลน ราชาสิงโตยิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจ มันคิดในใจว่า *‘ต่อหน้าผู้อื่นข้าคือราชาผู้ยิ่งใหญ่ แต่ถ้าข้ายังทำตัวเป็นราชาต่อหน้าพวกท่าน นั่นก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ! ท่านจะดึงหูข้าก็เชิญตามสบายเถิด เพราะชายที่ยืนข้างๆ ท่านนั่นน่ะ... สามารถเตะข้าส่งไปถึงประตูสวรรค์ทิศใต้ได้ในพริบตาเดียว’* อย่างไรก็ตาม การที่เฉินอวี่ซูยอมลงจากรถมานั้นมีเหตุผลแอบแฝง นางเติบโตมาพร้อมกับฉู่เมิ่งเหยา จิตใจของทั้งคู่สื่อถึงกันได้แทบจะไร้รอยต่อ เมื่อเห็นฉู่เมิ่งเหยาเข้าไปคุยกับหวังซินเหยียน เฉินอวี่ซูก็เข้าใจได้ทันทีว่าหวังซินเหยียนอาจกลายเป็นหนึ่งใน ‘คนรัก’ ของพี่ชายบอดี้การ์ดในอนาคต อวี่ซูไม่ได้ใส่ใจว่าหลินอี้จะมีแฟนกี่คน นางกังวลเพียงแค่ผลประโยชน์ของเมิ่งเหยาเท่านั้น ส่วนเรื่องของตัวเองนางยังไม่ทันได้คิด... และเมื่อเข้าใจเจตนารมณ์ของเมิ่งเหยา นางจึงตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วยหลินอี้และซินเหยียน แต่ในตอนนี้ซินเหยียนกลับมีแมลงหวี่แมลงวันอย่างฟั่นกานเห้อคอยตามตื๊อจนน่ารำคาญ ซึ่งชายคนนี้กำลังทำลายบรรยากาศอันชื่นมื่น อวี่ซูจึงรู้สึกเคืองใจและอยากหาโอกาสสั่งสอนเขาเสียหน่อย และนี่คือโอกาสทอง หาไม่แล้ว อวี่ซูคงไม่ลงมาเล่นสนุกกับราชาสิงโตให้เสียเวลา “ฟั่นกานเห้อ นายมุดหัวทำอะไรอยู่ในรถน่ะ? ทำไมไม่ลงมาล่ะ? ฉันได้ยินมาว่าซินเหยียนชอบคนกล้านะ! ดูพี่ชายบอดี้การ์ดสิ เขาไม่เห็นจะกลัวสิงโตสักนิด!” เฉินอวี่ซูทำท่าทางดูหมิ่นเหยียดหยามส่งไปให้ฟั่นกานเห้อ “พรืด...” หลินอี้เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ยัยตัวแสบเอ๊ย ทำไมเอาแผนเดิมมาใช้อีกแล้ว? คนกล้าเนี่ยนะ? คราวก่อนก็บอกว่าฉู่เมิ่งเหยาชอบคนกล้า คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นหวังซินเหยียนเสียอย่างนั้น? “ผม...” ฟั่นกานเห้อเริ่มสับสนจนทำอะไรไม่ถูก แต่พอโดนเฉินอวี่ซูหยามเกียรติเขาก็เริ่มลนลาน “ใครบอกว่าผมไม่กล้า? แค่นี้จะเรียกว่ากล้าได้ยังไง? สิงโตตัวนี้มันพิลึกจะตาย ไม่เห็นมันจะทำอันตรายใครเลย!” “ใช่ สิงโตตัวนี้มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ!” จางตัวพานสำทับ “ราชาสิงโตภาษาอะไรกัน? ลุงเหยียน ลุงดูผิดไปหรือเปล่า?” “นี่มัน...” ลุงเหยียนเองก็รู้สึกแปลกใจยิ่งนัก สิงโตตัวนี้ดูเชื่องจนน่าเหลือเชื่อ มันไม่เพียงไม่กัด แต่มันยังทำหน้าเคลิ้มตอนถูกดึงหูเสียอีก สิงโตติ๊งต๊องชัดๆ! “ก็แค่การทดสอบความกล้าไม่ใช่เหรอ? ผมเป็นถึงนักกีฬานะ จะไปขี้ขลาดกว่าพวกนายได้ยังไง!” ฟั่นกานเห้อตัดสินใจอย่างไร้ความลังเล ในเมื่อหลินอี้และเฉินอวี่ซูไม่เป็นอะไร เขาก็ย่อมต้องปลอดภัยเช่นกัน! เขาคิดว่าหลินอี้และอวี่ซูคงจะรู้ความลับบางอย่างของราชาสิงโตตัวนี้ถึงได้กล้าลงไป เหมือนกับที่จางตัวพานและครูฝึกสัตว์นัดแนะกันว่าไม่ต้องกลัวเสือนั่นแหละ! ในเมื่อพวกเขาเองก็ขี้โกง จึงทึกทักเอาเองว่าหลินอี้ก็คงขี้โกงไม่ต่างกัน ฟั่นกานเห้อกระโดดลงจากรถในทันที และในวินาทีที่เขากระโดดลงมานั้น เฉินอวี่ซูก็กระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูสิงโต เจ้าราชาสิงโตพยักหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อแสดงว่ามันเข้าใจภารกิจแล้ว ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นฉากนี้ เพราะในสายตาของพวกเขา มนุษย์จะไปสื่อสารกับสิงโตได้อย่างไร? มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สิ้นดี บนรถ หวังซินเหยียนที่ได้ยินเฉินอวี่ซูบอกว่านางชอบคนกล้าก็ถึงกับอึ้งไป นางไปชอบคนกล้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แม้หลินอี้จะกล้าหาญจริงๆ ก็เถอะ แต่ว่า... ฉู่เมิ่งเหยาเพียงยิ้มบางๆ “เสี่ยวซูแค่อยากจะช่วยเธอกำจัดเจ้าฟั่นกานเห้อนั่นน่ะ” “เอ๊ะ?” หวังซินเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเห็นฟั่นกานเห้อที่ก้าวลงจากรถไปแล้ว นางจึงเริ่มเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ “เฮ้ เจ้าสิงโตปัญญาอ่อน แกต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ บอกมาซะดีๆ ว่าแกโดนฝึกมาใช่ไหม!” ทันทีที่ฟั่นกานเห้อก้าวลงจากรถ เขาก็ชี้หน้าตวาดถามราชาสิงโตด้วยท่าทางอวดดี (โปรดติดตามตอนต่อไป)