บทที่ 2217 ขอแสดงความยินดี อเล็กซ์หยิบผลไม้สองสามลูกที่พบในป่าออกมาทำความสะอาดด้วยน้ำเล็กน้อย ก่อนจะยื่นส่งให้โมโม “กินรองท้องไปก่อนนะ เดี๋ยวไว้ฉันจะหาของกินที่ดีกว่านี้ให้ทีหลัง” โมโมรับผลไม้ที่ส่งมาให้ด้วยสีหน้าสงสัย “กินได้จริงๆ เหรอคะ? หนูไม่เคยเห็นผลไม้หน้าตาแบบนี้มาก่อนเลย” มันดูคล้ายลูกพีชและเหมือนจะมีน้ำเยอะมาก แต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว หรือจะเป็นมะม่วงก็ไม่ใช่ เพราะเปลือกมันไม่ได้หนาขนาดนั้น “กินได้แน่นอน” อเล็กซ์กล่าว “กินเถอะ ไม่ต้องกังวลหรอก” โมโมพยักหน้าช้าๆ และกัดลงไปคำหนึ่งด้วยความลังเล แต่ทันทีที่ได้ลิ้มรสคำแรก ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในความฉ่ำหวานของผลไม้นั้น เธอรีบปิดปากเพื่อซ่อนความประหลาดใจเอาไว้ แต่แววตาก็เผยความรู้สึกออกมาอย่างชัดเจน “นี่คืออะไรคะ? หนูไม่เคยได้กินอะไรแบบนี้มาก่อนเลย” “ฉันไม่แปลกใจหรอก” อเล็กซ์กล่าว “ในเมื่อเธอไม่มีรากฐานการบ่มเพาะเลยสักนิด เธอจึงไม่เคยถูกสอนให้รู้จักอาหารที่มีพลังปราณอยู่ข้างในมาก่อน” โมโมไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อและก้มหน้าก้มตากินผลไม้นั้นต่อไป เธอไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า ความหิวจึงรุนแรงมากพอสมควร เมื่อทานเสร็จ เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ขอบคุณค่ะท่านอาจารย์” เธอกล่าว “มันวิเศษมากเลย” อเล็กซ์พยักหน้ารับ เพิร์ลหัวเราะอยู่ข้างๆ “เห็นทีคงต้องขอแสดงความยินดีด้วยนะ” เขากล่าว “แสดงความยินดี?” โมโมถาม “เรื่องอะไรคะ?” “ก็เรื่องที่เจ้ากลายเป็นผู้บ่มเพาะแล้วไง” เพิร์ลตอบ “ยินดีด้วยนะ” ดวงตาของโมโมว่างเปล่าไปครู่หนึ่งก่อนจะหรี่ลง “คุณหมายความว่ายังไงคะ ท่านน้า? หนู... กลายเป็นผู้บ่มเพาะแล้วเหรอ? มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” “สำหรับการเริ่มต้นน่ะ ใช่” เพิร์ลตอบ “เธอกินผลไม้ที่มีพลังปราณเข้าไป ฉันนึกว่าจะต้องใช้เวลานานกว่านี้เสียอีก แต่เธอกลับทำสำเร็จได้ในรวดเดียว ทำได้ดีมาก” อเล็กซ์กล่าว โมโมใช้เวลาสักพักเพื่อทำความเข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เธอก้มมองตัวเองด้วยความทึ่ง “แต่ว่า... หนูไม่รู้สึกถึงความแตกต่างเลย” เธอกล่าว “หนูเป็นผู้บ่มเพาะจริงๆ แล้วเหรอคะ? แล้วตอนนี้หนูบินได้หรือยัง?” อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำถามของเธอ “ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าของเธอ ไม่ได้สอนอะไรเกี่ยวกับการบ่มเพาะหรือผู้บ่มเพาะเลยหรือไง?” เขาถาม