Chapter 1943 การสอบรอบแรก ความจริงแล้ว ปรมาจารย์ฮาซาร์ดมีอำนาจที่จะมอบตำแหน่งปรมาจารย์ปรุงยาให้กับเอเมอรี่ได้เลยโดยไม่ต้องผ่านการสอบ หากเขาต้องการ แต่ด้วยความเข้าใจที่ว่าการทำเช่นนั้นจำเป็นต้องใช้เส้นสายกับปรมาจารย์คนอื่น และในเมื่อการสอบจะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า เอเมอรี่จึงตัดสินใจปฏิเสธข้อเสนอนั้น การปฏิเสธของเขาไม่ได้มาจากความปรารถนาที่จะได้รับตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ด้วยฝีมือของตนเองเท่านั้น แต่ยังมาจากความอยากรู้อย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับธรรมชาติของการสอบที่กำลังจะมาถึงด้วย "แน่นอนอยู่แล้ว ข้ามั่นใจว่าอัจฉริยะอย่างเจ้าต้องทำคะแนนสอบได้ยอดเยี่ยมแน่!" ปรมาจารย์ฮาซาร์ดเคยกล่าวไว้เช่นนั้น พร้อมกับมอบคำแนะนำให้กำลังใจก่อนที่เอเมอรี่จะยื่นใบสมัครสอบเมื่อไม่กี่วันก่อน ด้วยคำแนะนำของปรมาจารย์ที่ก้องอยู่ในหัว เอเมอรี่จึงเลือกใช้ชื่อว่า เมอร์ลิน นามแฝงนี้เป็นชื่อของนักปรุงยาที่มีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับอยู่แล้ว เขาหวังว่าตัวตนนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยให้ร้านปรุงยาในอนาคตของเขาประสบความสำเร็จเท่านั้น แต่ยังช่วยสร้างระยะห่างจากชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีนักที่ผูกติดอยู่กับชื่อจริงของเขาอีกด้วย ในช่วงวันก่อนการสอบ เอเมอรี่เตรียมตัวอย่างพิถีพิถัน เจาะลึกความรู้ด้านการปรุงยาอย่างกว้างขวางและขัดเกลาทักษะภาคปฏิบัติของตน แต่เมื่อเช้าวันสอบมาถึง เขากลับต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าการทดสอบแรกคือการสอบทฤษฎีการปรุงยาแบบข้อเขียน "บ้าเอ๊ย!! ชีวิตนี้ฉันไม่เคยสอบข้อเขียนมาก่อนเลยสักครั้ง!" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด เส้นทางของเอเมอรี่ในศาสตร์การปรุงยานั้นเน้นการลงมือทำจริงมาโดยตลอด ซึ่งเต็มไปด้วยการประยุกต์ใช้และการทดลอง แต่ในตอนนี้เมื่อต้องเผชิญกับข้อสอบทฤษฎี เขาก็ไม่อาจสลัดความไม่มั่นใจออกไปได้ว่า ความรู้ด้านการปรุงยาที่มีอยู่นั้นจะเพียงพอต่อการทำคะแนนให้ดีได้หรือไม่ ในระหว่างที่รอให้การสอบเริ่มขึ้น เอเมอรี่พบว่าตนเองรู้สึกประหม่ายิ่งกว่าตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับห้องที่เต็มไปด้วยจอมเวทโครโนสเสียอีก บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด และเอเมอรี่ที่ปกติจะสุขุมเยือกเย็นกลับรู้สึกถึงน้ำหนักของความไม่แน่นอนที่กดทับลงมา ท่ามกลางความปั่นป่วนภายในจิตใจ มีขุนนางคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่สนใจความเคร่งเครียดของสถานการณ์ เดินเข้ามาหาเอเมอรี่และขัดจังหวะสมาธิของเขา