Chapter 893: ไม่เลวนี่ 'จริงสินะ... ทำไมทุกอย่างถึงได้เชื่องช้าลงไปขนาดนี้... ต้องเป็นเพราะสาเหตุนี้สินะ...' เลโอเนลไม่เคยรู้ถึงความแตกต่างอันมหาศาลระหว่างมิติที่ห้าและมิติที่หกมาก่อน แต่การที่อีกฝ่ายเคลื่อนไหวเร็วเสียจนแม้แต่ 'เนตรภายใน' ของเขายังตามไม่ทัน ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ชัดเจนอยู่ตรงหน้าแล้ว มันเห็นได้ชัดว่าเอเมรี่อยู่ในระดับที่สูงส่งเกินกว่าที่เขาจะหยั่งถึง แม้ว่าชายผู้นั้นจะถูกถ่วงน้ำหนักด้วยพลังดาราชีพถึงสี่ระลอกก็ตาม เมื่อได้รู้เช่นนี้ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมสัญชาตญาณของเขาถึงกรีดร้องให้หนีมาโดยตลอด แต่การหนีไปนั้นเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ ทันทีที่เขาก้าวถอยหลัง เขาคงจบสิ้นแน่ เลโอเนลถือหอกไว้ด้วยสองมือในท่าตั้งรับที่แน่นหนาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเอเมรี่กลับไม่สนใจมันแม้แต่น้อย เขาพุ่งโจมตีราวกับหอกในมือเลโอเนลไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น แต่ความไม่แยแสนี้เองที่มอบความหวังอันริบหรี่ที่สุดให้แก่เลโอเนลเพื่อที่จะเอาชีวิตรอด แขนของเลโอเนลระเบิดออก นี่ไม่ใช่คำเปรียบเปรย ไม่ใช่การใช้ภาษาที่สวยหรู แต่เป็นคำบรรยายที่ตรงไปตรงมาว่าเกิดอะไรขึ้น บริเวณข้อศอก แขนของเลโอเนลแตกละเอียดกลายเป็นสายฝนแห่งเลือดและเศษเนื้อ มันเป็นบาดแผลที่โหดเหี้ยม เย็นชา และน่าสยดสยองเสียจนแม้แต่คิ้วของเอเมรี่ยังขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แม้ดาบของเขาจะยังคงฟาดฟันลงมาอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม การระเบิดนี้เองที่ทำให้แขนของเลโอเนลขยับไปตามแรงกระแทก หอกในมือถูกเหวี่ยงขึ้นไปในท่าที่ดูเหมือนตั้งใจจะสกัดเส้นทางดาบของเอเมรี่ คิ้วที่ขมวดแน่นของเอเมรี่คลายออกในทันที สำหรับเขาแล้ว สิ่งนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย เขาจะแสดงให้เลโอเนลเห็นถึงความแตกต่างระหว่างคนทั้งสองอย่างชัดเจนที่สุด หอกไม้ของเขาเป็นเพียงเกรดทั่วไป ไม่สามารถจัดอยู่ในระดับอาวุธมิติที่สี่ได้ด้วยซ้ำ และแม้แต่อาวุธเย็นจากมิติที่สามของโลกก็ยังสามารถฟันมันจนขาดกระจุยได้สิบครั้งจากสิบครั้ง ในขณะเดียวกัน เลโอเนลกลับถือหอกกึ่งเงินสองคมอยู่ ความแตกต่างของคุณภาพนั้นชัดเจนราวกับแสงอาทิตย์ มันควรจะเป็นที่แน่นอนว่าอาวุธชั้นดีกว่าย่อมต้านทานอาวุธที่ด้อยกว่าได้... ทว่าเอเมรี่รู้ดีว่าใครก็ตามที่คิดเช่นนั้นย่อมเป็นคนโง่เขลา อาวุธกึ่งเงินงั้นหรือ? สำหรับเขาแล้วมันก็ไม่ต่างอะไรกับกระดาษฟอยล์ห่ออาหาร เขาให้โอกาสเลโอเนลรอดชีวิตมาแล้ว ในเมื่อเจ้าตัวไม่ต้องการ โอกาสนี้ก็จะเป็นเตียงสำหรับวาระสุดท้ายของเขาเอง ดาบของเอเมรี่ฟันลงมาอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศแห่งความมั่นใจแผ่ซ่านอยู่รอบกายเขา ใครก็ตามที่สัมผัสได้ถึงออร่าที่เขาปล่อยออกมา ย่อมรู้ดีว่าไม่ว่าสิ่งใดจะขวางหน้า เขาจะฟันมันขาดกระจุย มันเป็นออร่าที่ทัดเทียมกับ 'อำนาจแห่งราชัน' ของเลโอเนลและอาจเหนือกว่าไปไกลเสียด้วยซ้ำ และมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนผู้ติดตามหรือกองกำลังใดๆ มันขึ้นอยู่กับความเชื่อมั่นในตนเองและคมดาบของเอเมรี่ล้วนๆ 