Chapter 1272, Swordsmanship Battle

Published Apr 8, 2026, 02:38 PM

บทที่ 1272: ศึกวิถีดาบ จอมจักรพรรดิดาบเหาะร่อนลงสู่พื้น เส้นผมสีขาวโพลนปลิวไสวเผยให้เห็นใบหน้าซูบตอบ ความชั่วร้ายจากพลังงานสีดำที่ห่อหุ้มร่างเขาสร้างความหวาดหวั่นแก่ทุกคนที่พบเห็น เขาไม่หลงเหลือเค้าเดิมของผู้นำแห่งแปดจักรพรรดิอีกต่อไป แต่เป็นเพียงปีศาจที่ขุมนรกคายออกมา จอมจักรพรรดิดาบสบถด่าราวกับไม่รับรู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร "ไร้สาระ! ข้าคือผู้นำแห่งแปดจักรพรรดิ เป็นจุดสูงสุดของเส้นทางธรรมะ ข้าไม่มีวันสังหารคนของตนเอง มีเพียงจอมจักรพรรดิปีศาจและพวกพ้องระดับนั้นเท่านั้นที่ทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ ข้าคือบุรุษผู้ทรงเกียรติและถ่อมตน เจ้าไม่มีสิทธิ์มาหมิ่นประมาทข้า!" "ท่านพ่อ ที่นี่มีแต่ฝุ่น จะรู้ได้อย่างไรว่าเขาฆ่าคนของตนเอง? ไม่เห็นมีอะไรหลงเหลือแม้แต่เศษกระดูก" "สายตาที่บ้าคลั่งของเขาบอกทุกอย่างแล้ว เขาบำเพ็ญตบะมานานเกินไป" จั่วฟานชี้ไปที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคุ้มคลั่งของจอมจักรพรรดิดาบ "ในบรรดาแปดจักรพรรดิ ห้าคนเร้นกายไปพร้อมกับผู้คนและทรัพยากรมากมาย โดยคิดว่าจะหวนคืนมาได้ในไม่ช้า แต่ความโลภนั้นไร้ขีดจำกัด เมื่อฝึกลมปราณมารมากเกินไป จิตใจก็ย่อมวิปริต เมื่อพวกเฒ่าหัวโบราณเหล่านี้พบว่าทรัพยากรหมดสิ้น ความกระหายก็เพิ่มพูนจนหันมาเล่นงานคนของตนเอง" "สภาพของเขานี้เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเขาควบคุมความปรารถนานี้ไม่ได้ หรือไม่ก็ร่อนเร่ไปราวกับสัตว์ร้ายที่ดูดกลืนชีวิตผู้คน ดังนั้นข้าจึงมั่นใจว่าคนของจอมจักรพรรดิดาบถูกเขาสังหารจนไม่เหลือซาก แต่เจ้าเฒ่านี่ยังคงสำคัญตนว่าเป็นต้นแบบแห่งเกียรติยศ การกระทำของเขาทำให้เขาสติฟั่นเฟือนยิ่งกว่านางมารจักรพรรดิเสียอีก ถึงขนาดมองคนของตนเป็นเพียงทรัพยากรที่เดินได้" เด็กน้อยดาบพยักหน้า "ข้าก็คิดไว้แล้วว่าต้องมีอะไรผิดปกติ ตอนที่เขาจำท่านพ่อบ้านจั่วไม่ได้ด้วยซ้ำ" "พ่อบ้านจั่ว? ม-มันคือใคร?" จอมจักรพรรดิดาบส่ายหัว ดวงตาเลื่อนลอย จั่วฟานแค่นยิ้มเหยียดหยาม "ข้ามันก็แค่โนเนมที่ไม่ควรค่าแก่การสนใจของจอมจักรพรรดิดาบ แต่มีชื่อหนึ่งที่ข้าเชื่อว่าเขายังจำได้" จั่วฟานเว้นช่วง "จอมจักรพรรดิดาบ ท่านยังจำ จอมจักรพรรดิปีศาจ จั่วอี้ฟาน ได้หรือไม่?" "จ-จั่วอี้ฟาน?" ใบหน้าของจอมจักรพรรดิดาบสั่นสะท้าน เขาแผดเสียงคำราม "จั่วอี้ฟานไม่ใช่ผู้นำแห่งแปดจักรพรรดิ ข้าต่างหาก! เขาตายไปแล้ว คัมภีร์บันทึกลี้ลับเก้าปรภพของเขาก็เป็นของข้า