ตอนที่ 59: รับหวงเสี่ยวหลงเป็นศิษย์สายตรง? หวงเสี่ยวหลงมองไปที่สยงเหม่ยฉีแล้วแค่นเสียงเย็นชา "การเดิมพันในการประเมินนักเรียนใหม่ เจ้าคงยังไม่ลืมใช่ไหม?" ร่างกายของสยงเหม่ยฉีสั่นสะท้าน แววตาของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาของหวงเสี่ยวหลง ใบหน้าของนางถอดสีจนขาวซีด เดิมพัน? ในขณะที่ซุนจางและสยงฉู่ยังคงสับสนอยู่นั้น สยงเหเหม่ยฉีที่หน้าซีดเผือดก็คุกเข่าลงกะทันหัน นางคุกเข่าลงกลางลานกว้างเช่นนั้น แล้วอ้าปากเล็กๆ ราวกับผลเชอร์รี่ของนางออกมา "โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!" นางเห่าออกมาสามครั้งติดต่อกัน ซุนจางและสยงฉู่ถึงกับยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ในขณะที่ทั้งสองยังคงตกอยู่ในความสับสนและตะลึงงัน สยงเหม่ยฉีก็ลุกขึ้นยืนทันที นางหันหลังแล้ววิ่งหนีไปจนหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ผู้คนรอบลานกว้างต่างก็มีสีหน้ามึนงงไปตามๆ กัน หวงเสี่ยวหลงมองตามทิศทางที่สยงเหม่ยฉีหายตัวไป เขารู้สึกว่านางไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่เขาคิดไว้ในตอนแรก อย่างน้อยนางก็กล้าทำในสิ่งที่พูด ตอนแรกเขาคิดว่านางจะหาทางบิดพริ้วเสียอีก สยงฉู่มองตามแผ่นหลังของลูกสาวที่หายไปพลางส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากการวิ่งหนีไปของสยงเหม่ยฉี การประเมินนักเรียนใหม่จึงต้องหยุดลงกลางคันและไม่ได้ดำเนินต่อ หวงเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ จึงแยกย้ายกันไปจากลานกว้าง ดวงตาของซุนจางเป็นประกายวูบขณะมองตามแผ่นหลังของหวงเสี่ยวหลงที่เดินจากไป "ดูเหมือนว่าภายในสองวันนี้ ข้าควรจะไปเยือนจวนจอมพลสักครั้ง เพื่อพูดคุยกับตาแก่อาวุโสห่าวเทียนนั่น!" เมื่อเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของซุนจาง สยงฉู่ก็หัวเราะแล้วกล่าวว่า "ด้วยความสัมพันธ์อันดีของท่านผู้อำนวยการกับจอมพลห่าวเทียน ประกอบกับความแข็งแกร่งและฐานะของท่าน ข้าเชื่อว่าจอมพลห่าวเทียนคงจะยินดีอย่างยิ่งที่จะให้หวงเสี่ยวหลงมาเป็นศิษย์ของท่าน" ซุนจางพยักหน้า เขาไม่ได้กังวลเรื่องที่หวงเสี่ยวหลงจะมาเป็นศิษย์ แต่เขาสงสัยในเรื่องวิญญาณยุทธ์ของเด็กหนุ่มมากกว่า ตาแก่อาวุโสห่าวเทียนน่าจะรู้เรื่องนี้ใช่ไหม? ซุนจางคิดในใจ เขากำลังจะจากไปแต่ก็ต้องหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นเมื่อนึกถึงร่างที่หมดสติของเจียงเถิง จึงกล่าวกับสยงฉู่ว่า "ไปกันเถอะ เราควรจะไปทำให้อาการบาดเจ็บของเจียงเถิงคงที่ก่อนจะคุยเรื่องอื่น" สยงฉู่เองก็ยิ้มขื่นๆ และพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากนั้น ทั้งสองก็หามร่างที่ไร้สติของเจียงเถิงและหายตัวไปจากลานกว้างในชั่วพริบตา อย่างไรก็ตาม หวงเสี่ยวหลงไม่ได้กลับไปที่ห้องเรียน แต่เขามุ่งหน้าไปยังห้องสมุดแทน ห้องสมุดชั้นแรกเปิดให้บริการสำหรับนักเรียนทุกคนในสถาบัน แต่ทักษะการต่อสู้และเคล็ดวิชาบ่มเพาะจะถูกเก็บไว้ที่ชั้นสอง ชั้นสาม และชั้นสี่ ดังนั้น เฉพาะผู้ที่ทำภารกิจของสถาบันสำเร็จและมีคะแนนสะสมในระดับหนึ่งเท่านั้นจึงจะได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปชั้นเหล่านั้นได้ แน่นอนว่าหวงเสี่ยวหลงไม่ได้เข้าเรียนที่สถาบันเพื่อเรียนรู้ทักษะการต่อสู้หรือเคล็ดวิชาของที่นี่ แม้ว่าเขาจะอาศัยอยู่ในโลกวิญญาณยุทธ์นี้มาเกือบสิบปีแล้ว แต่สิ่งที่เขาเข้าใจยังถือว่าน้อยมาก ดังนั้นเขาจึงต้องการอ่านหนังสือให้มากขึ้นเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้ หลังจากอ่านหนังสือเกี่ยวกับวิญญาณยุทธ์ไปสองเล่ม หวงเสี่ยวหลงก็สังเกตเห็นหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า 'ทักษะสวรรค์' บนชั้นวางหนังสือ ทักษะสวรรค์งั้นหรือ? ความอยากรู้อยากเห็นของเขาถูกกระตุ้น เขาหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาแล้วเริ่มเปิดอ่าน ยิ่งอ่านเขาก็ยิ่งรู้สึกหลงใหล หนังสือเล่มนี้ไม่เพียงแต่อธิบายถึงทักษะสวรรค์ที่หลากหลายของวิญญาณยุทธ์ที่แตกต่างกัน แต่ยังบอกถึงวิธีใช้ จุดแข็ง และจุดอ่อน แม้ว่ามันจะไม่ได้มีรายละเอียดครบถ้วน แต่มันก็เพียงพอที่จะเปิดประตูบานใหม่ให้กับหวงเสี่ยวหลง ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเศษ หวงเสี่ยวหลงก็นำหนังสือกลับไปวางที่ชั้นและหยิบเล่มอื่นขึ้นมาแทน ในขณะที่หวงเสี่ยวหลงกำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือในห้องสมุด ทั่วทั้งสถาบันก็ถูกถาโถมด้วยคลื่นแห่งการสนทนาอย่างเผ็ดร้อน "ข้าได้ยินมาว่าในการประเมินนักเรียนใหม่วันนี้ นักเรียนใหม่ที่ชื่อหวงเสี่ยวหลงเกือบจะทำลายเจียงเถิงที่มีวิญญาณยุทธ์ระดับสิบเอ็ดลงได้!" "เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน! ข้าอยู่ในลานกว้างตอนนั้นพอดี หวงเสี่ยวหลงคนนั้นจู่ๆ ก็เปิดเผยพลังในระดับขอบเขตขั้นสี่ช่วงปลายระดับสูงสุดออกมา!" "ขั้นสี่ช่วงปลายระดับสูงสุด! หวงเสี่ยวหลงคนนี้อายุเท่าไหร่กัน ยังไม่ถึงสิบขวบเลยใช่ไหม? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!" "ข้ายังได้ยินมาว่าหวงเสี่ยวหลงคนนี้มาลงทะเบียนด้วยจดหมายแนะนำของท่านผู้อำนวยการ ก่อนหน้านี้เจียงเถิงเรียกเขาว่า 'ขยะ' ทุกครั้งที่อ้าปากเลยนะ!" มีการพูดคุยเช่นนี้ในทุกมุมของสถาบันดาราสวรรค์ ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนรุ่นพี่หรืออาจารย์ ต่างก็ตกใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ในขณะเดียวกัน ทุกคนต่างพยายามเดาว่าวิญญาณยุทธ์ของหวงเสี่ยวหลงคืออะไรกันแน่ เกือบจะถึงเวลาเที่ยงแล้วตอนที่หวงเสี่ยวหลงเดินออกจากห้องสมุด เมื่อนักเรียนรุ่นพี่ที่อยู่ในลานกว้างเมื่อเช้านี้จำเขาได้ พวกเขาก็เริ่มชี้ไม้ชี้มือและกระซิบกระซาบด้วยสีหน้าแปลกประหลาด หวงเสี่ยวหลงได้ยินบทสนทนารอบตัวเขาและได้แต่ส่ายหัว เขาไม่คิดว่าข่าวในโลกนี้จะแพร่กระจายไปเร็วขนาดนี้ ทั้งที่เวลาผ่านไปไม่ถึงสามชั่วโมงหลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้า "นายน้อย!" เฟยโหวและทหารองครักษ์จากจวนจอมพลทั้งสี่คนที่รออยู่เห็นหวงเสี่ยวหลงเดินออกมา ก็รีบเข้าไปหาและทักทายเมื่อเข้าใกล้ หวงเสี่ยวหลงพยักหน้าและพาทั้งห้าคนไปยังจวนเทียนสวน "นายน้อย พวกเราได้ยินมาว่าท่านเกือบจะทำให้เจียงเถิงคนนั้นกลายเป็นคนพิการไปแล้ว!" ระหว่างทาง เฟยโหวกล่าวขึ้น "พวกเจ้าก็ได้ยินเรื่องนี้แล้วหรือ?" หวงเสี่ยวหลงรู้สึกประหลาดใจและยิ้มขื่นๆ ทั้งห้าคนหัวเราะออกมา และเฟยโหวกล่าวว่า "เจียงเถิงคนนั้นเป็นอัจฉริยะที่สถาบันเชิดชูในรอบกว่าร้อยปี มีวิญญาณยุทธ์พรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม และยังเป็นศิษย์ของซุนจางกับสยงฉู่อีกด้วย เรื่องที่นายน้อยเกือบจะทำให้เขาพิการกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้วขอรับ!" แพร่ไปทั่วเมืองหลวงเลยหรือ? หวงเสี่ยวหลงตกใจเล็กน้อยและขมวดคิ้ว แต่แล้วเขาก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง มันไม่มีประโยชน์ที่จะซ่อนอีกต่อไป ในไม่ช้าผู้คนก็จะรู้ว่าเขามีความเกี่ยวข้องกับจวนจอมพล ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการมีอยู่ของจอมพลห่าวเทียน ไม่น่าจะมีใครกล้าลงมือกับเขา อย่างน้อยเขาก็ยังปลอดภัยตราบเท่าที่อยู่ในเมืองหลวงของอาณาจักรลั่วทง! ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจวนเทียนสวน หวงเสี่ยวหลงให้องครักษ์ทั้งสี่คนแยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนเขากับเฟยโฮวนั่งอยู่ในโถงหลัก โดยเขาได้ถามเฟยโหวเกี่ยวกับความคืบหน้าในการฝึก 'วิชากัมปนาทอัสนีเหลว' เฟยโหวตอบด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขว่า "ท่านประมุข ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาผู้ใต้บังคับบัญชาได้ตั้งใจฝึกฝนเคล็ดวิชาที่ท่านถ่ายทอดให้ และพลังปราณยุทธ์ของข้าก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมาก!" จากความเร็วในการบ่มเพาะในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ไม่จำเป็นต้องรอถึงห้าปี