Chapter 1908 - บททดสอบ ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาอย่างพินิจพิเคราะห์จากผู้ที่มีอำนาจสูงสุดแห่งดวงดาวห้วงอเวจีมังกร ซูจื่อโม่ยังคงแสดงสีหน้าสงบนิ่งและเพียงแค่ประสานมือคารวะ “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ท่านเจ้าเมือง” ไม่ว่าจะเป็นการข่มขู่หลิวทงหรือเหตุผลอื่นใดก็ตาม ซวี่สือได้ยื่นมือเข้ามาช่วยให้เขาหลีกเลี่ยงปัญหาไปได้ หากไม่ใช่เพราะซวี่สือ ป่านนี้เขาคงก่อเหตุสังหารหมู่ในเมืองห้วงอเวจีมังกรไปแล้ว ต่อให้เขาจะสามารถหลบหนีออกจากที่นี่ได้ แต่มันก็คงนำมาซึ่งปัญหาไม่จบสิ้นในภายภาคหน้า! “ซูจื่อโม่” ซวี่สือพยักหน้าช้าๆ “ข้าได้ยินชื่อเจ้ามานานแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าก่อเรื่องราวไม่น้อยเลยบนดวงดาวห้วงอเวจีมังกรแห่งนี้” ซูจื่อโม่ไม่เข้าใจในสิ่งที่ซวี่สือสื่อและยังคงนิ่งเงียบ ซวี่สือไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ต่อและเปลี่ยนหัวข้อกะทันหัน “ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีพรสวรรค์สูงส่งและมีพลังต่อสู้ที่ไร้ผู้เทียบเคียง สามารถสังหารคู่ต่อสู้ที่ระดับเหนือกว่าตนเองได้ สมัยก่อนเจ้าเป็นเพียงเซียนดำระดับ 5 แต่กลับสามารถสังหารเซียนดำระดับ 7 ได้แล้ว” “ข้าเพียงแค่โชคดีเท่านั้น” ซูจื่อโม่กล่าว ซวี่สือจ้องเขม็งมาที่ซูจื่อโม่ด้วยสายตาที่เฉียบคมและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ถ้าเช่นนั้น ในตอนนี้ที่เจ้าเป็นถึงเซียนดำระดับ 7 ไม่เท่ากับว่าเจ้ามีพลังต่อสู้ที่สามารถสังหารข้าได้แล้วงั้นหรือ?” ในคำพูดนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกเป็นศัตรู! มันให้ความรู้สึกว่าหากซูจื่อโม่ตอบผิดไป ซวี่สืออาจจะจู่โจมและสังหารซูจื่อโม่ในฐานะภัยคุกคามล่วงหน้าได้ทุกเมื่อ! ซวี่เสี่ยวเทียนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างกังวล “ท่านพ่อ พี่ซูช่วยชีวิตข้าไว้ เขาจะทำร้ายท่านได้อย่างไร? ท่านอย่าทำหน้าเครียดเช่นนั้นเลย มันน่ากลัวนะขอรับ” “ท่านเจ้าเมือง ท่านคงล้อข้าเล่น ข้าไม่บังอาจถึงเพียงนั้นหรอก” ซูจื่อโม่กล่าวอย่างเฉยเมย แม้เขาจะไม่กล้า แต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าเขาทำไม่ได้! ซวี่สือย่อมดูความแตกต่างเล็กน้อยนี้ออก ทว่าเขากลับไม่ได้โกรธเคือง ซ้ำยังระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ดี ดีมาก! ซูจื่อโม่ เจ้าช่างกล้าหาญนัก ข้าชอบ! เจ้าช่วยเสี่ยวเทียนเอาไว้และยังมีพลังต่อสู้ติดตัวถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่ลองมาอยู่ที่เมืองห้วงอเวจีมังกรแล้วช่วยงานข้าดูเล่า?” “ไม่ต้องห่วง สถานะของเจ้าในเมืองห้วงอเวจีมังกรจะเทียบเท่ากับแม่ทัพคนอื่นๆ ข้าจะจัดหาเม็ดโอสถกลั่นปราณจำนวนมากให้เจ้าใช้บำเพ็ญเพียรด้วย” ซวี่เสี่ยวเทียนดีใจและรีบกล่าว “พี่ซู รีบตกลงสิขอรับ! ท่านจะได้อยู่ที่นี่และคอยอยู่เป็นเพื่อนข้าขณะที่เราบำเพ็ญเพียรไปพร้อมกัน” การที่สามารถจัดหาเม็ดโอสถกลั่นปราณในระดับเดียวกับแม่ทัพนับเป็นคำเชิญที่จริงใจอย่างยิ่ง ทว่าหากซูจื่อโม่ต้องการบำเพ็ญเพียรอย่างรวดเร็ว เขาจำเป็นต้องใช้ศิลาวิญญาณโอสถ เม็ดโอสถกลั่นปราณไม่ได้เป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจสำหรับเขาเท่าใดนัก