เขาไม่อาจข่มขู่ข้าได้ ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้โง่นั่น จ้าวเฉิน ข้ากำจัดเขาในแปดจักรพรรดิได้ ข้าก็กำจัดเขาได้เช่นกัน เขาไม่คู่ควรแม้แต่จะสู้กับข้า ไอ้โง่นั่นไร้ค่า ข้าเพียงแค่ช่วยมันเพื่อเข้าถึงอาจารย์ของมันเท่านั้น ฮิฮิฮิ..." จั่วฟานสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "จอมจักรพรรดิดาบ ท่านต้องการคัมภีร์บันทึกลี้ลับเก้าปรภพมากขนาดนั้นเลยหรือ?" "แน่นอน เคล็ดวิชาของราชันปีศาจคือสิ่งที่ข้าต้องครอบครอง ในเมื่อจั่วอี้ฟานไม่ยอมมอบให้ ข้าก็ฆ่าเขาทิ้งเสีย" "ยินดีด้วย ตอนนี้ท่านได้มันไปแล้ว" "โอ้ จริงหรือ?" จอมจักรพรรดิดาบสะบัดแขนเสื้อสกปรกค้นหาไปทั่ว "ที่ไหน คัมภีร์บันทึกลี้ลับเก้าปรภพของข้าอยู่ที่ไหน?" "อยู่ในใจท่านไง ท่านไม่ได้กำลังฝึกมันอยู่หรอกหรือ?" "โอ้ ข้ากำลังฝึกมันอยู่หรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ากำลังฝึกมัน!" จอมจักรพรรดิดาบหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ข้าได้ฝึกคัมภีร์บันทึกลี้ลับเก้าปรภพจนกลายเป็นราชันปีศาจแล้ว ไม่มีใครหยุดข้าได้อีกต่อไป เจ็ดขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นเพียงมดปลวกใต้ฝ่าเท้าข้าเท่านั้น ฮ่าฮ่าฮ่า..." "ใช่ ท่านปกครองเหนือผู้คน เป็นจุดสูงสุดของโลก แต่ยังมีอีกคนหนึ่งที่ยังอยู่เหนือท่าน" "ใคร?" จอมจักรพรรดิดาบจ้องมองจั่วฟานอย่างดุร้าย จั่วฟานยิ้ม "ข้าเอง" "เจ้า? เจ้าคือใคร?" "จอมจักรพรรดิปีศาจ จั่วอี้ฟาน" จั่วฟานเอ่ยชื่อนั้นออกมา [อะไรนะ?!] จอมจักรพรรดิดาบถอยหลังไปสองก้าว "ไม่ เขาตายไปแล้ว! เขาไม่มีทางมีชีวิตอยู่!" "เจ้าเข้าใจผิด จอมจักรพรรดิปีศาจ จั่วอี้ฟานยังไม่ตาย เขาอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ เจ้าจะเป็นได้แค่ที่สองตลอดกาล โอฉางเทียน!" "ไม่! ข้าฝึกคัมภีร์บันทึกลี้ลับเก้าปรภพ ข้าคือราชันปีศาจ จอมจักรพรรดิปีศาจเทียบข้าไม่ได้!" "ผิดแล้ว จอมจักรพรรดิปีศาจก็ฝึกคัมภีร์บันทึกลี้ลับเก้าปรภพเช่นกัน และฝึกได้ดีกว่าเจ้ามาก เจ้าจะตกอยู่ภายใต้เงาของเขาไปชั่วนิรันดร์" "อ๊าก!" จอมจักรพรรดิดาบแผดเสียงโหยหวน ดวงตาแดงก่ำด้วยความกระหายเลือด เขาพุ่งเข้าใส่พร้อมดาบสีดำ "จั่วอี้ฟาน ไปตายซะ! ตายเพื่อให้ข้าได้เป็นผู้นำแห่งแปดจักรพรรดิ เป็นหนึ่งในใต้หล้า!" เคร้ง! จอมจักรพรรดิดาบถูกแรงปะทะกระเด็นถอยหลังไปห้าก้าว บัดนี้เขาเพิ่งสังเกตเห็นเด็กชายวัยแปดขวบข้างกายจั่วฟาน พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมนั้น "ถ้าอยากจะแตะต้องท่านพ่อ ข้าต้องผ่านข้าไปก่อน!" "เจ้าเป็นใคร?" "เขาคือจอมจักรพรรดิดาบ" จั่วฟานกล่าวท่ามกลางความตกตะลึงของจอมจักรพรรดิดาบ "ข-เขาเป็นจอมจักรพรรดิดาบ? แล้วข้าเป็นใครกัน?" "เจ้าจะเป็นใครก็ได้ แต่เจ้าไม่มีวันเป็นจอมจักรพรรดิดาบได้อีกต่อไป เพราะเจ้าไม่คู่ควรกับชื่อนี้" จั่วฟานแสยะยิ้ม "จอมจักรพรรดิดาบ ผู้เป็นราชาแห่งดาบ เขาอาจไม่ใช่คนที่แกร่งที่สุดในบรรดาแปดจักรพรรดิ แต่เขาควรจะเป็นจุดสูงสุดของวิถีดาบที่ไม่มีใครเอื้อมถึง ทว่าบัดนี้ โอฉางเทียน มีคนก้าวข้ามท่านไปแล้ว บุตรชายของข้าคว้าชื่อนั้นไปครอง ทิ้งท่านไว้เบื้องหลัง ฮ่าฮ่าฮ่า..." ใบหน้าดำมืดของจอมจักรพรรดิดาบบิดเบี้ยว "ไม่! ข้าคือจอมจักรพรรดิดาบ! ข้ามีวิชาดาบสูงสุดในแปดจักรพรรดิ ไม่มีใครพรากชื่อนี้ไปจากข้าได้!" ตึง! จอมจักรพรรดิดาบแผดร้องแล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า รัศมีสีทองแผ่ซ่านจากร่างของเขา กลายเป็นดาบยักษ์ที่งดงามทว่ากลับแปดเปื้อนไปด้วยพลังงานสีดำที่กัดกร่อน กายศักดิ์สิทธิ์? เด็กน้อยดาบมองไปยังจั่วฟาน "เขาสำเร็จเป็นเซียนแล้ว" "เจ้าจะไม่สู้กับเขาหรือ?" "ก็ต้องสู้สิ ข้ามาเพื่อชิงชื่อนั้นมา การที่เขาเรียกตัวเองว่าจอมจักรพรรดิดาบต่อหน้าข้า ก็ไม่ต่างจากการขอกินตีน" เด็กน้อยดาบแสยะยิ้มแล้วพุ่งเข้าหาจอมจักรพรรดิดาบ จอมจักรพรรดิดาบมองสิ่งที่ตัวเล็กกว่าด้วยความโกรธแค้น [แกบังอาจขโมยชื่อข้า? รับดาบข้าไป!] วูบ~ คลื่นดาบสีทองพุ่งลงมาจากฟ้าด้วยพลังอันมหาศาล "ดาบพิชิตสวรรค์ บันดาลโชคชะตา ชำระล้างความชั่วร้าย!" "หึ กล้าพูดนะ เจ้าเองก็กลายเป็นปีศาจชั่วร้ายไปแล้ว ยังกล้ามาสอนเรื่องการชำระล้างอีกหรือ?" เด็กน้อยดาบเยาะเย้ย พร้อมใช้นิ้ววาดผ่านเป็นแสงสีแดงแล้วตะโกน "ดาบทะยานฟ้า ดับสูญ!" ตึง! คลื่นดาบสีทองถูกทำลายลงจนสิ้นซาก จอมจักรพรรดิดาบหอบหายใจด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาส่งคลื่นดาบสีทองอีกระลอก "กวาดล้างแปดจักรพรรดิ ทำลายปีศาจและสิ่งชั่วร้าย!" "จิตใจที่บิดเบี้ยวไม่อาจสร้างพลังที่แท้จริงจากการฝึกวิชาดาบอันทรงเกียรติได้" เด็กน้อยดาบเยาะเย้ย "ดาบของเจ้ามันแปดเปื้อน แต่ยังกล้าเรียกตัวเองว่าจักรพรรดิ? เจ้าคือความอับอายของผู้ฝึกดาบทุกคนในโลกนี้ ไสหัวไปซะ!" เด็กน้อยดาบสะบัดมือ คลื่นอัสนีพุ่งทะลวงออกไปด้วยวิชาดาบตัดสวรรค์ คลื่นสีทองถูกบดขยี้อีกครั้ง จอมจักรพรรดิดาบตกตะลึง [ทำไมวิชาดาบจากกายศักดิ์สิทธิ์ของข้าถึงอ่อนแอเช่นนี้?] เด็กน้อยดาบเข้าประชิดตัว นิ้วของเขาเปล่งแสงสีดำทมิฬพร้อมฟาดฟัน "นี่คือวิชาดาบที่แท้จริง