บางทีในเวลาสี่ปีเขาก็อาจจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเซียนเทียนได้ หวงเสี่ยวหลงพยักหน้าและถามเฟยโหวเกี่ยวกับเรื่องการซื้อทาส และเฟยโหวก็ได้รายงานทุกอย่างโดยละเอียดให้หวงเสี่ยวหลงฟัง ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เฟยโหวได้คัดเลือกทาสอย่างระมัดระวังมาได้ยี่สิบหกคน และเริ่มบ่มเพาะพวกเขาด้วยการสอนเคล็ดวิชาการฝึกฝน เมื่อได้ฟังรายงานของเฟยโหว หวงเสี่ยวหลงก็พยักหน้าด้วยความพอใจ "ข้าตัดสินใจแล้วว่าในอีกสองวัน ข้าจะเดินทางไปฝึกฝนในป่าจันทราเงิน" หวงเสี่ยวหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่จริงจังหลังจากเฟยโหวรายงานเสร็จ "ข้าน่าจะกลับมาประมาณช่วงสิ้นปีที่มีการแข่งขัน" "อะไรนะขอรับ? ท่านประมุข ท่านต้องการจะเข้าไปฝึกฝนในป่าจันทราเงินเพียงลำพังหรือ?" สีหน้าของเฟยโหวเปลี่ยนไป เขาถามด้วยความกังวลว่า "ท่านประมุข เรื่องนี้... ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาติดตามท่านไปด้วยจะดีกว่า!" หวงเสี่ยวหลงโบกมือแล้วกล่าวว่า "ไม่จำเป็น ในอีกห้าเดือนข้างหน้า เจ้าจงอยู่ที่จวนเทียนสวนและฝึกฝนพวกทาส นอกจากนี้ เจ้าต้องตั้งใจฝึกวิชากัมปนาทอัสนีเหลวทุกวันด้วย" เฟยโหวอยากจะพูดอะไรต่อ แต่หวงเสี่ยวหลงส่ายหน้า "ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าตัดสินใจแล้ว!" ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาประกอบกับทักษะสวรรค์ในการซ่อนตัวในเงา ตราบใดที่เขาไม่บุกเข้าไปลึกจนเกินไปในป่า ก็ไม่น่าจะมีอันตรายมากนัก ยิ่งไปกว่านั้น หวงเสี่ยวหลงไม่อยากพึ่งพาพลังของเฟยโหวและจอมพลห่าวเทียนไปตลอด เมื่อเห็นว่าหวงเสี่ยวหลงตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เฟยโหวก็ได้แต่รับคำสั่งอย่างนอบน้อม ในขณะที่หวงเสี่ยวหลงตัดสินใจจะเข้าสู่ป่าจันทราเงินในอีกสองวันข้างหน้า อีกด้านหนึ่งที่จวนจอมพล ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือน นั่นคือซุนจาง ผู้อำนวยการสถาบันดาราสวรรค์นั่นเอง! ซุนจางมาถึงจวนจอมพลและพูดคุยเรื่องทั่วไปกับจอมพลห่าวเทียนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะบอกถึงวัตถุประสงค์ในการมาเยือนครั้งนี้ นั่นคือความปรารถนาที่จะรับหวงเสี่ยวหลงเป็นศิษย์ "อะไรนะ? ท่านต้องการรับหวง... หวงเสี่ยวหลงเป็นศิษย์สายตรงของท่านงั้นหรือ?" จอมพลห่าวเทียนตกใจมาก จนถึงขนาดที่น้ำเสียงของเขาฟังดูประหลาดไป จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าและพูดออกมาโดยไม่ลังเลเลยว่า "ไม่ได้!" ช่างน่าขันนัก หวงเสี่ยวหลงคือประมุขสำนักอสุราของพวกเขา เพียงแค่ผู้อำนวยการสถาบันดาราสวรรค์ตัวเล็กๆ จะมีคุณสมบัติอะไรมารับเขาเป็นศิษย์สายตรง?