โมโมส่ายหน้า “ทุกครั้งที่พวกเราถาม พวกเขาก็มักจะบอกว่าเดี๋ยวท่านอาจารย์ของเราก็จะสอนให้เองค่ะ” เธอกล่าว “โอ้” เพิร์ลหัวเราะคิกคัก “พวกเขาโยนงานทั้งหมดให้ท่านเลยนะ พี่ชาย” “ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น” อเล็กซ์กล่าวพร้อมถอนหายใจเบาๆ “เรามาเริ่มฝึกฝนการบ่มเพาะให้เธอเลยดีกว่า ยิ่งเริ่มเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี” โมโมพยักหน้า ความคาดหวังของเธอพุ่งสูงขึ้น “เอาล่ะ ยื่นแขนมา” โมโมทำตามที่สั่งและยื่นแขนให้อเล็กซ์ อเล็กซ์หลับตาลงแล้วส่งสัมผัสวิญญาณเข้าไปในร่างกายของเธอเพื่อตรวจสอบดู เขาต้องการเช็คให้แน่ใจก่อนว่าร่างกายของเธอเป็นปกติหรือไม่ จากนั้นจึงค่อยตรวจสอบสถานะของรากปราณ เขาได้รับคำตอบสำหรับคำถามทั้งสองข้ออย่างรวดเร็ว โมโมมีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ตามที่เห็นภายนอก ส่วนรากปราณของเธอนั้น เธอมีอยู่ 5 ธาตุ คือ ไฟ, ไม้, ดิน, หยิน และหยาง อเล็กซ์ไม่สามารถบอกได้ว่ารากไหนเป็นรากที่ดี เขาคงต้องใช้จานทดสอบรากปราณ แต่ในตอนนี้เขาไม่มีของชิ้นนั้นอยู่กับตัว หลังจากทดสอบเสร็จ เขาก็เริ่มครุ่นคิดว่าจะมอบเคล็ดวิชาบ่มเพาะแบบไหนให้เธอดี ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเก็บรวบรวมวิชาไว้บ้าง แต่ก็มีอยู่ไม่มากนักที่จะช่วยให้ใครสักคนเริ่มบ่มเพาะในขอบเขตพื้นฐานได้ อันที่จริง เมื่อลองคิดดูให้ดี เขามีเคล็ดวิชาบ่มเพาะสำหรับผู้ที่อยู่ในขอบเขตพื้นฐานเพียงแค่วิชาเดียวเท่านั้น แต่มันเป็นเคล็ดวิชาที่ดีและจะช่วยเธอได้อย่างมหาศาล หากเธอมีรากหยินที่ดีพอ อเล็กซ์หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น “ฉันต้องหาหนังสือสักเล่มมาเขียนเคล็ดวิชาเพื่อให้เธอเอาไปเรียนและฝึกฝน” เขากล่าว “ท่านสอนหนูปากเปล่าไม่ได้เหรอคะ?” โมโมถาม “ฉันทำได้ แต่ไม่เอาดีกว่า” อเล็กซ์กล่าว การให้หนังสือเธอไปน่าจะส่งผลดีต่อทั้งตัวเขาและตัวเธอมากกว่า “ไปจากที่นี่กันเถอะ ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมนุษย์ทางทิศนั้น” “เราต้องเดินกันอีกแล้วเหรอคะ?” โมโมถาม “ขาหนูยังเจ็บอยู่เลยค่ะท่านอาจารย์” “เพิร์ล เธอช่วยอุ้มแกหน่อยได้ไหม?” “ได้สิ” เพิร์ลตอบ “มาเถอะโมโม” โมโมปล่อยให้เพิร์ลอุ้มขึ้นไปบนไหล่ ตอนนี้ตัวเธออยู่สูงกว่าทั้งท่านอาจารย์และท่านน้าของเธอครึ่งช่วงตัว “ท่านน้าจะไหวเหรอคะ?” เธอถามด้วยความเป็นห่วง “ถ้าเหนื่อยก็วางหนูลงนะ” อเล็กซ์อดขำไม่ได้ “ต่อให้แบกเธออีกร้อยคน เขาก็ไม่เหนื่อยหรอก” พวกเขาเริ่มออกเดินกันอีกครั้ง โมโมที่นั่งอยู่บนไหล่ของเพิร์ลคอยมองป่าที่พวกเขาเดินทางผ่านเป็นระยะๆ บางครั้งเธอก็ได้ยินเสียงสัตว์ป่าใกล้ๆ หรือได้กลิ่นหอมหวานจากดอกไม้บางชนิด บางทีเธอก็เงยหน้าขึ้นไปมองผู้คนบินผ่านไปมาบนท้องฟ้า “ท่านอาจารย์คะ ทำไมเราไม่บินไปล่ะคะ? คนอื่นเขาก็บินกันหมดเลย” เธอถาม “เพราะเรายังไม่รีบ” อเล็กซ์ตอบ “ฉันจำเป็นต้องเก็บรวบรวมวัตถุดิบจากป่านี้ให้ได้มากที่สุดก่อนจะออกไป เผื่อว่าจะเจอกับสิ่งที่ฉันกำลังตามหาอยู่ด้วย” “ท่านกำลังตามหาอะไรอยู่เหรอคะ?” เธอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เดี๋ยวถ้าเจอเราก็คงรู้กัน” พวกเขาเดินไปตามป่าและคอยเก็บวัตถุดิบต่างๆ แต่ไม่นานนักอเล็กซ์ก็ตระหนักได้ว่าเขากำลังเจอปัญหา ถุงเก็บของที่ได้รับมานั้นไม่สามารถใส่สิ่งของอื่นๆ ได้เลยนอกจากสิ่งประดิษฐ์ที่ถูกบันทึกไว้ในนั้น อเล็กซ์พยายามเอาวัตถุดิบที่พบใส่ลงไปในหม้อปรุงยาแล้วใส่หม้อทั้งใบเข้าไปในถุง แต่มันกลับใส่ไม่ได้ หากเขาฝืนทำต่อไป ยันต์นั่นจะต้องถูกทำลายและนั่นจะทำให้เขาถูกตัดสิทธิ์ทันที “บ้าเอ๊ย” อเล็กซ์พึมพำเบาๆ เขาต้องเริ่มจากศูนย์จริงๆ สำหรับการแข่งขันครั้งนี้ ท้ายที่สุด เขาจึงนำวัตถุดิบใส่ไว้ในหม้อปรุงยาแล้วเดินไปโดยให้หม้อลอยอยู่ข้างๆ หลังจากเก็บไปได้สักพัก เขาก็รู้สึกไม่อยากเก็บเพิ่มอีก เขาแผ่สัมผัสวิญญาณออกไปเพื่อค้นหาวัตถุดิบอื่นๆ ที่อาจจะต้องเก็บ แต่หลังจากไม่พบอะไรเลย เขาก็ออกจากป่าไป ชุมชนมนุษย์ที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปประมาณ 60 กิโลเมตร อเล็กซ์และเพิร์ลจึงเริ่มออกเดินทางไปที่นั่น เพิร์ลวางโมโมลงและเริ่มทำให้เธอลอยตัวขึ้นเพื่อให้เธอบินด้วยตัวเอง ตอนแรกโมโมพยายามทรงตัวอย่างทุลักทุเล แต่ก็เริ่มคุ้นชินในเวลาต่อมาขณะที่พวกเขาพาเธอไปด้วย พวกเขาบินข้ามลานโล่งของป่าขึ้นไปบนท้องฟ้าจากจุดที่พวกเขาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ ดวงตาของโมโมเบิกกว้างเมื่อเห็นทัศนียภาพทั้งหมด สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและทึ่ง ชีวิตทั้งหมดของเธออยู่ในเมืองใหญ่ที่มีกำแพงล้อมรอบ จากนั้นก็ถูกส่งตัวผ่านทางไกลมายังอีกเมืองเพื่อเข้าสู่ดินแดนลับแล ด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่เคยมีโอกาสได้เห็นโลกแห่งความเป็นจริงมาก่อนเลยในชีวิต และเมื่อได้เห็นในตอนนี้ เธอจึงเข้าใจในที่สุดว่าโลกความจริงนั้นไม่เหมือนกับสิ่งที่เธอเคยจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย โลกกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าที่ตาของเธอจะมองเห็นได้ และมันช่างงดงามเหลือเกิน