Chapter 1588 ความว่างเปล่า อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองรู้จักวิชากระบี่ที่ทำได้มากกว่าแค่การฟันเพียงแค่ 2 กระบวนท่าเท่านั้น นั่นก็คือ ‘เพลงกระบี่สวรรค์พิฆาต’ และ ‘เพลิงระเบิด’ เขามีวิชากระบี่อื่นอีกมากมาย เช่น ‘เพลงกระบี่ห้าประสาน’, ‘ค่ายกลกระบี่ 75 เล่ม’ และอื่นๆ อีกสองสามท่า แต่ท่าเหล่านั้นล้วนต้องใช้กระบี่มากกว่าหนึ่งเล่ม หรือไม่ก็แทบไม่จำเป็นต้องใช้กระบี่ในการร่ายวิชาเลยด้วยซ้ำ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมีเพียง 2 กระบวนท่าเท่านั้นที่เหนือกว่าการฟันปกติทั่วไป ท่าหนึ่งสร้างสายฟ้าฟาด ส่วนอีกท่าหนึ่งสร้างการระเบิด ด้วยความที่มีอยู่น้อยนิด อเล็กซ์จึงอยากสร้างวิชากระบี่ที่มีความอเนกประสงค์เพื่อให้ตนเองไม่ต้องกังวลว่าจะพลาดอะไรไป หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปิ๊งไอเดียบางอย่างขึ้นมา แทนที่จะสร้างวิชากระบี่เฉพาะเจาะจงที่พยายามยัดเยียดทุกอย่างลงไป เขาตัดสินใจที่จะสร้างวิชากระบี่ที่สามารถผนวกทุกอย่างเข้าไปได้ตามที่ต้องการ หลังจากนั้นเขาก็เจอปัญหาอีกข้อ เขาควรสร้างวิชากระบี่ประเภทไหนดี? เท่าที่เขารู้ วิชากระบี่มีอยู่ 3 ประเภท คือ ประเภทเน้นจู่โจม, ประเภทเน้นป้องกัน และประเภทที่ไม่ได้อยู่ในสองประเภทแรก อเล็กซ์ไม่แน่ใจว่าตนคิดถูกไหมที่สร้างหมวดหมู่สุดท้ายขึ้นมา แต่มันให้ความรู้สึกว่าใช่ ส่วนตอนนี้เขาต้องการสร้างวิชาประเภทจู่โจม วิชากระบี่สายจู่โจมที่เป็นรากฐานสำคัญและเขาสามารถนำไปพัฒนาต่อยอดได้ อเล็กซ์นั่งอยู่กับเพิร์ลและวิสเกอร์ภายในเขตบาเรียพลางพูดคุยกับพวกมัน "มันควรจะเป็นแค่การฟันธรรมดาหรือเปล่านะ? ฉันรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่" เขาพูด "แล้วมันจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?" วิสเกอร์ถาม "มันก็แค่การฟาดฟันด้วยกระบี่ไม่ใช่เหรอ?" "การฟาดฟันด้วยกระบี่ไม่จำเป็นต้องเป็นการฟันเสมอไปหรอก" เพิร์ลกล่าว "มันมีท่าที่ก่อตัวเป็นรูปทรงกระบี่จริงๆ บ้างก็ก่อตัวเป็นงู หมาป่า นก และอื่นๆ อีกมากมาย" "นั่นสิ มันไม่จำเป็นต้องเป็นการฟันอย่างเดียว มันเป็นอะไรได้มากกว่านั้นเยอะเลย" อเล็กซ์กล่าว "แล้วพี่อยากให้มันเป็นรูปทรงอะไรล่ะ?" วิสเกอร์ถาม "นกฟีนิกซ์เหมือนพี่สการ์เล็ต? หรือเสือเหมือนพี่เพิร์ล?" อเล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ความคิดนั้นก็ไม่เลว แต่เขากลับส่ายหน้า "ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ มันไม่เข้ากับแผนของฉันที่จะสร้างมันให้เป็นแค่รากฐานเพื่อให้ใส่อะไรเพิ่มเข้าไปได้ทีหลัง" "ทำไมล่ะ?" เพิร์ลถาม "ภาพในหัวของฉันเกี่ยวกับฟีนิกซ์มันเกี่ยวข้องกับไฟ ถ้าวันไหนฉันอยากจะใช้ท่าธาตุน้ำ ฉันคงเปลี่ยนผ่านได้ไม่ราบรื่นนักเพราะความรู้สึกที่มีต่อวิชานั้นยังยึดติดกับไฟอยู่ ถึงจะฝึกให้ชินได้แต่ฉันก็ไม่อยากทำให้มันยากจนเกินไป" "ฉันต้องการไอเดียอื่น" อเล็กซ์กล่าว อสูรทั้งสองช่วยกันขบคิดและเสนอไอเดียต่างๆ ออกมา แต่ไม่มีอันไหนที่อเล็กซ์รู้สึกว่าใช่ เขาเพียงแค่ไม่อยากเอนเอียงไปทางใดทางหนึ่งมากเกินไป หลังจากถูกปฏิเสธไปหลายครั้ง เพิร์ลและวิสเกอร์ก็จนมุม "ข้าว่าตอนนี้เราคงยังทำไม่ได้หรอก" เพิร์ลกล่าว "ไว้ลองคิดกันใหม่คราวหน้าเถอะ บางทีเราอาจจะเจออะไรที่เหมาะกับพี่ชายมากกว่านี้" "ทำไมเราต้องทำให้มันซับซ้อนด้วย?" วิสเกอร์ถาม "แค่ทำมันให้เป็นการฟันกระบี่ธรรมดาก็แย่ตรงไหนเหรอ? มันไม่จำเป็นต้องเป็นอย่างอื่นสักหน่อย" "ก็จริง แต่ฉันยังอยากมีเอกลักษณ์..." อเล็กซ์หยุดพูดพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวของเขาเอียงไปมาด้วยความครุ่นคิด อสูรทั้งสองมองเขากลับด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น "พี่ชาย?" เพิร์ลเรียก "อืม..." อเล็กซ์ส่งเสียงในลำคอ "นั่น... อาจจะได้นะ ฉันยังบอกไม่ได้แน่ชัด แต่ฉันจะลองดูว่าทำได้ไหม" ทั้งเพิร์ลและวิสเกอร์ต่างมองอเล็กซ์อย่างสงสัย "ทำอะไร?" เพิร์ลถาม "หึหึ" อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ "ไม่มีอะไร" เขาเตรียมตัวในช่วงเวลาว่างที่มีและสร้างแนวคิดโดยรวมของวิชานี้ขึ้นมาเพื่อดูว่ามันจะใช้การได้หรือไม่ เขาไม่อยากรอจนถึงแมตช์แรกเพื่อลองสร้างมัน โชคไม่ดีที่อเล็กซ์ไม่มีเวลาหลายปีในการคิดค้นวิชา เขาจึงต้องใช้ทางลัด นั่นหมายถึงการใช้ปราณและเต๋าของเขาเพื่อสร้างรากฐานของวิชาที่เขาสามารถนำมาคัดลอกเพื่อสร้างเป็นของตัวเองได้ ส่วนที่สำคัญที่สุดของวิชานี้คือ ‘เต๋าแห่งความยืดหยุ่น’ และ ‘เต๋าแห่งความคมกริบ’ การใช้เต๋าเหล่านั้นเพื่อก่อรูปปราณของเขาเป็นสิ่งที่อเล็กซ์ไม่เคยต้องลองทำมาก่อน นี่เป็นหนึ่งในเรื่องที่ยากที่สุดที่เขาต้องทำในชีวิต เขาพยายามอยู่นาน ช่วงแรกๆ ต้องใช้จิตเจตจำนงเข้าช่วยอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านช่วงแรกไปมันก็เริ่มง่ายขึ้น จากนั้นเขาก็แค่ต้องปรับแต่งวิชาจนกว่าจะตรงตามเกณฑ์ที่วางไว้ แล้วค่อยทำโดยไม่ใช้เต๋าเข้าช่วย