Chapter 1563: เครื่องยิงกงล้อหกวิญญาณนรก สำนักทะยานอมตะมีจักรพรรดิถึงห้าพระองค์ จึงไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงความแข็งแกร่งของพวกเขาให้มากความ ในขณะเดียวกัน เมืองสยบสวรรค์ก็มีสัตว์ประหลาดที่ครองอำนาจมาถึงสามยุคสมัย ที่นั่นเต็มไปด้วยยอดฝีมือเปรียบเสมือนรังของมังกรและเสือ เก้าโลกต่างสั่นสะเทือนในช่วงยุคสมัยของราชาพญามังกรดำ หากทั้งสองสำนักผนึกกำลังกัน เก้าโลกทั้งหมดจะต้องสั่นสะท้าน ไม่ใช่แค่เพียงโลกจักรพรรดิมนุษย์เท่านั้น แล้วจะมีใครที่สามารถหยุดยั้งพันธมิตรที่ไร้เทียมทานเช่นนี้ได้? “กู่จุนงั้นรึ?” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึๆ คนอื่นอาจไม่รู้ว่าเจ้าหมอนี่กำลังวางแผนการอะไร แต่หลี่ชีเยี่ยนั้นรู้ดี หลังจากผ่านไปนานหลายปี ในที่สุดกู่จุนก็ถูกล่อลวงจนยอมเผยเขี้ยวเล็บออกมา โวหลงเสวียนเอนกายพิงไหล่เขาอย่างเงียบเชียบโดยไม่ได้เซ้าซี้ในเรื่องนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลี่ชีเยี่ยเตรียมการรับมือเรื่องนี้ไว้แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดให้มากความ “พี่หลี่ ท่านมาที่มหาสมุทรอันกว้างใหญ่เพื่ออะไรกัน?” ในที่สุดนางก็ลืมตาคู่สวยขึ้นมาแล้วเอ่ยถามเขา “ฉันมาเที่ยวไม่ได้หรือไง? ฉันไม่ได้จำเป็นต้องมีเหตุผลทุกครั้งที่มาเยือนที่ไหนสักแห่งหรอกนะ” เขาตอบกลับไป “แต่ท่านเป็นคนแบบนั้นแหละ ท่านไม่ใช่คนว่างงานที่จะเดินทางไปเรื่อยโดยไม่มีจุดหมาย อีกอย่าง ที่นี่เป็นเพียงเกาะที่ห่างไกล แต่ท่านกลับเลือกที่นี่จากสถานที่ตั้งมากมาย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าท่านไม่มีเหตุผลในการมาครั้งนี้” “เสวียนผู้งดงามของฉัน เธอช่างเป็นคนเฉลียวฉลาดจริงๆ” เขาแตะจมูกนางแล้วกล่าวว่า “เธอพูดถูก ฉันมาที่นี่โดยมีเป้าหมายบางอย่าง” “เกาะพวกนี้มีอะไรพิเศษงั้นรึ?” นางนั่งตัวตรงและกวาดสายตามองไปรอบๆ อันที่จริง นางไม่เห็นความพิเศษใดๆ ของเกาะเหล่านั้นเลย แม้ว่าจะพยายามสังเกตอย่างถี่ถ้วนตั้งแต่วินาทีที่มาถึงด้วยความระแวงก็ตาม “ไม่ใช่แค่เกาะนี้ เทือกเขามังกรหมอบทั้งเทือกเขานั่นแหละที่พิเศษ” หลี่ชีเยี่ยลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม “เทือกเขาของเรางั้นรึ?” นางประหลาดใจที่ได้ยินเช่นนั้น เทือกเขาแห่งนี้เป็นเทือกเขาที่ใหญ่ที่สุดในทวีปของพวกนางและทอดยาวกว่าล้านไมล์! มันคือเส้นชีพจรหลักของทวีป “ใช่แล้ว” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า วังชะตาของเขาเปิดออกพร้อมเสียงดังสนั่นหวั่นไหวและกฎเกณฑ์ต่างๆ ที่ปรากฏขึ้น “เคร้ง!” เสียงดังเหมือนโลหะกระทบกันดังกึกก้อง กฎทองคำที่ดูเหมือนโซ่สวรรค์พุ่งปักลึกลงไปในผืนดิน “วูบ!” บทบันทึกฉบับสมบูรณ์พร้อมด้วยอักขระลอยละล่องมากมายปรากฏขึ้นในดินและพุ่งขึ้นมาสู่ระดับความสูงเดียวกับหลี่ชีเยี่ยในทันที เขาผลักมันลงไปด้วยมือขวา ด้วยการเคลื่อนไหวของมือ อักขระเหล่านั้นก็จัดเรียงตัวใหม่ก่อนจะเลือนหายไป จากนั้นแผ่นจานขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา ดูเหมือนว่าจะหล่อขึ้นมาจากโลหะสำริดโบราณชนิดหนึ่ง “ตู้ม!” แผ่นจานนั้นร่วงหล่นลงสู่พื้นและจมหายเข้าไปในผืนดิน ทันวินาทีนั้นเอง แผ่นดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือนคลื่นยักษ์โหมซัดมหาสมุทรราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมากำลังพลิกตัวอยู่ใต้พิภพ “หึ่ง!” ประตูมิติขนาดเท่าหน้าต่างบานหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้นดิน เมื่อมันเปิดออก กลิ่นอายความยิ่งใหญ่ของโลกก็ไหลทะลักออกมา มันเข้มข้นและไร้ขีดจำกัดจนเกือบจะกลายเป็นของเหลว การเปิดออกของประตูมิตินี้ทำให้แก่นแท้ในดินแดนส่วนที่ลึกที่สุดของโลกพรั่งพรูออกมา “นี่คือแก่นแท้แห่งโลกของเส้นชีพจรมังกรหมอบ!” เสวียนฝึกฝนที่หน้าผาแห่งนี้มาตั้งแต่เยาว์วัย สำนักของนางเป็นผู้ควบคุมเส้นชีพจรดินนี้โดยเฉพาะ นางจึงคุ้นเคยกับพลังแก่นแท้นี้เป็นอย่างดี นางถึงกับมึนงงและกล่าวว่า “ท่าน... ท่านเปิดรูบนเส้นชีพจร!” ต้องจำไว้ว่าดินแดนบรรพบุรุษของพวกนางถูกสร้างขึ้นที่ปลายสุดของเส้นชีพจรนี้ ตามหลักการแล้วควรมีเพียงสำนักของนางเท่านั้นที่สามารถควบคุมพลังนี้ได้อย่างแท้จริง แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ตอนนี้จะไม่ใช่แบบนั้น “ถูกต้อง” เขาหัวเราะหึๆ แล้วเอื้อมมือเข้าไปในประตูมิติ มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังเอื้อมลงไปในสถานที่ที่ลึกที่สุดของผืนพิภพ ความลึกลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่สามารถหลบซ่อนจากเขาได้ ทั้งหมดล้วนอยู่ในเงื้อมมือของเขา “ครืน!” ทวีปสั่นสะเทือนอีกครั้งจนเหล่าผู้เชี่ยวชาญต้องแตกตื่น แม้แต่คนบนหน้าผาก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น โวหลงเสวียนรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างถูกดึงออกมาโดยหลี่ชีเยี่ยอย่างรุนแรง “ตู้ม!” ในที่สุดเขาก็นำสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมาจากประตูมิติ มันถูกห่อหุ้มด้วยพลังแห่งจุดกำเนิดที่ไม่ยอมสลายไป สิ่งของชิ้นนี้ดูเหมือนจะได้รับการฟูมฟักมาด้วยพลังนี้ ประตูมิติหายไปทันทีหลังจากนั้น และพลังของโลกก็หายไปด้วย ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติ ยกเว้นสิ่งของแปลกปลอมที่อยู่ในความครอบครองของเขา “ท่านนำบางอย่างมาจากเทือกเขามังกรหมอบของเรา!” นางโพล่งออกมาด้วยความตกใจ “พูดให้แม่นยำกว่านั้นคือ ฉันนำสิ่งที่ฉันเคยซ่อนไว้ที่นี่กลับมา” เขาพินิจมองสิ่งของนั้นอย่างระมัดระวังแล้วยิ้ม “ท่านซ่อนมันไว้ที่นี่และใช้เส้นชีพจรดินเพื่อฟูมฟักมันงั้นรึ!” นางเข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที ความตกใจของนางเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ หน้าผาของพวกนางเป็นเจ้าของทวีปนี้และมีความเข้าใจเกี่ยวกับเทือกเขาเป็นอย่างดี แต่ในตอนนี้ พวกเขากลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนนำสมบัติมาซ่อนไว้ในอาณาเขตของตน “ไม่ต้องแปลกใจไป ในโลกนี้ยังมีอีกหลายสิ่งที่เธอไม่รู้” เขากล่าวอย่างเรียบเฉย “เส้นชีพจรดินนี้พิเศษมาก อีกอย่างในอดีตมันก็ไม่ได้เป็นของหน้าผาของเธอ และการใช้เส้นชีพจรดินเพื่อฟูมฟักสมบัติก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย” ในที่สุดนางก็สงบลงและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ชายผู้นี้ช่างน่ากลัวเกินไปที่สามารถซ่อนสมบัติไว้ที่นั่นได้นานหลายชั่วอายุคนโดยที่สำนักของนางไม่ตรวจพบเลยแม้แต่น้อย “มันคืออะไร?” นางใช้เวลาสักพักพินิจมองสิ่งของนั้นแล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความโกลาหลแห่งจุดกำเนิดที่รายล้อมมันอยู่นั้นค่อยๆ จางลงทีละน้อย ในที่สุดนางก็สามารถเห็นรูปร่างของมันได้หลังจากพลังเหล่านั้นหายไปจนหมด มันเป็นท่อสำริดยาวประมาณสามฟุตและมีความหนาเท่ากับชามใบใหญ่ มีประกายไฟจางๆ วับแวมอยู่บนพื้นผิว แต่มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากสำริดชิ้นเดียว มันถูกสร้างขึ้นจากชุดของเฟืองที่แม่นยำและประณีต เมื่อสังเกตดูใกล้ๆ จะพบว่าเฟืองเหล่านี้ประกอบกันเป็นเฟืองขนาดใหญ่หกตัวที่ฝังตัวเข้าด้วยกันจนกลายเป็นท่อที่สมบูรณ์แบบนี้ ที่ปลายด้านหนึ่งของท่อมีร่องลึกอยู่ ใครจะไปรู้ว่ามันเอาไว้ใช้ทำอะไร? “มันคือสมบัติประเภทไหนกัน?” นางถามอีกครั้งหลังจากพบว่าสิ่งนี้ช่างน่าฉงน การเรียกมันว่าเป็นงานศิลปะอันซับซ้อนดูจะเหมาะสมกว่าเรียกมันว่าสมบัติเสียอีก “เครื่องยิงกงล้อหกวิญญาณนรก” เขาตบสิ่งของนั้นด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง เขาได้ใช้ความพยายามและทรัพยากรมหาศาลเพื่อหล่อหลอมอาวุธชิ้นนี้ ในที่สุดหลังจากผ่านการฟูมฟักในเส้นชีพจรดินมานานนับล้านปี มันก็ได้ออกมาสู่โลกภายนอกเสียที “เครื่องยิงกงล้อหกวิญญาณนรก?” นางไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย “ไม่ต้องคิดมากหรอก โลกใบนี้ไม่เคยเห็นอาวุธชนิดนี้มาก่อน” เขาหัวเราะเบาๆ “ไอ้นี่ทำอะไรได้บ้าง?” นางสอบถาม “สังหารเทพและปีศาจ” เขาตอบเรียบๆ “แค่เพียงนัดเดียวก็สามารถเปลี่ยนทวีปของเธอให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้เลย!”