เมื่อทนต่อความหงุดหงิดไม่ไหว เอเมอรี่จึงตวาดใส่ผู้บุกรุกที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่นั่นออกไป "เฮ้อ... ฉันน่าจะซัดไอ้หมอนั่นสักที เผื่อจะทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง" "การสอบรอบแรกกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า" หนึ่งในอาจารย์คุมสอบกล่าว เสียงอันทรงอำนาจของเขาตัดผ่านบรรยากาศที่ไม่น่าไว้วางใจ ก่อนจะนำผู้เข้าสอบทั้ง 24 คนเข้าไปด้านในโถงสอบ โต๊ะต่าง ๆ ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะแต่ละตัวมีข้อสอบวางรอการตรวจสอบจากว่าที่ปรมาจารย์ปรุงยาทั้งหลาย เอเมอรี่นั่งลงและจ้องมองข้อสอบพลางคิดว่า "ฉันมั่นใจว่ามันคงไม่ยากขนาดนั้นหรอก" อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาเริ่มรู้สึกถึงความหวัง อาจารย์ปรุงยาผู้คุมสอบก็ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงมา "พวกเจ้าต้องทำคะแนนเฉลี่ยให้ได้ 90 เปอร์เซ็นต์ถึงจะผ่าน" ".... 90 เปอร์เซ็นต์..." คำพูดนั้นทำให้ผู้เข้าสอบส่วนใหญ่ถึงกับขนลุกเกรียว ความวิตกกังวลเปลี่ยนเป็นเม็ดเหงื่อเมื่อตระหนักถึงเกณฑ์การผ่านที่หินสุด ๆ "การสอบเริ่มได้ พวกเจ้ามีเวลาสองชั่วโมง" เอเมอรี่สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติก่อนจะค่อย ๆ เปิดกองกระดาษข้อสอบ คำถามหนึ่งร้อยข้อวางอยู่ตรงหน้าเขา แต่ละคำตอบที่ถูกต้องมีค่าเท่ากับหนึ่งคะแนน เมื่อเขาไล่ดูคำถามทีละข้อ เขาก็พบว่าถึงแม้หลายข้อจะเกี่ยวข้องกับสูตรยาและวัตถุดิบระดับสูง แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถอย่างที่เขากังวลในตอนแรก เอเมอรี่จดจ่อ สงบสติอารมณ์ และตั้งใจตอบคำถามแต่ละข้ออย่างสุดความสามารถ เมื่อเจอคำถามที่เกี่ยวข้องกับวัตถุดิบที่ไม่คุ้นเคย เอเมอรี่ก็อาศัยประสบการณ์การทำงานจริงในการตอบ โดยเทียบเคียงจากสมุนไพรที่มีลักษณะใกล้เคียงกันและหวังว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดี อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขาทำข้อสอบไปจนถึงครึ่งทาง เขากลับสะดุดเข้ากับคำถามสองสามข้อที่ทำเอาเขาไปไม่เป็น จนกระทั่งถึงข้อที่ 100 ความสงสัยเริ่มคืบคลานเข้ามา และเขาพบว่าตนเองมั่นใจกับคำตอบเพียงแค่สองในสามเท่านั้น "เหลือเวลาอีกสามสิบนาที!" อาจารย์คุมสอบประกาศ คำพูดนั้นเป็นเครื่องเตือนใจถึงเข็มนาฬิกาที่กำลังเดินไปและเวลาที่เหลือน้อยลงทุกที เอเมอรี่ทบทวนคำตอบของเขาอย่างละเอียดทีละข้อ ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อเขากลับมาสรุปได้เหมือนเดิมว่า เขายังขาดความรู้ด้านทฤษฎีจริงๆ ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ เวีย (VIA) สิ่งมีชีวิตประดิษฐ์ที่อยู่ในตัวเขาก็ส่งข้อความผ่านเข้ามาในจิตใจของเขา: [พบข้อผิดพลาด กำลังประมวลผลคำตอบที่ถูกต้อง] คำตอบอยู่ใกล้แค่เอื้อม เพียงแค่คิดถึงมันก็ได้คำตอบแล้ว ทว่าความรู้สึกสับสนภายในผลักดันให้เอเมอรี่สั่งห้ามไม่ให้เวีย (VIA) บอกคำตอบ "ฉันแค่อยากรู้จริงๆ ว่าฝีมือของฉันมันดีพอที่จะผ่านการสอบเป็นปรมาจารย์หรือเปล่า" เอเมอรี่บอกกับตัวเอง ความมุ่งมั่นเอ่อล้นอยู่ในน้ำเสียงของเขา "หมดเวลา" อาจารย์ปรุงยาผู้คุมสอบประกาศ เป็นสัญญาณสิ้นสุดการสอบ ข้อสอบถูกเก็บรวบรวมจากผู้เข้าสอบทั้ง 24 คน และพวกเขาก็ได้รับคำสั่งให้รออยู่ด้านนอกในระหว่างที่มีการตรวจคำตอบ ผู้เข้าสอบทุกคนต่างรอคอยผลสอบด้วยความกระวนกระวาย ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนการสอบ สายตาอยากรู้อยากเห็นจำนวนมากจึงจับจ้องมาที่เอเมอรี่ เสียงกระซิบกระซาบของผู้ที่เฝ้าดูต่างสงสัยว่าเขาทำผลงานได้ดีเพียงใด บรรยากาศด้านนอกห้องสอบเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก ชะตากรรมของผู้เข้าสอบแต่ละคนแขวนอยู่บนเส้นด้ายในระหว่างที่เหล่าอาจารย์ตรวจสอบทฤษฎีที่เขียนมาอย่างพิถีพิถัน เวลาผ่านไปสองชั่วโมงก่อนที่กลุ่มอาจารย์ปรุงยาจะเดินออกมาพร้อมกับผลคะแนนที่จะกำหนดชะตาชีวิตของผู้เข้าสอบ เอเมอรี่สูดหายใจเข้าลึกขณะได้รับคะแนนของตน: [เมอร์ลิน - คะแนนสอบ: 72% - อันดับที่ 20] เขากำลังเตรียมใจยอมรับความพ่ายแพ้ แต่แล้วความจริงที่น่าประหลาดใจก็ปรากฏขึ้น แม้เขาจะอยู่อันดับที่ 20 แต่เขาก็ยังคงมีสิทธิ์เข้าร่วมการสอบในรอบถัดไป เขาตระหนักได้ว่าแม้คะแนนสอบทฤษฎีจะดูน้อยไปหน่อย แต่เขาก็ยังมีโอกาสที่จะทำคะแนนเฉลี่ยให้ถึง 90% ได้ หากทำผลงานในการสอบอีกสองส่วนที่เหลือให้ได้คะแนนอย่างน้อย 99% "ฉันยังมีโอกาส" เอเมอรี่กล่าวด้วยความโล่งอก ในบรรดาผู้เข้าสอบ มี 4 คนที่ได้คะแนนต่ำกว่า 70% ต้องถูกตัดสิทธิ์ออกไป และในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวสำหรับการสอบส่วนที่สอง เอเมอรี่พบว่าตนเองอยู่อันดับสุดท้ายในบรรดาผู้ที่ผ่านเข้ารอบ น้ำหนักของสายตาหลายคู่ที่มองมาอย่างดูแคลนเริ่มชัดเจนยิ่งขึ้น และหนึ่งในสายตาเหล่านั้นคือ ยูจีน ฮูเทน ผู้ที่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ "ฮ่าฮ่า อันดับสุดท้าย! ปรมาจารย์ผู้ซ่อนเร้นงั้นรึ... หึ! ฉันกังวลไปเปล่าๆ!" อย่างไรก็ตาม เอเมอรี่ไม่ได้สนใจคำเยาะเย้ยของยูจีนเลย เขารู้ดีว่าการสอบอีกสองรอบที่เหลือคือการสอบปฏิบัติ ซึ่งเป็นจุดแข็งที่แท้จริงของเขา ความมุ่งมั่นจุดประกายขึ้นในตัวเขาขณะที่เขาปัดสายตาดูแคลนเหล่านั้นทิ้งไป "ได้เวลาสนุกกันหน่อยแล้ว" เขาคิดในใจ พร้อมเตรียมตัวสำหรับความท้าทายภาคปฏิบัติที่รอเขาอยู่ในช่วงถัดไปของการสอบปรมาจารย์ปรุงยา