ดาบพิพากษากาลอวสาน!" ฮู~ ความมืดมิดถาโถมเข้าใส่ ทะลวงผ่านศีรษะร่างยักษ์จนขาดสะบั้น ท่ามกลางการระเบิดที่ดังกึกก้อง ร่างนั้นก็แตกสลาย จอมจักรพรรดิดาบกระอักเลือดและทรุดลงกับพื้น สิ้นไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ดวงตาของเขายังคงสับสน พึมพำว่า "ทำไม? ข้าเป็นเซียนแล้ว ทำไมดาบของข้าถึงอ่อนแอลง?" "เพราะเจ้าทอดทิ้งมันไปแล้ว" จั่วฟานเดินเข้ามาแล้วถอนหายใจ "โอฉางเทียน สมัยที่เราสร้างชื่อในแดนศักดิ์สิทธิ์ เราไม่มีใครถอยหนีจากการต่อสู้ แต่ในท้ายที่สุด ข้ากลายเป็นคนที่แกร่งที่สุดตอนที่แปดจักรพรรดิก่อตั้ง ส่วนท่าน ก็ยังคงเป็นที่สองตลอดกาล" "จั่วอี้ฟาน..." ดวงตาของจอมจักรพรรดิดาบเริ่มแจ่มชัดขึ้น "เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร และทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้? พ่อบ้านจั่ว..." "โอ้ เจ้าตื่นแล้วหรือ?" "ข้ารู้เพียงว่าข้าแพ้" จอมจักรพรรดิดาบยิ้มขมขื่น "แต่ข้าไม่ได้แพ้ให้แก่เด็กคนนั้น ข้าแพ้ให้แก่ตัวเอง ข้า จอมจักรพรรดิดาบผู้ยิ่งใหญ่ กลับละทิ้งการฝึกดาบแล้วไปหันไปหาเคล็ดวิชามาร? ข้าทิ้งดาบตัวเองไปฝึกเส้นทางปีศาจที่สั่นคลอน บัดนี้เมื่อพลังมารมลายหายไป จุดจบของข้าก็มาถึง ข้ากำลังจะตาย แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไม ดาบของข้าไม่จำเป็นต้องพึ่งเคล็ดวิชาของราชันปีศาจ เพราะนั่นไม่ใช่ตัวข้า!" จั่วฟานพยักหน้าและกุมมือเขา "ดีแล้วที่เจ้าตระหนักได้ ในฐานะสหายเก่าแก่ ข้าจะลืมความแค้นทั้งหมดและส่งเจ้าไปเอง" "ดี จั่วอี้ฟาน" จอมจักรพรรดิดาบพยักหน้า พลางมองพลังงานสีดำบนมือตัวเอง "นี่คืออะไร?" "เจ้าไม่คิดหรือว่าการปล่อยให้พลังของเจ้าสูญเปล่าไปกับโลกมันน่าเสียดาย? ให้ข้าเอาไปดีกว่า" "เจ้า..." ใบหน้าของจอมจักรพรรดิดาบสั่นสะท้านแล้วถอนหายใจ "จั่วอี้ฟาน เจ้าก็ยังคงเป็นคนเดิมที่น่าหงุดหงิด นี่สินะที่เจ้าบอกว่าจะส่งข้าไป ด้วยการเปลี่ยนข้าเป็นทรัพยากรของเจ้า ระวังอย่าให้จุดจบของเจ้าเป็นเหมือนข้าล่ะ" "วางใจเถอะ ข้าก้าวข้ามผ่านจุดที่ความโลภจะครอบงำได้นานแล้ว ข้ามีการยับยั้งชั่งใจที่จะไม่ถลำลึก ฮิฮิฮิ..." "ฮ่าฮ่าฮ่า ดี ข้าไม่เคยรู้เลยว่าความแค้นเมื่อห้าพันปีก่อนยังคงดำเนินอยู่ และมันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น สุดท้ายแล้วเจ้าก็คือผู้ชนะ สหายเก่า..." จอมจักรพรรดิดาบหลับตาลงโดยปราศจากความเสียดาย ร่างของเขาสลายกลายเป็นฝุ่นผง จั่วฟานปล่อยให้ฝุ่นผงนั้นร่วงหล่นจากมือ แววตาของเขาเป็นประกายยามที่รัศมีในร่างแผ่ซ่าน...

React

Discussion