บทที่ 2850: ต้นไม้เทพเจ้า ลูกสัตว์มองไปยังต้นไม้ที่มีลำต้นสีแดงเข้มและใบสีทองสว่างไสว มันแผ่รัศมีดุจดวงอาทิตย์ที่อยู่บนยอดเขา มอบแสงสว่างและชีวิตให้แก่ทุกสรรพสิ่ง ณ ที่แห่งนั้น “ต้นไม้เทพเจ้าเก้าหยางงั้นเหรอ?” ลูกสัตว์โพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ “เจ้ามีต้นไม้เทพเจ้าเก้าหยางอยู่ในครอบครองเนี่ยนะ?” “อะไรนะ?” อเล็กซ์ถามกลับด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเช่นกัน “ไม่สิ นั่นคือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เก้าหยาง ที่เจ้าพูดว่าต้นไม้เทพเจ้าน่ะหมายความว่ายังไง?” ลูกสัตว์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมินเฉยต่อคำถามของอเล็กซ์ สายตาของมันจับจ้องไปยังต้นไม้หยางเพียงอย่างเดียว มันจ้องมองต้นไม้อยู่นานก่อนที่ความอยากรู้อยากเห็นจะเข้าครอบงำจนมันบินเข้าไปใกล้ เมื่อเข้าใกล้ต้นไม้พอสมควร มันก็กวาดสายตามองต้นไม้อย่างพินิจพิเคราะห์ “มันอ่อนแอจัง” ลูกสัตว์กล่าว “นี่คือต้นไม้เทพเจ้าเก้าหยางจริงๆ หรือ?” “ผู้อาวุโส ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดถึงอะไร?” อเล็กซ์ถาม “ต้นไม้เทพเจ้าเก้าหยางคืออะไร? แล้วมันเกี่ยวข้องกับต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เก้าหยางต้นนี้อย่างไร?” “ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เก้าหยางงั้นหรือ...” ลูกสัตว์พูดพลางใช้ความคิด “งั้นมันก็มีความเกี่ยวข้องกันกับต้นไม้เทพเจ้าเก้าหยางอย่างแน่นอน” ลูกสัตว์เริ่มย้อนความหลัง พยายามนึกถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับต้นไม้นี้ พูดตามตรง ต้นไม้นี้ไม่ได้เป็นต้นไม้เทพเจ้ามานานมากแล้ว แม้มันอาจจะยังคงชื่อเดิมไว้ แต่มันก็ไม่มีความแข็งแกร่งพอที่จะเป็นต้นไม้เทพเจ้าอย่างที่เคยเป็น “การเสื่อมถอยของพลังปราณทำร้ายมันมากเหลือเกิน” ลูกสัตว์กล่าว “พวกเขาถึงกับเปลี่ยนชื่อของมันด้วยสินะ?” “นี่เป็นต้นเดียวกับที่ท่านกำลังคิดถึงอยู่ใช่ไหม ผู้อาวุโส?” อเล็กซ์ถาม “ใช่ มันคือต้นเดียวกัน” ลูกสัตว์ตอบ “เหมือนกับที่ต้นแอปเปิลหนึ่งต้นให้เมล็ดพันธุ์แล้วเติบโตเป็นต้นแอปเปิลต้นใหม่หรือเปล่า?” อเล็กซ์ถาม “เหมือนกับที่เมล็ดพันธุ์ของต้นไม้โลกเติบโตเป็นต้นไม้โลกนั่นแหละ” ลูกสัตว์ตอบ “มันคือทายาทก็จริง แต่ในขณะเดียวกันมันก็คือต้นเดิม มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นที่สามารถดำรงอยู่ได้ในเวลาเดียวกัน” อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจ เขาจำวันนั้นได้ดี วันที่เขาได้รับอิสรภาพเป็นครั้งแรกหลังจากผ่านไปหนึ่งปีของการถูกกดทับด้วยวิญญาณร่างแยกในร่างกายของเขา นั่นคือวันที่เขาได้พบกับพืชต้นนี้เป็นครั้งแรก เขาจำได้ว่ามันสื่อสารกับเขา ไม่ใช่ผ่านคำพูด แต่ผ่านความรู้สึก มันต้องการให้เขาช่วยรักษาเมล็ดพันธุ์ของมันไว้ เขายังจำได้ว่าเคยคุยเรื่องนี้กับสการ์เล็ต ว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เก้าหยางนั้นเป็นส่วนสำคัญของสำนักเก้าหยาง กลุ่มคลั่งไคล้ที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อต้นไม้นี้ นั่นเป็นเพราะว่าเมื่อหลายชั่วอายุคนก่อน ต้นไม้นี้เคยอยู่ในแดนเทพเจ้าใช่หรือไม่? “เดี๋ยวสิ ตอนที่ท่านบอกว่านี่คือต้นไม้เทพเจ้า ท่านหมายความว่ามันเคยมีระดับการบ่มเพาะในแดนเทพเจ้าหรือเปล่า?” อเล็กซ์ถาม “นั่นไม่เท่ากับว่ามันเป็นเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมด้วยหรอกหรือ?” ลูกสัตว์ส่ายหัว “ต้นไม้เทพเจ้าเก้าหยางเกิดก่อนพวกเราเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมเสียอีก ในตอนนั้นพืชไม่มีการบ่มเพาะ พวกมันแค่แข็งแกร่งโดยธรรมชาติเท่านั้น” อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจอย่างมากที่ได้ยินเช่นนั้น “ท่านจะบอกว่าความแข็งแกร่งของมันเพียงพอที่จะทำให้มันไปถึงแดนเทพเจ้าได้งั้นหรือ?” เขาถาม ลูกสัตว์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อาจจะไม่ถึงขนาดนั้น” มันกล่าว “อาจจะแค่จุดสูงสุดของแดนเซียน ในช่วงเวลาที่พลังปราณเสื่อมถอยลงเมื่อเข้าสู่ขอบเขตของพลังปราณเทพเจ้า กว่าจะไปถึงจุดนั้นต้องใช้เวลาเนิ่นนาน ในเวลานั้นสัตว์อสูรก็ได้เข้ามาเป็นเผ่าพันธุ์ที่ครอบครองโลกไปเสียแล้ว” ลูกสัตว์อดสงสัยไม่ได้ว่า หากเหล่าสัตว์อสูรใช้เวลาช้ากว่านี้อีกสักหลายพันล้านปีในการขึ้นมาเป็นเผ่าพันธุ์หลัก ต้นไม้เทพเจ้าเก้าหยางจะหยุดการเติบโตลงหรือไม่? อเล็กซ์รับฟังข้อมูลนั้นด้วยความทึ่งในมรดกของพืชต้นนี้ เมื่อนึกย้อนไป สการ์เล็ตเคยกล่าวถึงต้นกำเนิดของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เก้าหยางว่าย้อนกลับไปถึงยุคก่อนสงคราม ท้ายที่สุดแล้ว สำนักเก้าหยางก็ถือเป็นหนึ่งในองค์กรของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก คำถามอีกข้อผุดขึ้นมาในใจขณะที่เขาครุ่นคิด “ดูเหมือนว่าหยางจะไม่มีวันอยู่ได้โดยปราศจากหยิน” เขากล่าว “แล้วมีต้นไม้เทพเจ้าสำหรับหยินด้วยหรือไม่?” “ข้าไม่เชื่อว่าจะมีนะ” ลูกสัตว์กล่าว “แต่ก็นั่นแหละ ข้าเองก็ไม่ได้รู้มากนัก มีสมมติฐานว่าต้นไม้รวบรวมหยินทั้งหมดมาจากต้นไม้เทพเจ้าหยิน แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่านั่นเป็นความจริงหรือไม่” อเล็กซ์พยักหน้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด ลูกสัตว์หันกลับไปมองต้นไม้อีกครั้งด้วยแววตาครุ่นคิด “เจ้าสร้าง ‘การสร้างสรรค์’ ของเจ้าหรือยัง?” มันถาม “ยังเลย ข้าเพิ่งอยู่ในขอบเขตต้นกำเนิดอมตะ ข้ายัังไม่ได้เริ่มดูดซับออร่าใดๆ เพื่อสร้างการสร้างสรรค์ของข้าเลย” เขากล่าว “ถ้าอย่างนั้น เจ้าควรใช้ต้นไม้นี้เป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสรรค์ของเจ้า มันน่าจะได้ผลดีกับเจ้ามาก” อเล็กซ์เลิกคิ้ว เขาเคยคิดเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว แต่การได้ยินจากปากของเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย “มีเหตุผลอะไรที่ท่านพูดเช่นนั้นหรือ?” เขาถาม “มันจะเป็นผลดีต่อเจ้ามากกว่า” ลูกสัตว์กล่าว “แต่... บางทีเจ้าไม่ควรทำเช่นนั้น บางทีเจ้าอาจจะเจอสิ่งที่ดียิ่งกว่า” อเล็กซ์หรี่ตาลง “ท่านรู้อะไรที่ดีกว่านี้งั้นหรือ?” อเล็กซ์ถาม “มีอยู่หนึ่งอย่าง แต่... ลืมมันไปเถอะ ข้าไม่คิดว่ามันจะมีอยู่แล้วในตอนนี้” ลูกสัตว์กล่าว “ต้นไม้นี้คือทางเลือกที่ดีที่สุดอันดับสองของเจ้า” “ทางเลือกที่ดีที่สุดอันดับหนึ่งคืออะไร?” อเล็กซ์ถาม ความอยากรู้อยากเห็นเข้าครอบงำเขาในตอนนี้ “ลืมมันไปเสียเถอะ” ลูกสัตว์กล่าว “ถ้าข้าบอกเจ้าไป เจ้าก็คงจะเสียเวลาหลายปีไปกับการตามหามัน ทั้งที่มันไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรก ไม่รู้เสียดีกว่าสำหรับเจ้า” อเล็กซ์หรี่ตาลง “ท่านบอกข้าได้ไม่ใช่หรือว่ามันคืออะไร?” เขาถาม “ไม่” ลูกสัตว์กล่าวพลางหันหนี “ลืมสิ่งที่ข้าพูดไปเถอะ บอกทางไปหาพยัคฆ์ขาวมา ข้ามาที่นี่เพื่อดูว่าข้าจะช่วยเขาได้อย่างไร หากข้าทำได้ ข้าก็จะช่วย” อเล็กซ์ถอนหายใจเมื่อตระหนักว่าเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมตรงหน้าไม่มีเจตนาจะตอบคำถามเขา อย่างไรก็ตาม การได้รับรู้ว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เก้าหยางเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดอันดับสองที่เขาจะมีได้นั้น ก็นับว่าน่าประหลาดใจสำหรับเขามาก “ทางนี้” เขากล่าวพลางชี้บอกทาง “เขาอยู่ทางนี้”