บทที่ 671: ความลับของเถี่ยอี้ “ครั้งนี้ข้าได้รับมอบหมายภารกิจจากคุณชายเย่ให้มาหาวัตถุดิบสำหรับการหลอมโอสถ” ในตอนนี้ สุ้มเสียงของเจ้าชายเสือดาวทองดูหนักแน่นขึ้น “บารมีของคุณชายเย่นั้นแผ่ขยายไปทั่ว และเขาก็ได้รับการสนับสนุนจากคนทั้งโลกโอสถหิน กระบวนการรวบรวมวัตถุดิบเป็นไปอย่างราบรื่นมาก เพราะนิกายทั้งหมดในโลกนี้ต่างเต็มใจที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือคุณชายเย่ ต่อให้ท่านนักปรุงโอสถหลี่ไม่เต็มใจจะขายมันให้ข้า แต่ถ้าท่านขายมันให้คุณชายเย่ล่ะ? ในอนาคต ข้าผู้นี้พร้อมที่จะพูดจาเกื้อหนุนท่านต่อหน้าคุณชายเย่ให้เอง” “คุณชายเย่” ที่เจ้าชายกล่าวถึงก็คือยอดคนผู้อยู่เหนือมวลมนุษย์ เย่ชิงเฉิง เขาเป็นชื่อที่น่าเกรงขามเพราะเขาไม่ได้มีชื่อเสียงเพียงอย่างเดียว แต่คนทั้งโลกต่างก็ให้ความเคารพเขา ไม่ว่าจะด้วยความปรารถนาที่จะสนับสนุนหรือเพราะความหวาดกลัวก็ตาม สรุปสั้นๆ คือ มีน้อยคนนักในโลกโอสถหินที่จะไม่ไว้หน้าเย่ชิงเฉิง แม้แต่คนจากยุคสมัยก่อนก็ยังต้องเกรงใจเขา ใช่แล้ว ในโลกโอสถหินนั้นมีผู้คนนับไม่ถ้วนที่เต็มใจสนับสนุนเขา รวมถึงเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ ผู้เชี่ยวชาญรุ่นอาวุโส ไปจนถึงเจ้าสำนักและผู้ปกครองดินแดน ตัวตนที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ต่างเต็มใจที่จะทำงานภายใต้ธงของคุณชายเย่เช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเจ้าชายเสือดาวทองใช้ชื่อของเย่ชิงเฉิงด้วยเจตนาที่จะข่มขู่หลี่ชีเย่ ต่อให้หลี่ชีเย่จะไม่ไว้หน้าเขา อย่างน้อยเขาก็ต้องไว้หน้าเย่ชิงเฉิง ไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้าชายเช่นเขาที่มาขอให้คนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างหลี่ชีเย่ขายโอสถราชาเยาว์ให้นั้น ก็นับว่าให้เกียรติมากแล้ว อันที่จริง เจ้าชายมั่นใจมากว่าเมื่อเขาอ้างชื่อที่ยิ่งใหญ่ของเย่ชิงเฉิงแล้ว จะมีน้อยคนนักที่จะไม่ยอมทำตาม โดยเฉพาะคนรุ่นหลังอย่างหลี่ชีเย่ “ไม่ขาย” ทว่าในสายตาของหลี่ชีเย่ ชื่อของเย่ชิงเฉิงนั้นไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากสุนัขข้างทางตัวหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงการที่เจ้าชายเอาชื่อเขามาแอบอ้าง ต่อให้ตัวเย่ชิงเฉิงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง หลี่ชีเย่ก็ยังคงไม่ให้เกียรติเขาแม้แต่น้อย คำตอบของเขาทำให้เจ้าชายแสดงสีหน้าที่ดูไม่ได้ เขารู้สึกว่าการที่เขาไม่ชิงมันมาดื้อๆ ก็นับว่าเป็นการไว้หน้าหลี่ชีเย่มากแล้ว แต่หลังจากที่เขาเอ่ยชื่อเย่ชิงเฉิงออกมา หลี่ชีเย่ก็ยังคงไม่ไว้หน้าเขาเช่นเดิม ดวงตาของเจ้าชายจึงเย็นเยียบลงพร้อมกับมีประกายสังหารวาบผ่าน “เจ้าชายเสือดาวทอง พี่หลี่เองก็จำเป็นต้องใช้โอสถราชาเยาว์นี้เช่นกัน มันจึงค่อนข้างลำบากใจ ข้าหวังว่าท่านจะเข้าใจ” หยวนไฉ่เหอเอ่ยขึ้นในเวลานี้เพื่อช่วยหลี่ชีเย่ หลังจากได้ยินคำพูดของหยวนไฉ่เหอ เจ้าชายก็เก็บประกายสังหารในดวงตาไป เขาไม่ได้ใส่ใจตัวละครเล็กๆ อย่างหลี่ชีเย่ แต่หยวนไฉ่เหอเป็นบุคคลที่เขาไม่กล้าล่วงเกิน คนอย่างหยวนไฉ่เหอมีมหาอำนาจจำนวนนับไม่ถ้วนที่พร้อมจะทำงานให้ทันทีที่นางเอ่ยปากขอ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ขอรบกวนอีก” เจ้าชายประสานมือคารวะหยวนไฉ่เหออีกครั้งแล้วกล่าว “แม่นางหยวน ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัว” ว่าแล้วเขาก็จากไปพร้อมกับผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ หลี่ชีเย่ยิ้มบางๆ หลังจากเจ้าชายจากไปและกล่าวว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องช่วยข้าหรอกเมื่อครู่นี้ อันที่จริงข้าอยากจะเห็นนักว่าเขาจะกล้าปล้นข้าหรือไม่” เขายกมุมปากขึ้นหลังพูดจบ หยวนไฉ่เหอยิ้มเจื่อนและส่ายหัว “ไม่มีความจำเป็นต้องไปหาเรื่องเขาเลยพี่หลี่ เย่ชิงเฉิงผู้เป็นแบ็กของเขานั้นไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ ผู้คนมากมายในโลกต่างก็หวาดเกรงเขาอยู่ไม่น้อย” “ข้าไม่เคยใส่ใจหัวหน้าเวลาที่ข้าตบสุนัขหรอก” หลี่ชีเย่ยิ้มและกล่าว “ต่อให้เจ้าเย่ชิงเฉิงนั่นมาหาและกล้าที่จะท้าทายข้า ข้าก็จะฆ่าเขาทิ้งอยู่ดี” หากผู้อื่นได้ยินเช่นนี้ พวกเขาคงจะหัวเราะเยาะหลี่ชีเย่ที่มองไม่เห็นความกว้างใหญ่ของฟ้าดินและมองว่าเขากำลังรนหาที่ตาย ใครบ้างในโลกโอสถหินที่จะกล้าพูดเช่นนี้? แม้แต่คนรุ่นก่อนก็ยังไม่กล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา หยวนไฉ่เหออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลี่ชีเย่อีกครั้ง ในท้ายที่สุดนางก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่ยิ้ม ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่สงบและเป็นธรรมชาติเช่นเคย “ยังไม่ยอมคลานออกมาอีกหรือ?” หลังจากเจ้าชายจากไป หลี่ชีเย่ก็กระทืบพื้น จนพื้นดินสั่นสะเทือน ด้วยเสียงดังครืน ปีศาจเฒ่าเถี่ยอี้ก็คลานขึ้นมาจากพื้นดิน และมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังก่อนจะถามด้วยความตื่นตระหนก “พวกเขาไปกันแล้วหรือยัง?” หยวนไฉ่เหอไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ให้กับความขี้ขลาดของเถี่ยอี้ดี จึงกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง เจ้าชายจากไปแล้ว อีกอย่างพวกเขาแค่แวะมาทักทายเราเท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่นใดแอบแฝง” ปีศาจเฒ่าคลานขึ้นมาจากดินและยิ้มร่า “พวกคุณชาย โดยเฉพาะพวกที่มาจากมหาอำนาจนั้น มองชีวิตคนเหมือนแมลงวันแมลงหวี่ หากพวกเขาไม่ชอบหน้าเจ้า พวกเขาก็จะฆ่าเจ้าทิ้งทันทีราวกับการบี้มดตัวหนึ่ง” หลี่ชีเย่ปรายตามองมันแล้วกล่าว “ความกล้าหาญในฐานะโจรของเจ้าหายไปไหนหมด? คนที่กล้าทำตัวเป็นโจรยังมากลัวเจ้าชายคนเดียวเนี่ยนะ?” หลังจากถูกหลี่ชีเย่เปิดโปงอีกครั้ง ปีศาจเฒ่าก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง มันกระแอมไอแล้วกล่าวว่า “คุณชาย โปรดอย่าล้อข้าเลย เมื่อครู่นี้ข้าเพียงแค่ล้อเล่น ข้าแค่อยากจะทำให้บางคนกลัวเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำจริงๆ ข้าเป็นผู้บำเพ็ญที่ยึดมั่นในศีลธรรม เป็นผู้มีการศึกษา แล้วข้าจะเป็นโจรได้อย่างไร? ข้าก็แค่แกล้งพวกท่านสองคนเท่านั้น” “งั้นหรือ?” หลี่ชีเย่เหลือบมองมันแล้วกล่าว “หากเจ้าเป็นอย่างที่พูด แล้วทำไมเจ้าถึงคลานลงใต้ดินทันทีที่เห็นหน้าคนอื่น? นั่นเป็นสิ่งที่คนมีพิรุธเขาทำกัน” ปีศาจเฒ่าหน้าแดงก่ำรีบไอแล้วตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ “ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิดครับคุณชาย ข้าเป็นเพียงปีศาจตัวน้อยนิสัยดีที่ไม่มีอะไรน่าสงสัย จริงไหมล่ะ? ข้าแค่คลานลงใต้ดินเพราะมันเป็นสัญชาตญาณ สัญชาตญาณจริงๆ ข้าเป็นมดที่บรรลุเต๋าและชอบคลานอยู่ใต้ดินทุกวัน มันกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว” “เป็นเช่นนั้นหรือ?” หลี่ชีเย่ยิ้มขณะมองเถี่ยอี้แล้วกล่าว “แล้วเจ้าเป็นมดประเภทไหนกัน? มีทั้งมดไฟ มดดิน มดผี... เจ้าเป็นประเภทไหน?” “โอ้ ก็เหมือนชื่อของข้านั่นแหละ ข้าเป็นมดเหล็กที่บรรลุเต๋า” ปีศาจเฒ่าเถี่ยอี้รีบตอบทันควัน “ในฐานะมดเหล็ก ข้าค่อนข้างพิเศษและหายาก ด้วยเหตุนี้ข้าจึงสามารถบรรลุเต๋าได้” “มดเหล็ก?” หลี่ชีเย่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจแล้วกล่าว “ข้าเคยเห็นมดเหล็กมาก่อน แต่ข้ารู้ว่าพวกมันไม่คลานลงใต้ดิน เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นมดเหล็กก่อนที่จะบรรลุเต๋า แล้วทำไมเจ้าถึงไม่รู้กระทั่งพฤติกรรมของพวกมันกัน?” หลังจากได้ยินคำถามของหลี่ชีเย่ ปีศาจเฒ่าก็เกาหัวและยิ้มแหย “ฮ่าๆ ก็เหมือนที่ข้าบอกไปก่อนหน้านี้ ข้าเป็นมดเหล็กที่ค่อนข้างพิเศษ ดังนั้นการที่ข้าชอบคลานลงใต้ดินจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร” หลี่ชีเย่เพียงแค่ยิ้มและไม่ได้วิจารณ์คำตอบนี้ ปีศาจเฒ่าเถี่ยอี้สังเกตเห็นสีหน้ากังขาของหลี่ชีเย่จึงรีบอธิบาย “คุณชาย อย่าเข้าใจผิด! ข้าเป็นมดเหล็กจริงๆ ก่อนที่จะบรรลุเต๋า ถึงแม้มดเหล็กจะไม่ชอบคลานลงใต้ดิน แต่คุณชาย ท่านเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ ส่วนข้าเป็นเพียงตัวละครเล็กๆ ท่านไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหนสำหรับคนไร้ค่าอย่างข้าที่จะบรรลุเต๋า” ณ จุดนี้ ปีศาจเฒ่าแสดงท่าทางสะเทือนใจและน่าโศกเศร้าขณะกล่าว “คุณชาย ท่านคงพอนึกภาพออก ข้าเป็นมด ไม่สิ เป็นมดเหล็กที่ไม่มีใครหนุนหลัง เป็นแค่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าในสายตาของพวกตัวใหญ่ๆ ข้าถูกฆ่าตายได้ง่ายๆ เพียงแค่เท้าเหยียบ แล้วข้าจะบรรลุเต๋าได้ง่ายดายได้อย่างไร? ด้วยเหตุนี้ เพื่อการอยู่รอด ข้าจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องคลานลงใต้ดินทุกวันและซ่อนตัวเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้...” ยิ่งพูด