บทที่ 71: จงเรียกวิญญาณยุทธ์ของเจ้าออกมา แสงเจิดจรัสระเบิดออกมาจากร่างของลู่ข่าย พร้อมกับเงาร่างขนาดมหึมาที่ผุดขึ้นเหนือศีรษะของเขา สัตว์ร้ายขนาดใหญ่ที่มีรูปลักษณ์ผสมผสานระหว่างอินทรี ฟีนิกซ์ และมังกรในเวลาเดียวกันปรากฏขึ้นต่อสายตาของทุกคน กลิ่นอายกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาดั่งพายุทลายพัดผ่านจากมุมเวทีที่ลู่ข่ายยืนอยู่ “เผิงนภา!” “วิญญาณยุทธ์ขององค์ชายลู่ข่ายคือนกเผิงนภาจริงๆ ด้วย! ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรลั่วทงของเราก็มีวิญญาณยุทธ์เป็นนกเผิงนภาเช่นกัน!” ฝูงชนโดยรอบต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นวิญญาณยุทธ์ของลู่ข่าย รวมถึงหวงเสี่ยวหลงด้วยเช่นกัน นกเผิงนภาถือเป็นหนึ่งในวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาวิญญาณยุทธ์ระดับสิบขั้นสูงสุดเท่าที่เคยมีการบันทึกไว้ ตามตำนานเล่าว่า เผิงนภามีสายเลือดสืบทอดมาจากมังกรนภาโบราณอันห่างไกล ไม่เพียงเท่านั้น หวงเสี่ยวหลงยังสังเกตเห็นว่าวิญญาณยุทธ์เผิงนภาของลู่ข่ายนั้นมีลักษณะที่แตกต่างไปจากเผิงนพาทั่วไป ในตำนานระบุว่าเผิงนภามีสองปีก แต่เผิงนภาของลู่ข่ายกลับมีถึงสี่ปีก! และเมื่อปีกทั้งสี่สยายออก ก็มีจุดแสงสีทองนับไม่ถ้วนส่องประกายอยู่ใต้ปีกเหล่านั้น ปกติแล้ววิญญาณยุทธ์เผิงนภาจะไม่มีรูปลักษณ์เช่นนี้ ‘การกลายพันธุ์!’ ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของหวงเสี่ยวหลงทันที ดูเหมือนว่าวิญญาณยุทธ์ของลู่ข่ายจะเป็นเผิงนภากลายพันธุ์ เดิมทีเผิงนภาก็เป็นวิญญาณยุทธ์ระดับสิบขั้นสูงสุดอยู่แล้ว และตอนนี้ด้วยคุณสมบัติของการกลายพันธุ์ มันย่อมถูกจัดอยู่ในกลุ่มวิญญาณยุทธ์ชั้นเลิศระดับสิบเอ็ดได้เลย! มันเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงสำหรับหวงเสี่ยวหลงว่าวิญญาณยุทธ์ของลู่ข่ายจะเป็นนกเผิงนภากลายพันธุ์ หลังจากเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมา บรรยากาศรอบตัวลู่ข่ายก็เปลี่ยนไปทันที เสียงหวีดหวิวของลมดังขึ้นรอบกายเขา ใช่แล้ว มันคือเสียงของอากาศที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง และฝูงชนก็ได้เห็นกระแสลมสีครามหมุนวนอยู่รอบร่างของเขา โดยปกติแล้วลมตามธรรมชาติจะเป็นสิ่งที่ไร้สีและมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ในตอนนี้มันกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจนเป็นสีครามเข้ม ลมสีคราม! สีหน้าของหวงเสี่ยวหลงเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าการโจมตีของลู่ข่ายที่กำลังจะมาถึงนั้นย่อมรุนแรงและรวดเร็วดั่งพายุฝนฟ้าคะนองที่บ้าคลั่ง “หวงเสี่ยวหลง หากเจ้าสามารถรับการโจมตีนี้จากข้าได้ เจ้าก็มีคุณสมบัติพอที่จะแย่งชิงอันดับหนึ่งกับข้า แต่ถ้าแม้แต่เรื่องแค่นี้เจ้ายังรับมือไม่ได้ เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะสู้กับข้าเพื่อตำแหน่งนั้น!” ในตอนนั้นเอง เสียงเฉยเมยของลู่ข่ายก็ดังขึ้นบนเวที จากนั้นเงาร่างของเขาก็วาบหายไปจากจุดเดิม เร็วมาก! นี่คือสิ่งแรกที่ผุดขึ้นในใจของหวงเสี่ยวหลงและฝูงชน เร็วเกินไปแล้ว! ความเร็วของลู่ข่ายพุ่งถึงจุดสูงสุด ทิ้งไว้เพียงเงาสีครามจางๆ ยามที่เขาหายวับไป ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้จนกระทั่งหมัดของลู่ข่ายที่กำลังจะปะทะร่างหวงเสี่ยวหลง กลับพุ่งผ่านเพียงร่างแยกที่เกิดจากความเร็ว—ร่างกายของเขามัวซัวไป และทิ้งเงาติดตาเอาไว้หลายร่างบนเวที หมัดของลู่ข่ายพุ่งผ่านเงาเหล่านั้นที่เขาเข้าใจว่าเป็นตัวจริงของหวงเสี่ยวหลง “เอ๊ะ?” เมื่อหมัดที่เต็มไปด้วยความมั่นใจซัดเข้าหาความว่างเปล่า ลู่ข่ายก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ ตัวเขาเองเป็นนักรบระดับเจ็ด ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมาแล้ว แม้จะยังไม่ได้ผสานวิญญาณ แต่ความเร็วของเขาก็เหนือกว่านักรบระดับเจ็ดทั่วไปอย่างมาก ทว่าหวงเสี่ยวหลงกลับหลบการโจมตีของเขาพ้น! “การโจมตีขององค์ชายลู่ข่ายพลาดเป้า!” “หวงเสี่ยวหลงใช้ทักษะอะไรกันแน่? หรือจะเป็นความสามารถของวิญญาณยุทธ์?” แม้แต่เหล่าผู้ทรงคุณวุฒิบนปะรำพิธี ทั้งราชาลู่เจ๋อ แม่ทัพฮ่าวเทียน อาจารย์ใหญ่ซุนจาง และรองอาจารย์ใหญ่สยงฉู่ ต่างก็ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นบนเวที ความเร็วที่หวงเสี่ยวหลงใช้หลบหลีกการโจมตีของลู่ข่ายนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าความเร็วของลู่ข่ายเลย ใช่แล้ว เมื่อสักครู่หวงเสี่ยวหลงได้ใช้ความสามารถของวิญญาณยุทธ์—เงามายา! เมื่อเสี่ยวหลงเลื่อนระดับสู่ระดับสี่ วิญญาณยุทธ์ของเขาได้ผ่านการวิวัฒนาการครั้งแรก ความสามารถเงามายาช่วยให้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นหนึ่งในสามของความเร็วสูงสุด และด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันที่อยู่ในระดับหกช่วงกลางขั้นสูงสุด ความสามารถนี้จึงเลื่อนระดับขึ้นไปอีกขั้นเป็นเพิ่มขึ้นถึงสองในสาม ไม่ต้องพูดถึงว่าพละกำลังของหวงเสี่ยวหลงนั้นแข็งแกร่งกว่านักรบระดับหกช่วงปลายขั้นสูงสุดทั่วไปอยู่แล้ว ความเร็วของเขาย่อมเหนือกว่านักรบในระดับเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นเมื่อเพิ่มความเร็วขึ้นอีกสองในสาม ความเร็วของเขาจึงสามารถทัดเทียมกับลู่ข่ายได้อย่างไม่ยากเย็น เมื่อเห็นว่าการโจมตีพลาดเป้า ลู่ข่ายก็ตั้งตัวได้อย่างรวดเร็วหลังจากตกใจเพียงครู่สั้นๆ และไม่ได้รีบร้อนที่จะโจมตีเป็นครั้งที่สอง “ไม่เลว เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าจินตนาการไว้เล็กน้อย ในเมื่อเจ้าสามารถหลบการโจมตีแรกของข้าได้ นั่นหมายความว่าเจ้ามีสิทธิ์ที่จะแข่งชิงอันดับหนึ่งกับข้า” เขาหยุดเว้นจังหวะ “แต่ก็เป็นเพียงแค่ ‘คุณสมบัติ’ เท่านั้น เตรียมตัวรับการโจมตีต่อจากนี้ให้ดี มาดูกันว่าเจ้าจะหลบได้สักกี่น้ำ!” เงาร่างของลู่ข่ายวูบวาบและหายไป แสงสีครามพุ่งผ่านอากาศ ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเสี่ยวหลงด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมหลายเท่า หมัดหนึ่งซัดออกมาทะลวงฝ่าอากาศ ก่อเกิดเป็นคมมีดลมสีคราม! เสี่ยวหลงหรี่ตาลงขณะจ้องมองหมัดที่พุ่งเข้ามาใกล้ ครั้งนี้เขาไม่มีเวลาหลบเลี่ยง ดังนั้นทางเดียวคือต้องรับการโจมตีนี้ ปราณต่อสู้ภายในร่างของเขาคำรามกึกก้อง หมัดอรหันต์ถูกชกออกไปปะทะกับหมัดของลู่ข่าย พร้อมกับปราณต่อสู้ยมโลกที่พุ่งทะลักออกมาดั่งน้ำหลาก “ปัง!” หมัดของหวงเสี่ยวหลงปะทะกับหมัดของลู่ข่าย และทั้งคู่ต่างก็ถูกแรงกระแทกซัดให้กระเด็นถอยหลังไปพร้อมๆ กัน ลู่ข่ายถอยหลังไปสามก้าว ส่วนหวงเสี่ยวหลงถอยไปทั้งหมดห้าก้าว “หือ?” เมื่อลู่ข่ายเห็นว่าหวงเสี่ยวหลงสามารถรับการโจมตีของเขาตรงๆ ได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาก็รู้สึกประหลาดใจ ผู้คนโดยรอบที่เฝ้าชมการต่อสู้จากทั้งสี่ทิศต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน ปราณต่อสู้ของนักรบระดับเจ็ดนั้นเหนือกว่าระดับหกช่วงปลายขั้นสูงสุดถึงหนึ่งเท่าตัว แต่หวงเสี่ยวหลงผู้นี้กลับสามารถต้านทานการโจมตีซึ่งหน้าจากลู่ข่ายได้! แม้ว่าหวงเสี่ยวหลงจะถอยหลังมากกว่าลู่ข่ายสองก้าว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาอ่อนด้อยกว่าเล็กน้อย แต่กระนั้น นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างความสั่นสะเทือนให้แก่ฝูงชน ที่ข้างเวที เฉินเฉียง นักเรียนปีหนึ่งที่พ่ายแพ้ให้แก่เสี่ยวหลงก่อนหน้านี้ เดิมทีเขายังรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจที่แพ้ให้แก่หวงเสี่ยวหลง แต่ตอนนี้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถรับการโจมตีโดยตรงจากลู่ข่ายได้ ความไม่พอใจของเขาก็มลายหายไป เขารู้ดีว่าหากเป็นเขาที่อยู่บนเวทีนั้น เขาไม่มีทางรับหมัดนั้นได้แน่! “กายาของหวงเสี่ยวหลงผู้นี้แข็งแกร่งอย่างคาดไม่ถึง