### บทที่ 1281: บดขยี้ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ ใบหน้าของเหอเฮ่าตงบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก นัยน์ตาเบิกโพลง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว เขาโน้มแขนไปด้านหลัง เตรียมระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย ในเวลานี้ ชัยชนะคือสิ่งเดียวที่สำคัญเหนืออื่นใด ไม่ว่าศัตรูเบื้องหน้าจะมีเล่ห์เหลี่ยมเช่นไรก็ตาม เหอเฮ่าตงพุ่งทะยานเข้าใส่อีกครั้ง ปลดปล่อยภาพลักษณ์กระบี่สายฟ้าออกมา ทว่าจั๋วฟานเพียงแค่ตวัดกระบี่สีนิลในมืออย่างแผ่วเบา *เปรี้ยง!* คมกระบี่อัสนีทั้งสองสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา ผู้คนโดยรอบต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดหวั่น จ้องมองจั๋วฟานด้วยความไม่เชื่อสายตา ‘นั่นมันกระบี่อะไรกัน... ทำไมถึงได้น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้?’ กระบี่อัสนีสิบสองเล่มที่พุ่งออกจากแผ่นหลังของเจ้าภูเขาเหอ คือส่วนหนึ่งของ ‘กายาศักดิ์สิทธิ์’ ที่หล่อหลอมจากอัสนีสวรรค์สีม่วงชั้นที่สิบสอง ซึ่งแข็งแกร่งดุจอาวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับหก ‘มันถูกทำลายลงง่ายดายเพียงนี้ได้อย่างไร?’ เหอเฮ่าตงเองก็สับสนไม่แพ้กัน แต่กระนั้น เขาก็ไม่อาจถอยหลังได้อีกแล้ว เขาเดินทางมาที่นี่เพียงลำพัง เพื่อกู้ศักดิ์ศรีของเจ้าภูเขาผู้ยิ่งใหญ่ และล้างแค้นแทนผู้อาวุโสลู่ หากถอยหนีในตอนนี้ มีเพียงความอัปยศเท่านั้นที่รอเขาอยู่ เหอเฮ่าตงสูดลมหายใจเข้าลึก แผดเสียงคำรามก้อง “กระบี่ทลายสวรรค์!” *เคร้ง!* กระบี่อัสนีแปดเล่มที่เหลือพุ่งทะยานจากแผ่นหลังขึ้นสู่ฟากฟ้า ราวกับสายฟ้าฟาดที่แหวกอากาศ ห้วงมิติรอบด้านปริแตกออกเป็นหลุมดำจากพลังอำนาจอันมหาศาล ก่อตัวเป็นตาข่ายอาคมที่สั่นสะเทือนไปถึงผืนผ้าแห่งห้วงมิติ กระบี่อัสนีแปดเล่มทวีคูณขึ้นเป็นพายุกระบี่สายฟ้า เตรียมโหมกระหน่ำทำลายล้างทุกสรรพสิ่งเบื้องล่าง แรงกดดันอันมหาศาลทำให้ทุกชีวิตต่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เหล่าผู้ชมต่างโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ‘ยอดวิชาระดับสูงสุดของเจ้าภูเขาเหอถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว! วิชานี้แหละที่เคยสร้างความหวาดหวั่นให้แก่เหล่ามังกรเซียนระดับสิบเอ็ดในมหาสงครามครั้งก่อน!’ บัดนี้ วิชานี้ถูกนำมาใช้กับไอ้สารเลวที่ตัวคนเดียว ‘ใครเล่าจะได้รับเกียรติเท่านี้ ที่ต้องรับมือกับยอดวิชาของเจ้าภูเขาเหอเพียงลำพัง?’ ยอดวิชานี้ไม่ได้ถูกใช้ออกมานานนับปี ผู้คนต่างตื่นเต้นที่จะได้เห็นมันอีกครั้ง ทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังจั๋วฟานด้วยแววตาเยาะเย้ย ตัดสินเขาว่าเป็นศพไปแล้ว ‘หึ จุดจบของแกมาถึงแล้ว ต่อให้กระบี่ของแกจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานคลื่นกระบี่นับพันได้ กายาศักดิ์สิทธิ์ของแกจะถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ฮ่าๆๆ... ไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ฝัง’ ‘จงภูมิใจเสียเถิด ที่ต้องตายด้วยยอดวิชาเดียวกับที่เคยพิชิตมังกรมานับไม่ถ้วน’ เหล่าเซียนต่างมั่นใจในความพินาศของจั๋วฟาน ในขณะที่ลั่วอวิ๋นไห่ได้แต่เฝ้ามองด้วยความกังวล จั๋วฟานเพียงแค่ยิ้มมุมปาก “เจ้าน้อยกระบี่ เจ้าอยากลองดูไหม?” “ท่านพ่อ มันเป็นเพียงแค่แนวคิดและข้ายังไม่เข้าใจถ่องแท้ อีกอย่าง... การใช้กับศัตรูจำนวนมากเช่นนี้เสี่ยงเกินไป” เจ้าน้อยกระบี่เอ่ยตอบด้วยความกังวล ทว่าจั๋วฟานกลับไม่นำพา “เพราะศัตรูมีจำนวนมากนี่แหละ ถึงจะเป็นบททดสอบที่ดีที่สุด ข้าปล่อยให้การต่อสู้ยืดเยื้อก็เพื่อสิ่งนี้แหละ” “ตกลง ถ้างั้นก็ลองดู ‘เนตรสวรรค์แห่งความว่างเปล่า’ ผสานกับ ‘กระบี่วันสิ้นโลก’!” เจ้าน้อยกระบี่สั่นไหว พลังงานสีดำสนิททะลักออกมา “ฆ่า!” สิ้นเสียงคำสั่งของเหอเฮ่าตง กระบี่อัสนีสายฟ้าดั่งห่าฝนก็พุ่งโหมเข้าใส่จั๋วฟาน แรงกดดันมหาศาลทำให้พลังงานสีดำรอบกายจั๋วฟานสั่นสะเทือน จั๋วฟานยังคงนิ่งสงบ เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมยกกระบี่มารในมือ *ฮึ่ม—* ดวงตาของจั๋วฟานและยักษ์มารทอประกายแสงสีทองเก้ารัศมี “เนตรสวรรค์แห่งความว่างเปล่า ขั้นที่เก้า... กลืนกินสุญญตา!” “เพลงกระบี่วันสิ้นโลก... ลบเลือน!” จั๋วฟานและเจ้าน้อยกระบี่ตะโกนก้องในเวลาเดียวกัน ร่างยักษ์มารหมุนตัวตวัดกระบี่เล่มยักษ์ไปรอบทิศทาง ห้วงมิติรอบด้านบิดเบี้ยวภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัว กระจายตัวขยายออกไปไม่หยุดยั้ง คมกระบี่อัสนีที่พุ่งเข้ามาพลันบิดเบี้ยวตามห้วงมิติ ก่อนจะถูกความว่างเปล่ากลืนกินจนหายไปโดยไร้ร่องรอย ไม่มีกระบี่อัสนีแม้แต่เล่มเดียวที่สามารถฝ่าเข้ามาในระยะสิบเมตรของจั๋วฟานได้ ทุกอย่างสลายกลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตา เหอเฮ่าตงเบิกตากว้าง “บ้าน่า! นี่มันอะไรกัน!” เหล่าผู้คนโดยรอบต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก ‘กระบี่สายฟ้าหายไปไหนหมด? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?’ *อ๊าก!