Chapter 2658: Inside the Barrier อเล็กซ์คาดเดาว่าเขาคงถูกพวกคนที่จับตัวเขามาพาตัวกลับมาที่นี่ ดังนั้นที่นี่ก็น่าจะเป็นเมืองหรือเผ่าของพวกมัน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสับสนเล็กน้อย ‘พวกมันไม่คิดจะขังฉันไว้ในที่อื่นเลยงั้นหรือ’ เขาคิด ‘พวกมันคิดว่าแค่การรักษาความปลอดภัยเบาบางแบบนี้จะกักขังฉันไว้ได้จริงๆ รึไง?’ บริเวณรอบตัวเขามีเพียงคนไม่กี่คน และไม่มีใครสักคนหันหน้ามาทางเขาเลยด้วยซ้ำ อเล็กซ์ค่อยๆ ลุกออกจากเตียงพลางสำรวจตัวเอง นอกเหนือจากถุงเก็บของที่ถูกขโมยไปแล้ว ทุกอย่างยังอยู่ครบถ้วน แม้จะน่าเสียดายที่ของเหล่านั้นถูกยึดไป แต่เขาก็ไม่สามารถบังคับตัวเองให้กังวลเรื่องมันได้ อเล็กซ์รีบใช้เคล็ดวิชาเพื่อทำตัวให้ล่องหน เขาหวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเขาขยับตัว อาการปวดหัวที่เขารู้สึกยังคงอยู่—ซึ่งเขากำลังพยายามเพิกเฉยในตอนนี้—แต่ทันทีที่เขาเคลื่อนที่ออกห่างจากเตียง มันก็เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อห่างจากเตียงออกมาได้ระยะหนึ่ง ซึ่งยังไม่ถึงครึ่งทางไปยังจุดที่พวกยามยืนอยู่ อเล็กซ์ก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดพุ่งสูงจนถึงขีดสุดที่เขาจะทนไหว เขารู้สึกมึนงงจนสับสนจากความเจ็บปวดนั้น กระทั่งตอนที่เขากลับไปที่จุดปลอดภัย เขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพลังล่องหนของเขาคลายออกไปแล้ว เขาไม่สามารถควบคุมพลังปราณของตัวเองได้เลยในขณะที่กำลังต่อสู้กับความเจ็บปวด เขาพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ จากจุดที่ปลอดภัย พยายามมองหาผู้คนนับสิบที่อาจกำลังซุ่มใช้งานค่ายกลเพื่อกักขังเขาไว้ ทว่ากลับไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย แม้ภายนอกจะมืดสนิท แต่เขาก็พอมองเห็นว่าเขากำลังอยู่ในพื้นที่หลุมต่ำบนพื้นดิน ซึ่งดูเหมือนจะทอดตัวยาวออกไปไกลจนถึงเงาร่างของบ้านเรือนและเสาบางอย่างที่เขามองไม่เห็นในความมืด ‘ไม่มีใครอยู่ที่นี่ที่กำลังใช้งานค่ายกลใส่ฉันเลย’ อเล็กซ์คิด ‘ไม่มีเจตจำนงใดที่กำลังกดดันฉัน แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมฉันยังรู้สึกเจ็บอยู่?’ เขาขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาพยายามทดสอบให้แน่ชัดว่าเขาจะไปได้ไกลแค่ไหนโดยไม่ใช้เคล็ดวิชาอื่นใดเลย อเล็กซ์ทุ่มเทอย่างสุดกำลัง พยายามต้านทานสิ่งที่กำลังกดทับจิตใจของเขาอยู่ ถึงกระนั้น เขาก็สามารถไปได้ไกลเพียงแค่ครึ่งทางจากจุดที่พวกยามยืนอยู่เท่านั้น—หรือก็คือประมาณ 15 เมตรจากระยะห่างทั้งหมดราว 30 เมตรจากเตียงของเขา การทดสอบของอเล็กซ์ไม่ได้ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ เพราะเสียงครวญครางของเขาทำให้ผู้คนสังเกตเห็นว่าเขาตื่นแล้ว ยามสองสามคนจึงเดินออกไปเพื่อแจ้งให้คนอื่นทราบว่าเขาฟื้นแล้ว อเล็กซ์เดินกลับมาที่เตียงแล้วนั่งลง รู้สึกโล่งใจที่ความเจ็บปวดทางจิตลดน้อยลง แม้ว่ามันจะยังไม่หายไปสนิทและยังคงหลงเหลืออยู่บ้างแม้จะอยู่ในที่ที่ปลอดภัยแล้วก็ตาม ‘สิ่งนี้มันต่างออกไป’ อเล็กซ์ตระหนัก ‘มันไม่ใช่เจตจำนงที่กำลังกดดันฉัน แต่มันคือเขตแดนทางวิญญาณบางอย่าง มันกำลังโจมตีจิตใจของฉันโดยตรง’ เขาเริ่มสงสัยว่ามันจะรุนแรงขึ้นแค่ไหนในจุดที่ไกลที่สุด และจุดที่ไกลที่สุดนั้นอยู่ที่ไหนกันแน่? เมื่อดูจากที่พวกยามดูผ่อนคลาย อเล็กซ์จึงมั่นใจว่ามันต้องอยู่ลึกเข้าไปข้างใน ประมาณ 20 ถึง 25 เมตรจากจุดที่เขาอยู่ ‘มันจะเป็นอะไรไปได้นอกจากค่ายกล?’ อเล็กซ์คิด มีเพียงค่ายกลเท่านั้นที่จะสร้างเขตแดนแบบนี้ได้ ‘ฉันคิดว่าอักขระคงทำทุกอย่างที่ค่ายกลทำได้ อันที่จริง มันอาจจะเป็นแค่อักขระด้วยซ้ำ’ สำหรับเขาแล้ว การมองว่าอักขระเป็นสิ่งที่ใช้แทนค่ายกลนั้นไม่ใช่เรื่องปกติ เพราะอักขระไม่ได้เป็นที่นิยมแพร่หลายในอาณาจักรเซียนมนุษย์ ส่วนใหญ่พวกปีศาจต่างหากที่ใช้งานมัน ‘ขุมนรกมีพวกปีศาจ’ อเล็กซ์คิด ‘เรื่องบังเอิญงั้นเหรอ?’ เพียงชั่วครู่ อเล็กซ์นึกสงสัยว่าเขาอาจอยู่ในอาณาจักรปีศาจแห่งใดแห่งหนึ่ง แต่ความคิดนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็วพอๆ กับตอนที่มันเกิดขึ้น อเล็กซ์รู้ชื่อของอาณาจักรเซียนปีศาจทั้ง 9 แห่ง เช่นเดียวกับที่เขารู้ชื่ออาณาจักรเซียนมนุษย์ทั้ง 18 แห่ง, อาณาจักรเซียนสัตว์อสูร 3 แห่ง และอาณาจักรเซียนไร้เจ้าของอีก 3 แห่ง ‘มันอาจจะเป็นอาณาจักรปีศาจระดับรอง แต่ฉันไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนั้น’ อเล็กซ์คิด หากพิจารณาว่าโลกส่วนใหญ่ถูกจัดลำดับตามพลังที่สามารถบรรลุได้ ขุมนรกก็น่าจะอยู่ในอันดับที่สูง เพราะทุกคนสามารถบรรลุระดับเซียนได้ อย่างน้อยที่สุดก็ในแง่ของการฝึกฝนกายา บางทีที่นี่อาจจะเป็นสถานที่นอกเหนือการจัดอันดับ เพราะไม่มีสวรรค์อยู่ที่นี่ ความคิดของอเล็กซ์ระเหยหายไปราวกับหยดน้ำบนกระทะร้อนเมื่อเขาเห็นร่างหลายร่างกำลังเดินตรงมายังลานกว้างเล็กๆ ของเขา เขาเตรียมพร้อมรับมือทันทีเมื่อเห็นชายวัยกลางคนที่จับตัวเขามา พร้อมกับลูกสาวของเขา ซึ่งเป็นหญิงสาวผิวเข้มผมดำ อเล็กซ์เกือบจะเห็นปุ่มนูนบนหน้าผากของเธอได้แม้จะอยู่ไกลขนาดนี้ ซึ่งต่างจากเขาสัตว์ที่โค้งงอของพ่อเธออย่างสิ้นเชิง พวกเขาหยุดลงห่างจากจุดที่พวกยามยืนอยู่ไปไม่กี่เมตร ซึ่งเป็นบริเวณเดียวกับที่อเล็กซ์คิดว่าเป็นจุดสิ้นสุดของเขตแดน “เจ้าฟื้นแล้วสินะ” หัวหน้าเผ่ากล่าว “หิวหรือไม่? เดี๋ยวเราจะนำอาหารมาให้เจ้าทันที” อเล็กซ์ตอบกลับด้วยคำถาม “ที่นี่คือที่ไหน?” “กลับมาที่เมืองของเราอย่างไรล่ะ” หัวหน้าเผ่ากล่าว “จะให้เราพาเจ้าไปที่ไหนได้อีกล่ะ?” “แล้ว… เมืองนี้ตั้งอยู่ที่ไหน?” อเล็กซ์ถาม ริมฝีปากของหัวหน้าเผ่าคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางๆ “เอาล่ะๆ ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยหรอก” ชายคนนั้นกล่าว “ไม่ต้องกังวลเรื่องการก่อวินาศกรรมหรอกนะ แม้เจ้าจะสมรู้ร่วมคิดกับเผ่าอื่น แต่ข้าให้อภัยเจ้าสำหรับเรื่องนั้น” ดวงตาของหญิงสาวข้างกายเขามีแววตื่นตระหนก “ท่านพ่อ!” นางแทบจะตะโกนออกมา “ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้—” หัวหน้าเผ่าปราบปรามนางด้วยสายตาก่อนจะหันกลับมาทางอเล็กซ์ รอให้อีกฝ่ายพูด อเล็กซ์หรี่ตาลง “ข้าหวังว่าท่านจะรู้ตัวนะว่าท่านเข้าใจผิดทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้อสันนิษฐานทั้งหมดของท่าน ท่านผิดถนัด” “ทั้งหมดเลยงั้นรึ?” หัวหน้าเผ่าถาม รอยยิ้มของเขายังคงไม่จางหายและดูน่าขนลุก “ได้ ถ้าเจ้าอยากให้เราคิดเช่นนั้น” อเล็กซ์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ข้าหวังว่าท่านจะพูดออกมาตรงๆ ว่าท่านต้องการอะไรกันแน่ เพราะข้าไม่เชื่อหรอกว่าคำพูดของข้าจะเปลี่ยนแปลงอะไรที่นี่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว”