Chapter 1634 Candle And Vice “ผมนำ ‘เมทัลสปิริต’ ของคุณไปเข้าสู่สภาวะจำศีลไว้ การที่คุณต้องแยกจากมิงค์ของคุณนานถึง 20 ปีนั่นก็เรื่องหนึ่ง แต่ถ้าคุณปล่อยให้เมทัลสปิริตของคุณต้องเป็นแบบเดียวกัน มันก็จะห่างเหินจากคุณไป “ก่อนจะเติบโตเต็มที่ สปิริตพวกนี้ยังปรับตัวได้ง่ายและได้รับอิทธิพลจากสภาพแวดล้อมได้ไว หากคุณใช้เวลาอยู่กับพวกมันเพียงเสี้ยวหนึ่งของอายุขัย พวกมันก็จะลืมคุณไปอย่างง่ายดาย ซึ่งก็สมเหตุสมผลดีเพราะพวกมันมีอายุขัยยืนยาวกว่ามนุษย์มาก บางคนถึงกับเชื่อว่าสปิริตไม่มีวันตายด้วยซ้ำ “เจ้าตัวเล็กจะอยู่ในห้องแล็บแรก” อนาสตาเซียเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลีโอเนลจะทันได้ถามคำถามใดๆ เป็นที่ชัดเจนว่าเธอไม่มีเจตนาจะให้เขารู้ความจริง แต่ข่าวดีก็คือ ลีโอเนลรู้สึกโล่งใจอย่างมากเมื่อได้ยินข่าวนี้ เพราะเขากังวลเรื่องนี้มาโดยตลอด หาก ‘ลิตเติ้ลทอลลี่’ เข้าสู่มิติที่หกไปในช่วงที่เขาไม่อยู่ มันก็คงสายเกินแก้และเขาก็จะเสียแต้มปีศาจไปหลายพันล้านโดยเปล่าประโยชน์ คนอื่นอาจจะตัดสินใจทิ้งลิตเติ้ลทอลลี่ไปแล้วไปหาเมทัลสปิริตตัวใหม่ แต่ในตอนนี้ ทอลลิเวอร์เปรียบเสมือนคู่หูของลีโอเนล เขาจะทอดทิ้งมันไปเพียงเพราะเหตุผลแค่นั้นได้อย่างไร เขารู้สึกตัดใจไม่ลงจริงๆ ... ไม่นานนัก ลีโอเนลก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยยามที่ลิตเติ้ลทอลลี่พุ่งเข้ามาหาผ่านปลายนิ้วของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มกว้างออกมา ดูเหมือนว่าสภาวะจำศีลจะไม่ส่งผลกระทบอะไรกับเจ้าตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย มันยังคงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นเช่นเคย สำหรับมัน เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำนับตั้งแต่เจอหน้าลีโอเนล แต่นั่นก็นานเกินไปสำหรับมัน อนาสตาเซียคงสัมผัสได้ถึงเรื่องนี้จึงตัดสินใจทำเช่นนั้น ลีโอเนลทำได้เพียงรู้สึกขอบคุณเธออย่างหาที่สุดไม่ได้ ลีโอเนลหันไปทางแคนเดิลและไวซ์ด้วยรอยยิ้ม ทั้งคู่ดูเหมือนไม่ได้แก่ขึ้นเลยแม้แต่วันเดียว ซึ่งก็น่าจะเป็นเรื่องปกติ ถึงแม้เหล่าเซแวนท์จะสามารถก้าวข้ามผ่านมิติด้วยวิธีทั่วไปได้ แต่ตราบใดที่พวกเขาสามารถควบคุม ‘อาบิลิตี้อินเด็กซ์’ ได้ถึงระดับที่กำหนด พวกเขาก็จะไม่มีปัญหาเรื่องการมีอายุยืนยาว สิ่งที่ทำให้ลีโอเนลประหลาดใจจริงๆ คือเงาทมิฬที่มักปกคลุมตัวพวกเขาดูเหมือนจะจางหายไปบ้างแล้ว ท่าทางที่ขี้ระแวงและลนลานของแคนเดิลไม่ได้เด่นชัดเหมือนแต่ก่อน และไวซ์ก็ดูเหมือนจะเลิกเลียนแบบทุกการกระทำของแคนเดิลเพื่อปิดบังเจตนาที่แท้จริงของตนเอง ที่น่าสนใจที่สุด หรืออาจเป็นเรื่องปกติเพราะตอนนี้มีแค่พวกเขาอยู่กันสองคน คือดูเหมือนว่าทั้งคู่จะใกล้ชิดกันมาก เมื่อเผชิญหน้ากับลีโอเนลในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างพบความสบายใจในกันและกัน ลีโอเนลรู้สึกยินดีที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น อันที่จริงเขาหวังให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น แม้ว่าเขาจะไม่ได้พยายามบังคับอะไรเลยก็ตาม เขาต้องการให้ทั้งคู่ค่อยๆ หลุดพ้นจากเงามืดที่ชีวิตในคุกเมฆาทมิฬเคยสร้างเอาไว้ ถึงแม้พวกเขาจะยังไม่ค่อยไว้ใจลีโอเนลนักเพราะเขาหายตัวไปนานถึงสองทศวรรษ แต่ยิ่งพวกเขามีความเป็นมนุษย์มากขึ้นเท่าไหร่ การสื่อสารและทำความเข้าใจกันก็น่าจะง่ายขึ้นเท่านั้น “ก่อนอื่น ผมอยากขอโทษพวกคุณทั้งสองคน