* เสียงกรีดร้องแทรกผ่านความเงียบงันอันน่าอึดอัด สายตาทุกคู่จับจ้องขึ้นไปเบื้องบน เห็นกายาศักดิ์สิทธิ์ของเหอเฮ่าตงกำลังบิดเบี้ยวไปตามกระแสความว่างเปล่าเช่นเดียวกับกระบี่อัสนีเหล่านั้น เขาไม่อาจหลบหนี กายาศักดิ์สิทธิ์ถูกบิดจนผิดรูป ก่อนจะเลือนหายไปต่อหน้าต่อตาเหล่าเซียนทุกคน เหอเฮ่าตงหอบหายใจรวยรินก่อนจะตะโกนถาม “นี่มันวิชาอะไรกัน!” “เจ้าภูเขาเหอ... ท่านไม่ควรจะถามถึงลูกชายที่ตายไปแล้วของท่านมากกว่าหรือ?” “ว่าไงนะ?!” เหอเฮ่าตงตัวสั่นเทา จั๋วฟานพยักหน้า “ใช่ ข้าเป็นคนฆ่าเขาเอง” “แก!” เหอเฮ่าตงแผดคำรามด้วยความโกรธแค้น กัดฟันแน่นก่อนที่ร่างของเขาจะสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที “เอ๊ะ...” ผู้คนรอบข้างต่างขวัญผวา ‘เจ้าภูเขาเหอหายไปไหน? เขาตายแล้วงั้นหรือ?’ ‘เจ้าหมอนั่นใช้วิชาประหลาดอะไรกัน? มันทำอะไรลงไป?’ แม้แต่ลั่วอวิ๋นไห่ที่อยู่บนหลังจั๋วฟานยังสับสน “พี่ใหญ่จั๋ว...” “ฮ่าๆๆ มันคือการทดลองใช้ครั้งแรก ไม่แปลกที่เจ้าจะไม่เข้าใจ” จั๋วฟานอธิบาย “หลังจากบรรลุเซียน เนตรสวรรค์ของข้าก็เข้าสู่ขั้นที่เก้า... กลืนกินสุญญตา ทำให้ข้าสามารถกลืนกินห้วงมิติทั้งหมดในอาณาเขตของข้าได้ และเมื่อเจ้าน้อยกระบี่ใช้ ‘เพลงกระบี่วันสิ้นโลก’ ผสานเข้ากับพลังนี้ มันก็กลายเป็น ‘สุญญตาแห่งวันสิ้นโลก’ ที่จะลบเลือนทุกสิ่งที่อยู่ในอาณาเขตก่อนที่ศัตรูจะทันตั้งตัวเสียอีก” ลั่วอวิ๋นไห่ถึงกับอุทาน “ถ้าเช่นนั้น ท่านก็สามารถสังหารใครก็ได้ แม้แต่คนที่ประมาท โดยที่พวกมันไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ” “ไม่เชิงหรอก วิชานี้ต้องพึ่งพา ‘เพลงกระบี่วันสิ้นโลก’ หากศัตรูมีวิชากระบี่ที่เหนือกว่า ข้าก็ไม่อาจแตะต้องตัวมันได้” “จะมีใครที่สามารถต้านกระบี่ของท่านได้ ในเมื่อเซียนระดับสูงสุดยังทำไม่ได้?” ลั่วอวิ๋นไห่ถามด้วยความสงสัย จั๋วฟานตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “แน่นอน เซียนระดับสูงสุดสำหรับข้านั้นก็แค่เศษสลาย สิ่งที่ข้าหวาดกลัวมาโดยตลอด คือผู้ที่ทัดเทียมกับข้า... หรืออาจจะเหนือกว่าข้า” จั๋วฟานรู้สึกถึงภาระหนักอึ้งบนบ่า เมื่อตระหนักว่าศัตรูคนนั้นอาจมีระดับเนตรสวรรค์แห่งความว่างเปล่าที่เหนือกว่าเขาถึงสามขั้น *วูบ—* ร่างยักษ์มารสั่นไหวและเลือนหายไป ลั่วอวิ๋นไห่ร้องเรียก “พี่ใหญ่จั๋ว...” “พลังข้าหมดแล้ว รีบไปจับตัวมันแล้วเค้นถามที่อยู่ของเจ้าภูเขาเหอเดี๋ยวนี้! มันต้องใช้วิชานอกรีตดึงตัวเจ้าภูเขาเหอไปแน่!” เหล่าเซียนแผดเสียงคำราม ก่อนที่คนนับร้อยจะพุ่งทะยานเข้าใส่พร้อมปลดปล่อยพลังกดดันจนฟ้าสะเทือน จั๋วฟานปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วกระซิบกับลั่วอวิ๋นไห่ “ข้ายังไม่ชินกับพลังขั้นที่เก้า มันสูบพลังข้าไปมหาศาล การสังหารเซียนระดับสูงสุดพร้อมกับประสานพลังกับเจ้าน้อยกระบี่เล่นเอาข้าหมดแรงเลยทีเดียว” “แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี?” ลั่วอวิ๋นไห่จ้องมองเหล่าเซียนผู้โหดเหี้ยมที่กำลังกรูกันเข้ามา จั๋วฟานยิ้มเหี้ยม “ก็อย่างที่ข้าบอก... บดขยี้พวกมันให้หมด”