'ลาก่อน' เปรี้ยง! สีหน้าของเอเมรี่เปลี่ยนไปฉับพลัน มันเป็นเพียงประกายเล็กๆ ในดวงตา ทว่านั่นก็คือการเปลี่ยนแปลง มือของเลโอเนลระเบิดกลายเป็นละอองเลือด กระดูกแตกกระจายดั่งเถ้าถ่าน และเนื้อเยื่อร่วงหล่นราวกับก้อนเนื้อที่ถูกบดละเอียด ในชั่วพริบตานั้น สิ่งที่เคยเป็นมือของช่างสร้างพลังระดับยอดฝีมือกลับกลายเป็นเพียงซากเละเทะที่ไม่อาจแยกออกได้ว่าส่วนไหนเป็นส่วนไหน เลโอเนลกระเด็นไปด้านหลังเหมือนลูกธนูที่หลุดจากสาย ร่างกายซีกหนึ่งยุบลงไปจนอวัยวะภายในแทบทะลักออกมา การโจมตีเพียงครั้งเดียวที่ดูไม่ตั้งใจของเอเมรี่ทำให้เขาอยู่ในสภาพปางตาย ลมหายใจรวยริน หากไม่ใช่เพราะเขาได้เข้าสู่ระดับควบคุมของดัชนีพลังจนสามารถบีบให้อวัยวะภายในทำงานต่อไปได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาอาจตายไปแล้วในการโจมตีเพียงครั้งเดียวนั้น เลโอเนลร่วงลงบนถนน ไถลไปจนถึงขอบทาง แม้ว่าพลังดาราชีพในตัวจะพยายามกระตุ้นเซลล์ให้ฟื้นฟูตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่พวกมันกลับพบว่าพลังงานที่ได้รับมานั้นไม่เพียงพอ มีบางอย่างที่พิเศษเกินไปเกี่ยวกับพลังของเอเมรี่ มันดูเหมือนจะขัดขวางไม่ให้เลโอเนลรักษาตัวเองได้ อย่างน้อยก็ในทางที่ 'ปกติ' เช่นนี้ มีเพียงหลังจากที่เลโอเนลเริ่มใช้ 'อำนาจแห่งราชัน' ของตนต่อต้านออร่าของเอเมรี่เท่านั้นที่สถานการณ์เริ่มเปลี่ยนไป แต่ถึงอย่างนั้น นั่นก็เป็นเพราะเอเมรี่เพียงแค่เหวี่ยงดาบเล่นๆ เท่านั้น "หึ... ไม่เลวนี่" เอเมรี่กล่าว เขากล่าวออกมาจากใจจริงๆ ไม่มีร่องรอยของการเยาะเย้ยหรือดูถูกซ่อนอยู่ เขาชื่นชมเลโอเนลอยู่จริงๆ "เจ้ารู้ว่าหอกของเจ้าคงต้านไม่ไหว จึงใช้แหวนนั่นรับการโจมตีแม้จะต้องแลกด้วยมือข้างหนึ่ง ข้าเชื่อว่าครอบครัวโมราเลสเป็นเจ้าของแหวนโดเมนหอกสินะ? มือเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับพวกช่างสร้างพลังอย่างพวกเจ้า งั้นข้าก็คงไม่ต้องรู้สึกแย่เกินไปนักที่เจ้ายังรอดจากการโจมตีนั้นมาได้" เลโอเนลไม่ตอบกลับ แม้แต่ในตอนนี้ที่เขานั่งอยู่ริมถนน ห่างจากความตายเพียงก้าวเดียว ประสาทสัมผัสของเขายังคงไม่หยุดจับจ้องไปที่เอเมรี่ ทว่าครั้งนี้เขาใช้ 'วิถีแห่งมงคล' และรักษาสภาพร่างกายให้อยู่ในสถานะกึ่งตาย ชะลอทุกอย่างให้เชื่องช้าลงถึงขีดสุด เอเมรี่ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการพูดประโยคเหล่านั้นออกมา ทว่าสำหรับเลโอเนลแล้ว มันกลับให้ความรู้สึกราวกับว่าใช้เวลาไปนับชั่วโมง "เอาล่ะ ข้าว่าเจ้าทำได้ดีมาก ครั้งหน้าถ้าเราเจอกัน ข้าจะไม่ทำพลาดแบบเดิมอีกแน่นอน แหวนโดเมนไม่ควรตกไปอยู่ในมือของคนที่ใช้ประโยชน์จากมันไม่ได้" เลโอเนลไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว แม้ด้วยมือที่เละเทะ เขายังสามารถเหน็บแหวนโดเมนหอกไว้ระหว่างซากเนื้อกับหน้าอกที่บุบยุบของเขาได้ เขากลิ้งตัวข้ามขอบถนน หลบการโจมตีลับๆ ของเอเมรี่ไปได้อย่างเฉียดฉิว โดยที่แหวนโดเมนหอกยังคงถูกกดทับไว้แน่นกับหัวใจ "เจ้ารอดจากท่าเมื่อกี้มาได้ด้วยรึ? ไม่เลว! ไม่เลวนี่!" เสียงหัวเราะของเอเมรี่เป็นสิ่งเดียวที่เลโอเนลได้ยินขณะที่ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งเบื้องล่าง "จำชื่อข้าไว้ให้ดี ข้าคือเอเมรี่ เทพแห่งดาบ! ครั้งหน้าที่พบกัน ข้าจะปลิดชีวิตเจ้าเอง!"