นั่นเป็นส่วนที่ยากกว่า แต่เขาก็มีความมั่นใจในตัวเอง เมื่อถึงเวลาต้องต่อสู้อีกครั้ง เขาก็พร้อมแล้ว หลังจากเขากำจัดคู่ต่อสู้จากกลุ่มผู้แพ้ไปได้ คนแรกของวันก็ปรากฏตัวขึ้น ชายชราที่มีผมสีขาวแซมบนหนวดเคราและหัวล้านท้าทายเขา ชายผู้นี้มีระดับการฝึกตนอยู่ที่ 'วิญญาณนักบุญ ขั้น 9' และเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ 'การเปลี่ยนผ่านนักบุญ' แล้ว อเล็กซ์วางแผนจะทดสอบวิชาใหม่กับเขาคนนี้ ชายคนนั้นใช้ขวานศึกคู่ เล่มหนึ่งสามารถใช้ท่าโจมตีรูปทรงสิงโตเพลิง ส่วนอีกเล่มใช้ท่าโจมตีรูปทรงอินทรีวายุ ทั้งหมดเป็นทักษะติดตัวของขวานเหล่านั้น อเล็กซ์ทำสมาธิก่อนการต่อสู้จะเริ่มขึ้น เขาสูดหายใจเข้าลึกและจดจ่อไปที่กระบี่ กระบี่เริ่มเรืองแสงด้วยเค้าโครงสีขาว ก่อนจะครอบคลุมด้วยปราณกระบี่ไปทั่วทั้งเล่ม เขาปล่อยปราณออกมาด้วยเพียงเล็กน้อยเท่าที่จะทำได้เพื่อสร้างรูปร่างให้กับท่าโจมตีตามที่ต้องการ หากปราศจากสิ่งนี้ วิชาคงไม่ทำงานเลย จากนั้นเขาก็เพ่งสมาธิไปที่มัน 'เล็กลง อีก เล็กลง' เขาคิด 'อัดแน่นขึ้น' เขาเค้นจิตเจตจำนงทั้งหมดเพื่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ปกติจะต้องใช้พลังมหาศาล เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ 'จงกลายเป็นความว่างเปล่า' ชายคนนั้นใช้ท่าสิงโตเพลิง ส่วนอเล็กซ์ฟาดกระบี่เฉียงออกไป สีของกระบี่ซีดจางลงทันทีที่พลังงานรอบๆ มันหลุดลอยออกไป ชายคนนั้นแทบไม่เห็นแสงวาบในอากาศ มันบางเฉียบราวกับเส้นด้าย ถ้าจะเรียกเช่นนั้น เขาเห็นสิงโตแยกออกเป็นสองส่วนกลางอากาศแล้วหยุดนิ่งอยู่กับที่ จากนั้นชายคนนั้นก็รู้สึกถึงมันบนร่างกายของตัวเอง โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ท่าโจมตีอันบางเฉียบนั้นได้เข้าถึงตัวเขาแล้ว ทำให้ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไป เลือดสาดกระเซ็นจากแผลลึกแต่บางเฉียบบนหน้าอก ชายคนนั้นแทบไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงแค่ว่าเขาพ่ายแพ้แล้ว อเล็กซ์ยืนตะลึงกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น เขาไม่คาดคิดว่าดาเมจจะรุนแรงถึงขนาดนี้ โดยไม่คำนึงว่าเขาต้องใช้ปราณไปมากเพียงใด ยันต์สื่อสารของเขาสั่นไหว แต่เขาเมินมัน เขายังคงจ้องมองผลลัพธ์ตรงหน้า วิชาที่เขาใช้ไม่ได้ผลดีอย่างที่หวังไว้เสียทีเดียว แต่ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือ อย่างน้อยในตอนนี้ เขาก็ดีใจที่สามารถสร้างวิชาใหม่ขึ้นมาได้สำเร็จ