และระดับปราณต่อสู้ของเขาก็สูงมาก!” บนปะรำพิธีหลัก ราชาลู่เจ๋อเอ่ยวิจารณ์ ทุกคนที่นั่งอยู่บนปะรำพิธีล้วนเป็นยอดฝีมือ สายตาของพวกเขาสามารถมองออกว่าร่างกายของเสี่ยวหลงแข็งแกร่งกว่านักรบระดับหกช่วงปลายขั้นสูงสุดทั่วไปอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นระดับปราณต่อสู้ของเขายังสูงส่ง มิเช่นนั้นเขาคงไม่สามารถรับหมัดหนักๆ จากลู่ข่ายโดยไร้รอยขีดข่วนเช่นนี้ได้ “ดูจากสถานการณ์แล้ว หากจะเอาชนะหวงเสี่ยวหลงให้ได้ ข่ายเอ๋อร์คงต้องผสานวิญญาณเท่านั้น” ราชาลู่เจ๋อกล่าวเสริม “สิ่งที่ฝ่าบาทตรัสนั้นถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ในตอนนั้นเอง ดยุกท่านหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านล่างปะรำพิธีรีบกล่าวสนับสนุน เขาลุกขึ้นยืนและยิ้มพลางกล่าวต่อว่า “หลังจากที่องค์ชายผสานวิญญาณแล้ว ไม่ว่าหวงเสี่ยวหลงจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะชนะองค์ชายได้!” ดยุกคนอื่นๆ ต่างก็แสดงท่าทีสนับสนุนและเห็นพ้องในทันที แม่ทัพฮ่าวเทียนรับฟังแต่ไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของเขายังคงจดจ้องไปที่ร่างของคนทั้งสองบนเวทีประลอง ในเวลานี้ บนเวที ลู่ข่ายได้กลายเป็นลำแสงสีครามที่วูบวาบอยู่ตลอดเวลา ปรากฏตัวตามจุดต่างๆ บนเวทีอย่างไร้ทิศทาง การโจมตีที่โหมกระหน่ำดั่งพายุทลายเข้าใส่หวงเสี่ยวหลง แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนที่เฝ้ามองต้องตะลึงก็คือ ไม่ว่าลู่ข่ายจะโจมตีรุนแรงและป่าเถื่อนเพียงใด หวงเสี่ยวหลงก็สามารถรับหรือหลบหลีกได้สำเร็จทุกครั้ง เสี่ยวหลงดูเหมือนจะไม่มีพละกำลังพอที่จะโต้กลับ แต่ท่าทางที่สงบนิ่งและผ่อนคลายนั้นกลับทำให้หัวใจของผู้คนเต็มไปด้วยความสงสัย หลังจากโจมตีอย่างบ้าคลั่งไปกว่าสิบครั้ง ลู่ข่ายก็หยุดมือลงกะทันหัน เขาขมวดคิ้ว ถึงตอนนี้เขาตระหนักได้ว่าหากเขายังโจมตีแบบนี้ต่อไป มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะหวงเสี่ยวหลงภายในเวลาครึ่งชั่วโมง “หวงเสี่ยวหลง จงเรียกวิญญาณยุทธ์ของเจ้าออกมาเถอะ” ลู่ข่ายกล่าวพลางจับจ้องหวงเสี่ยวหลง “ในการโจมตีครั้งต่อไป ข้าจะผสานวิญญาณ เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าจะไม่มีทางปัดป้องหรือรับการโจมตีของข้าได้อีก!” เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ลู่ข่ายเองก็สงสัยในวิญญาณยุทธ์ของหวงเสี่ยวหลง มันเป็นวิญญาณยุทธ์ประเภทไหนกันแน่? มันจะเป็นวิญญาณยุทธ์ชั้นเลิศระดับสิบเอ็ดตามข่าวลือที่แพร่สะพัดในสำนักจริงหรือไม่?