ซูจื่อโม่เองก็ไม่ได้สนใจตำแหน่งแม่ทัพเช่นกัน ในเมื่อเวลานี้หลิวทงเป็นถึงเซียนดำระดับ 9 มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดการแย่งชิงตำแหน่งเจ้าเมืองระหว่างเขากับซวี่สือในอนาคต หากเขาอยู่ช่วยซวี่สือ เขาจะต้องถูกลากเข้าไปพัวพันในการต่อสู้ครั้งนี้อย่างแน่นอน ซูจื่อโม่ไม่มีพลังงานหรืออารมณ์ที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับเกมอำนาจเช่นนี้ ซูจื่อโม่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ขอบคุณที่ท่านเจ้าเมืองให้เกียรติ แต่จิตใจของข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ ข้ายังคงต้องการออกจากดวงดาวห้วงอเวจีมังกรให้เร็วที่สุด” “เจ้าจะไปจริงๆ หรือ?” ซวี่สือขมวดคิ้วเล็กน้อย “ใช่ขอรับ” ซูจื่อโม่พยักหน้า เมื่อซวี่สือเห็นซูจื่อโม่ปฏิเสธคำเชิญ เขากลับไม่ได้รู้สึกเสียดาย ซ้ำยังมีแววตาโล่งอกฉายชัดออกมา ราวกับยกภูเขาออกจากอก คำเชิญก่อนหน้านี้เป็นเพียงบททดสอบเท่านั้น หากซูจื่อโม่ตอบตกลง เขาจะต้องคอยจับตาดูและระแวดระวังซูจื่อโม่เอาไว้อย่างแน่นอน! ในเมื่อซูจื่อโม่ตัดสินใจแน่วแน่ เขาก็รู้สึกเบาใจ ในขณะที่ซวี่เสี่ยวเทียนดูมีท่าทีไม่เต็มใจ ซูจื่อโม่คิดครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น “ข้าได้ยินมาว่าค่ายกลเคลื่อนย้ายในเมืองห้วงอเวจีมังกรสามารถใช้งานได้เพียงปีละครั้งเท่านั้น เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่?” “จริง” ซวี่สือที่กำลังอารมณ์ดีโบกมือ “แต่ในเมื่อเจ้าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเสี่ยวเทียน การที่ข้าจะออกคำสั่งให้เปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายให้เจ้าเป็นการเฉพาะนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร” “และเจ้าก็ไม่ต้องเสียศิลาวิญญาณโอสถร้อยก้อนนั้นด้วย” “ขอบคุณท่านเจ้าเมือง” ซูจื่อโม่แอบยินดีและกล่าวขอบคุณ ด้วยเหตุนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะสามารถออกจากดวงดาวห้วงอเวจีมังกรได้ทันที แต่เขายังประหยัดศิลาวิญญาณโอสถไปได้อีกถึงร้อยก้อน สำหรับเขาแล้ว ศิลาวิญญาณโอสถนั้นมีความสำคัญเกินกว่าจะประเมินค่าได้! ซวี่สือยกมือขึ้นแล้วโยนตราสัญลักษณ์ให้ซวี่เสี่ยวเทียน “เอาตราของข้าไป แล้วพาซูจื่อโม่ไปที่นั่น เราจะเปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายเดี๋ยวนี้” หลังจากกล่าวจบ ซวี่สือก็หมุนตัวจากไป “พี่ซู ตามข้ามา” ซวี่เสี่ยวเทียนนำทางซูจื่อโม่ไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายที่อยู่ในจวนเจ้าเมือง ระหว่างทาง เขาอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “พี่ซู ท่านจะไม่พักอยู่ที่นี่จริงๆ หรือ? แม้เมื่อครู่ท่านพ่อจะดูหยาบคายกับท่านไปบ้าง แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนที่ดีมากนะขอรับ” ซูจื่อโม่ยิ้มและตบไหล่ซวี่เสี่ยวเทียนเบาๆ “อันที่จริง ความระแวดระวังที่พ่อเจ้ามีต่อข้าก็ไม่ใช่เหตุผลที่ไม่มีมูล” “หือ?” ซวี่เสี่ยวเทียนฉงน ซูจื่อโม่กล่าวอธิบาย “ข้าเคยช่วยชีวิตเจ้าไว้ก็จริง แต่เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับตัวข้าบ้าง? เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้ทำไปเพื่อเข้าหาพ่อเจ้าหรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง?” ซวี่เสี่ยวเทียนลังเลอยู่นานก่อนจะกล่าวว่า “ข้ามั่นใจว่าท่านจะไม่ทำเช่นนั้น พี่ซู” ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น แต่เขากลับไม่มีความมั่นใจและรู้สึกผิดอยู่ในใจ เขาตระหนักได้ว่าตนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับซูจื่อโม่เลยนอกจากชื่อของอีกฝ่าย ซูจื่อโม่ยิ้ม “ยุทธภพนั้นเต็มไปด้วยอันตราย การระวังตัวเอาไว้ย่อมไม่ผิด” “จริงด้วยขอรับ!” ซวี่เสี่ยวเทียนพยักหน้าอย่างแรง ทั้งสองเดินผ่านทางเดินหินที่คดเคี้ยวในสวน ไม่นานนักทางข้างหน้าก็เปิดออกเผยให้เห็นค่ายกลเคลื่อนย้ายที่สร้างจากหินสีเขียว ศิลาสีเขียวทุกก้อนถูกแกะสลักด้วยลวดลายค่ายกลที่ลึกลับและซับซ้อน ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่สมบูรณ์ถูกสร้างขึ้นจากการนำศิลาสีเขียวจำนวนมากมาประกอบเข้าด้วยกัน มีองครักษ์ประมาณสี่ถึงห้าคนคอยเฝ้าค่ายกลเคลื่อนย้ายอยู่ ซวี่เสี่ยวเทียนเดินเข้าไปข้างหน้าแล้วหยิบตราเจ้าเมืองออกมา “องครักษ์ชุย นี่เป็นตราของท่านพ่อ ข้าได้รับคำสั่งให้มาเปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายเพื่อส่งแขกออกไป” องครักษ์ชุยหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อยและหลบสายตา พูดด้วยความกระอักกระอ่วนว่า “นายน้อย ข้าต้องขออภัยจริงๆ ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้พังไปแล้วขอรับ” “อะไรนะ?!” ซวี่เสี่ยวเทียนขมวดคิ้วและตะโกน “ทำไมค่ายกลเคลื่อนย้ายถึงจู่ๆ ก็พังได้? พวกเจ้าเฝ้าดูมันกันอย่างไร?!” แม้จะยังอายุไม่มาก แต่เขาก็เริ่มมีอำนาจบารมีขึ้นมาบ้างแล้ว ซูจื่อโม่ก้าวไปข้างหน้าแล้วกวาดสายตามองรอบค่ายกลเคลื่อนย้าย ไม่นานเขาก็พบปัญหาและชี้ไปที่หินสีเขียวก้อนยาวก้อนหนึ่ง “หินสีเขียวนี้แตกละเอียดถึงเพียงนี้ นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ มันเกิดจากแรงปะทะจากภายนอก” กล่าวอีกนัยหนึ่ง มีบางคนไม่ต้องการให้เขาจากไปและทำลายค่ายกลเคลื่อนย้ายโดยเจตนา! ซวี่เสี่ยวเทียนปรับสีหน้าให้เย็นชา “องครักษ์ชุย เจ้ากล้าดียังไง!” “ขะ-ข้าไม่ได้ทำนะขอรับ” องครักษ์ชุยถูมือไปมาแล้วหัวเราะแห้งๆ “มันยังปกติดีเมื่อครู่นี้เอง เพิ่งมาพังเอาตอนนี้ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะขอรับ” “แล้วเป็นใครกันล่ะ?” ซวี่เสี่ยวเทียนถาม “ข้าเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน” องครักษ์ชุยกล่าวด้วยรอยยิ้มจอมปลอม แม้ภายนอกจะดูเคารพ แต่เขากลับไม่ได้นึกยำเกรงนายน้อยที่อยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อย ซวี่เสี่ยวเทียนกำหมัดแน่นแล้วกล่าวอย่างเย็นชา “การที่เจ้าเฝ้าที่นี่โดยไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำลายค่ายกลเคลื่อนย้าย ถือเป็นความบกพร่องต่อหน้าที่! ข้าจะไปรายงานท่านพ่อเดี๋ยวนี้และให้ลงโทษเจ้าฐานละเลยต่อหน้าที่!” “ม่ะ-ไม่นะ!” องครักษ์ชุยหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินซวี่เสี่ยวเทียนเอ่ยถึงเจ้าเมือง เขาตะกุกตะกักว่า “เมื่อครู่แม่ทัพหลิวมาที่นี่และสั่งให้พวกเราออกไปข้างนอกพักหนึ่งก่อนจะกลับมา ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้นเหมือนกันขอรับ” “หลิวทง!” ซวี่เสี่ยวเทียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้น