มันก็ยิ่งดูน่าเวทนา หลังจากพูดประโยคสุดท้ายจบ มันถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาสองหยด ทำให้ภาพที่เห็นดูน่าเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง “พี่หลี่ อย่าไปรบกวนปีศาจเฒ่าเลยค่ะ ยังไงซะทุกคนก็มีปัญหาของตัวเอง” หยวนไฉ่เหอยิ้มอย่างสง่างามและส่ายหัวเบาๆ “พวกเราไปกันเถอะ หากไปช้า เราอาจพลาดโอกาสดีๆ ในการชมฝูงวัวมังกรที่จะไปยังแม่น้ำได้” กลุ่มของพวกเขากลับมาออกเดินทางอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม หลี่ชีเย่จงใจให้หยวนไฉ่เหอนำทางในครั้งนี้และรักษาระยะห่างจากพวกเขา ในขณะเดียวกัน ปีศาจเฒ่าเถี่ยอี้ก็ชะลอฝีเท้าลงเช่นกันหลังจากเห็นสายตาของหลี่ชีเย่ เมื่อหยวนไฉ่เหออยู่ข้างหน้าพวกเขาแล้ว หลี่ชีเย่จึงมองไปที่ปีศาจเฒ่าอย่างสบายอารมณ์และเอ่ยขึ้นช้าๆ “เล่นละครได้ไม่เลวเลยนี่ แต่เราทุกคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจ จริงไหมล่ะ? ไฉ่เหอเป็นเด็กดี แต่ข้าไม่ได้ใจดีขนาดนั้น ข้าเป็นพวกประเภทที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา” “ข้า...” ปีศาจเฒ่ากำลังจะพูดบางอย่าง แต่หลี่ชีเย่ขัดขึ้นด้วยการโบกมือ หลี่ชีเย่ปรายตามองมันและกล่าวอย่างไม่แยแส “ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเป็นมดเหล็ก มดไฟ หรือตัวห่าเหวอะไรก็ตาม และข้าก็ไม่สนด้วยว่าเจ้ามาเพื่อข้า หรือมาเพื่อไฉ่เหอ หรือกำลังคิดอะไรอยู่ สิ่งที่เจ้าต้องรู้ไว้ก็คือ เวลาที่ข้าอารมณ์ดี ข้าค่อนข้างเป็นคนง่ายๆ แต่เมื่อไหร่ที่ข้าอารมณ์ไม่ดี ข้าก็เป็นคนที่รับมือยากมากเช่นกัน” ในตอนนี้ หลี่ชีเย่หรี่ตาลงขณะจ้องมองปีศาจเฒ่าและประกาศช้าๆ “จงจำไว้ให้ดี อย่าได้มีความคิดคดโกงใดๆ ต่อข้าหรือไฉ่เหอ ข้าจะไม่ถามถึงที่มาหรือเป้าหมายของเจ้าอีกแล้ว แต่ทางที่ดีเจ้าอย่าได้มีความคิดอะไรกับข้าหรือไฉ่เหอ หากไม่เป็นเช่นนั้น ข้าเชื่อว่าข้าสามารถแสดงให้เจ้าเห็นได้ว่าความตายที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลกนี้เป็นอย่างไร” “ฮ่าๆๆ คุณชายตลกจังเลย” ปีศาจเฒ่าเกาหัวอย่างเก้อเขินและรีบตอบกลับ “ข้า ข้าเป็นแค่ปีศาจตัวน้อย จะกล้าทำอะไรคุณชายหรือแม่นางหยวนได้อย่างไร? อีกอย่าง แม่นางหยวนเคยช่วยชีวิตข้าไว้ สิ่งที่ข้าต้องการทำก็แค่ตอบแทนบุญคุณ ข้าจะมีความคิดร้ายต่อนางได้อย่างไร?” “คุณชาย ท่านวางใจได้เลย” ในตอนนี้ ปีศาจเฒ่าตบหน้าอกตัวเองอย่างวีรบุรุษและกล่าว “ในเมื่อแม่นางหยวนช่วยชีวิตข้าไว้ หากใครกล้าทำเรื่องลำบากให้นาง ก็เท่ากับเป็นการสร้างปัญหาให้กับข้า!” หลี่ชีเย่ขัดปีศาจเฒ่าและกล่าวอย่างตัดบท “ดี แต่หยุดคุยโวได้แล้ว จำคำข้าไว้ให้ดี มิฉะนั้นไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร แม้เจ้าจะเป็นเทพราชาผู้ไร้เทียมทาน ข้าก็จะทำให้เจ้าพบกับจุดจบที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย” “ฮ่าๆ แน่นอน แน่นอนอยู่แล้ว” ปีศาจเฒ่าให้คำมั่นขณะตบหน้าอกตัวเอง