ผมมีความตั้งใจที่จะมอบอิสระให้พวกคุณมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มีเหตุการณ์บางอย่างทำให้ผมไม่สามารถเข้าถึง ‘เซกเมนต์คิวบ์’ ได้ สำหรับผมเวลาผ่านไปเพียงปีเศษๆ เท่านั้น แต่สำหรับพวกคุณมันนานถึงสองทศวรรษไปแล้ว ผมไม่มีทางแก้ไขเรื่องนั้นได้อีก “อย่างไรก็ตาม ผมยังคงหวังว่าพวกคุณทั้งสองจะ—” “ไม่เป็นไรค่ะ” ไวซ์โพล่งขึ้นมาทันที ลีโอเนลเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจอยู่ภายใน แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากยิ้มรับเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในอดีต ไวซ์คงมัวแต่ยุ่งกับการลอกเลียนแคนเดิลจนไม่กล้าขัดจังหวะลีโอเนล เพราะแคนเดิลเองก็เป็นพวกเก็บตัวเกินกว่าจะคิดทำเช่นนั้น “เจ้าไม่ต้องทำตัวประคบประหงมพวกเขานักหรอก” ไวส์สตาร์ออร์เดอร์พ่นลมหายใจ “ลูกศิษย์ตัวน้อยทั้งสองของข้าแข็งแกร่งกว่าที่เจ้าคิดไว้เสียอีก” “ถ้าอย่างนั้น ผมจะถามพวกคุณอีกเรื่องแล้วกัน พวกคุณอยากทำอะไรในชีวิตนี้บ้าง?” ลีโอเนลยังคงจ้องมองไปยังทั้งสองคนโดยไม่ชายตาแลไวส์สตาร์ออร์เดอร์แม้แต่น้อย ทั้งคู่หันไปมองหน้ากันก่อนจะคว้ามือของกันและกันเอาไว้ “พวกเราอยากช่วยท่านอาจารย์ฟื้นฟูตระกูลลักซ์นิกซ์ค่ะ” ไวซ์เป็นคนตอบแทนทั้งคู่ ลีโอเนลกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะหึในใจ เขารู้ดีว่าไวส์สตาร์ออร์เดอร์ต้องคอยล้างสมองพวกเขาอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะฝังรากลึกในใจของทั้งคู่ไปเสียแล้ว ลีโอเนลไม่กล้าจะโต้แย้งอะไร เพราะหากการพบกันครั้งแรกกับแคนเดิลและไวซ์คือการตั้งคำถามถึงแรงจูงใจหรือการที่พวกเขาฉลาดพอจะตัดสินใจด้วยตัวเองได้หรือไม่ นั่นคงเป็นการทำลายความรู้สึกดีๆ ที่อาจมีหลงเหลืออยู่ในใจของพวกเขาจนหมดสิ้น สำหรับทั้งสองคน ไวส์สตาร์ออร์เดอร์คงเปรียบเสมือนพ่อไปแล้วในตอนนี้ ในขณะที่เขาเป็นเพียงคนที่เคยขู่ฆ่าพวกเขาแล้วใช้สิ่งนั้นเป็นเครื่องมือในการควบคุมพลังของพวกเขา ช่องว่างระหว่างความรู้สึกนั้นมันห่างกันมากเกินไป อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับทำให้เขาประหลาดใจ เป็นแคนเดิลที่เอ่ยปากในคราวนี้ “พวกเราเข้าใจค่ะว่าท่านลีโอเนลก็เป็นความหวังของตระกูลลักซ์นิกซ์เช่นกัน ดังนั้นพวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเหลือท่าน “อีกอย่าง ไวซ์กับฉันอยากขอบคุณท่านลีโอเนลที่ไม่ฆ่าพวกเราเพราะพลังเหล่านั้น พวกเรารู้ว่าท่านทำแบบนั้นได้ทุกเมื่อที่ต้องการ แต่ท่านเลือกที่จะไว้ชีวิตพวกเรา ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ” แคนเดิลพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบามาก แต่คำพูดของเธอกลับหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจมากกว่าที่ลีโอเนลคาดไว้ ดูเหมือนว่าเธอจะก้าวออกมาจากกรอบเดิมของตัวเองได้จริงๆ เขาพลาดเรื่องราวไปมากทีเดียว ลีโอเนลส่งสายตาไปทางไวส์สตาร์ออร์เดอร์ เขาไม่คิดว่าชายแก่คนนี้จะบอกพวกเขาเรื่องนี้ แน่นอนว่าลีโอเนลสามารถบอกพวกเขาด้วยตัวเองได้ แต่การจะหยิบยกเรื่องแบบนี้ขึ้นมาพูดโดยไม่ให้ฟังดูเหมือนคำขู่มันทำได้ยาก หากพวกเขาไม่ได้ล่วงรู้เรื่องนี้โดยธรรมชาติ ก็คงเป็นการดีที่สุดที่พวกเขาจะไม่ต้องรู้เลย ไวส์สตาร์ออร์เดอร์พ่นลมหายใจ “ไม่ต้องมองข้าแบบนั้น แม่หนูนี่เป็นคนบังคับให้ข้าบอกพวกเขานั่นแหละ” แคนเดิลหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินเสียงบ่นของอาจารย์ อารมณ์และบรรยากาศดูอบอุ่นเป็นกันเองขึ้นมาทันที