บทที่ 1589 การฝึกฝน อเล็กซ์ยังไม่แน่ใจว่าจะตั้งชื่อวิชาที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาว่าอะไร เขาครุ่นคิดชื่อต่าง ๆ มากมายแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่ตั้งชื่อมันตอนนี้ เขาจะตั้งชื่อมันก็ต่อเมื่อวิชานี้มีความสมบูรณ์มากกว่านี้สักหน่อย ตามที่เขาปรารถนา วิชาที่สร้างขึ้นนี้เป็นเพียงรูปแบบพื้นฐานเท่านั้น แม้จะอยู่ในขั้นนี้มันก็ยังไม่สมบูรณ์แบบเสียทีเดียว เขายังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องเพิ่มเติมเข้าไปเพื่อสร้างเป็นวิชาแขนงต่าง ๆ ซึ่งเขาคงต้องค่อย ๆ ตั้งชื่อให้พวกมันทีละอย่างในภายหลัง ทำแบบนั้นจะดีเสียกว่า เขาฝึกฝนตลอดหนึ่งเดือนถัดมาโดยไม่ใช้สิ่งใดเลยนอกจากเจตจำนงแห่งกระบี่หรือวิชานี้ ส่งผลให้ทักษะการต่อสู้ของเขาพัฒนาขึ้นมากเช่นกัน ผู้สังหารเทพไม่ได้พูดโกหกเมื่อเขาบอกว่าการสร้างวิชาของตนเองขึ้นมานั้นช่วยพัฒนาวิถีกระบี่ของผู้ฝึกฝนได้ ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน อเล็กซ์สามารถพัฒนาเจตจำนงแห่งกระบี่ของเขาไปถึงระดับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่ 3 ได้สำเร็จ ตามปกติแล้วมันควรจะใช้เวลานานกว่านี้มากเมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แต่กระบวนท่ากระบี่นี้ช่วยให้เขาพัฒนาได้เร็วขึ้นในระดับหนึ่ง หลังจากฝึกฝนต่ออีกหนึ่งเดือน อเล็กซ์ก็แทบจะทำให้วิชากระบี่ในรูปแบบพื้นฐานของเขาสมบูรณ์แบบแล้ว หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าเขา เส้นผมสีเทาโพลนบนศีรษะและมีกระบี่อยู่ในมือ เธอเป็นผู้อาวุโสจากตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งซึ่งไม่มีความสำคัญอะไรกับอเล็กซ์ ฐานการบ่มเพาะของเธออยู่ในระดับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่ 9 ถึงกระนั้นเธอก็ยังหวาดหวั่นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอกวัดแกว่งกระบี่ออกไปก่อนอเล็กซ์ ปล่อยคลื่นเปลวเพลิงที่ดูเหมือนจะพุ่งเข้าโจมตีอย่างไร้ทิศทาง อเล็กซ์ตวัดกระบี่ของเขาออกไปบ้าง ส่งกระบวนท่ากระบี่ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังซึ่งประกอบขึ้นจากพลังปราณกระบี่เพียว ๆ ออกไป รอยฟันนั้นไม่ได้หยุดการโจมตีที่พุ่งเข้ามาได้อย่างสมบูรณ์ ด้วยพลังในระดับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ขั้นที่ 5 มันไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ แต่ทว่ามันก็ช่วยลดความรุนแรงลงจนทำให้อเล็กซ์ไม่ได้รับอันตรายแม้จะรับการโจมตีนั้นตรง ๆ ก็ตาม เขาสามารถถอยออกไปเพื่อหลบได้ แต่เขากลับเลือกที่จะจดจ่ออยู่กับวิชาของตนเอง เจตจำนงและปราณกระบี่ไหลทะลักเข้าสู่มิดไนท์ หลอมรวมกลายเป็นบางสิ่งที่น่าเหลือเชื่อ หญิงสาวเตรียมวิชาป้องกันของเธอไว้ เนื่องจากเธอรู้ถึงความแข็งแกร่งของสิ่งที่กำลังพุ่งมา เธอจึงรู้ดีว่าจะต้องเจ็บหนักแค่ไหนหากไม่ป้องกันไว้ จากนั้นอเล็กซ์ก็ตวัดกระบี่ในแนวเฉียง หญิงสาวจับตามองที่กระบี่ของเขาตลอดเวลา เธอคอยจดจ้องมันอยู่ไม่ห่าง แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับมองไม่เห็นอะไรเลย แม้แต่ประกายแสงสักนิดเธอก็ไม่เห็น เธอสัมผัสได้ถึงการโจมตีที่พุ่งมา มันรวดเร็วและควบแน่นอย่างเหลือเชื่อจนเป็นไปไม่ได้ที่จะสัมผัสด้วยวิธีอื่นนอกจากสัมผัสพิเศษของเธอเอง ต่อให้ใช้สัมผัสพิเศษ หากไม่จ้องมองการโจมตีนั้นโดยเฉพาะ เธอก็ไม่มีทางรู้เลยว่ามันมาจากไหน หากทำเพียงแค่สัมผัสกลิ่นอาย เธอก็คงไม่มีวันรู้ด้วยซ้ำว่าอะไรที่พุ่งเข้าใส่เธอ วิชาป้องกันของเธอสร้างดอกบัวขึ้นที่ใต้ฝ่าเท้า กลีบดอกสีทองบานสะพรั่งอยู่รอบตัวเธอ ดอกบัวนั้นมีทั้งหมด 12 กลีบ เรียงตัวเป็น 3 ชั้น โดยมี 3 กลีบในชั้นใน, 4 กลีบในชั้นกลาง และ 5 กลีบในชั้นนอก กลีบดอก 3 กลีบที่ชั้นนอกสุดถูกทำลายลงในพริบตา และกลีบที่เหลืออีก 3 กลีบก็เคลื่อนที่มาแทนที่ เมื่อมันแตกสลายลงโดยไม่เสียแรงเปล่า การโจมตีนั้นก็พุ่งเข้าใส่กลีบดอกทั้ง 4 ในชั้นกลาง แม้จะใกล้เพียงนี้ หญิงสาวก็ยังมองไม่เห็นการโจมตีนั้น สัมผัสได้เพียงแค่การคงอยู่ของมัน รูปร่างของการโจมตีนั้นยังคงเป็นรอยฟันอย่างไม่ต้องสงสัย แต่มันถูกบีบอัดจนเข้มข้นเสียจนรู้สึกไม่สมเหตุสมผลที่จะเรียกว่าเป็นการฟันกระบี่ ความบางของการโจมตีนั้นยิ่งกว่าความกว้างของเส้นผมเสียอีก และความกว้างของมันก็อยู่กึ่งกลางระหว่างใบหญ้ากับเกล็ดหิมะ อเล็กซ์อัดแน่นทุกอย่างไว้ในสิ่งที่เล็กจิ๋ว ส่งผลให้ระดับของการโจมตีนั้นพุ่งสูงขึ้น กลีบดอกชั้นกลางของดอกบัวป้องกันระเบิดออกเป็นแสงสีทองสว่างจ้า จากนั้นกลีบดอกชั้นในก็แตกออกเช่นกัน หญิงสาวไม่สามารถเรียกการป้องกันอื่นออกมาได้ทัน จึงได้แต่ยกกระบี่ขึ้นมาเพื่อสกัดกั้นพลังโจมตีที่เหลือเพียงเล็กน้อย กระบี่ของเธอโค้งงอเล็กน้อยก่อนที่เธอจะถูกแรงปะทะผลักกระเด็นถอยหลังไป พลังของการโจมตีลดน้อยลงหลังจากจุดนั้น แต่มันก็ยังทิ้งรอยแผลไว้บนร่างกายของเธอ โดยเสื้อคลุมตัวนอกที่เธอสวมใส่อยู่นั้นมีรอยขาดบางเฉียบราวกับกระดาษ เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว ตระหนักได้ว่าไม่มีทางที่จะเอาชนะเขาได้อีกต่อไปแล้ว "ข้ายอมแพ้!" เธอตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว อเล็กซ์หยุดมือในขณะที่เขากำลังจะส่งการโจมตีถัดไปออกไป และหันไปมองหญิงสาวคนนั้น "โอ้... เข้าใจแล้ว" เขากล่าวพลางตระหนักได้ว่าเครื่องรางของเขาเพิ่งสั่นเบา ๆ หญิงสาวพยักหน้าให้เขาและรีบเดินจากไป เขามองดูเธอที่ไม่ได้เดินกลับไปหาคนกลุ่มนั้น แต่เดินจากไปไกล เธอจบเรื่องนี้แล้ว เขาหันไปมองคนกลุ่มน้อยที่เหลืออยู่ซึ่งไม่ได้แข็งแกร่งเท่าคนก่อนหน้า เขาทำได้เพียงถอนหายใจ "พวกเจ้าอยากจะสู้ต่อไหม? คนที่เก่ง ๆ ต่างก็ได้โอสถที่ต้องการและจากไปกันหมดแล้ว" เขากล่าว กลุ่มคนที่เหลือมองหน้ากันและกัน สองสามคนที่อยู่ที่นั่นก็เพื่อมาสู้กับเพิร์ล และที่เหลือก็อยู่ที่นี่เพื่อสู้กับอเล็กซ์โดยที่ตระหนักได้ว่าพวกเขาไม่มีทางเอาชนะเขาได้ พวกเขายังคงครุ่นคิดหาวิธีว่าเขาเอาชนะคนที่อยู่เหนือระดับกว่าตัวเองมาก ๆ ได้อย่างไรอยู่ตลอดเวลา แต่พวกเขาก็หาคำตอบไม่ได้ สุดท้ายพวกเขาก็ยอมรับว่าตนเองไม่สามารถเอาชนะเขาได้เช่นกัน ได้เวลาต้องไปแล้ว บางคนคำนับให้เขาแล้วเดินจากไป ส่วนที่เหลือคือพวกที่มาเพื่อตามหาเพิร์ลและกำลังลังเลอยู่ "ข้าคงไม่รออยู่ที่นี่แล้วเพราะนักสู้เก่ง ๆ ไปกันหมดแล้ว ข้าเองก็ต้องไปตามหาพวกเขาเหมือนกัน" เขาบอกพวกเขา "พวกเจ้าเองก็ควรจากไปได้แล้ว" พวกเขามองหน้ากันสองสามครั้งแล้วคำนับให้อเล็กซ์อีกครั้งก่อนจะเดินจากไป พวกเขาได้รับทุกสิ่งที่หวังไว้ตลอด 6 เดือนที่ผ่านมาแล้ว ดังนั้นจึงถึงเวลาที่พวกเขาต้องไปต่อ อเล็กซ์เก็บหุ่นเชิดและกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เตรียมตัวจะออกไปเช่นกัน แต่เขากลับเห็นคนสุดท้ายยังคงยืนนิ่งอยู่ในแถว วิสเกอร์ได้จากไปแล้ว ดังนั้นคน ๆ นี้จึงยืนอยู่เพียงลำพัง ชายหนุ่มดูไม่แก่กว่าเขาเท่าไหร่นัก และยืนเอามือไพล่หลังอยู่นิ่ง ๆ อเล็กซ์สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น "เอ่อ เจ้าต้องการจะท้าสู้กับข้าหรือ?" เขาถาม "เจ้าทำได้นะถ้าต้องการ" ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนักเมื่อเทียบกับเขา ดังนั้นการต่อสู้คงจบลงอย่างรวดเร็วอยู่ดี ทว่าชายหนุ่มกลับส่ายหัว ทำให้อเล็กซ์งุนงง "ถ้าอย่างนั้น... เจ้าต้องการอะไร?" อเล็กซ์ถาม "ไม่มีอะไร" ชายหนุ่มกล่าว "ไม่ต้องสนใจการมีอยู่ของข้าหรอกฝ่าบาท หรือหากท่านสนใจ ก็แค่บอกข้าได้เลย ข้าจะถอยห่างออกมาเพื่อให้ท่านมีความเป็นส่วนตัว" อเล็กซ์ขมวดคิ้ว "เจ้าเป็นใคร?" เขาถาม "นามของข้าคือ ชาน หวังจิว" ชายหนุ่มกล่าว "แล้วเจ้าต้องการอะไรจากข้าหรือเปล่า?" อเล็กซ์ถาม "ต้องการเพียงหากท่านสามารถมอบให้ข้าได้" ชายหนุ่มกล่าวพลางก้าวไปข้างหน้า ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวัง นั่นทำให้อเล็กซ์กังวลเล็กน้อย "เจ้าต้องการอะไรกันแน่?" อเล็กซ์ถาม ราวกับว่าได้รับอนุญาตให้พูดในที่สุด ชายหนุ่มก็คุกเข่าลงและโขกศีรษะลงกับพื้นคำนับ "ข้าอยากให้ท่านสอนวิถีกระบี่ให้ข้า" เขาตะโกนก้อง "ได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถิด"