บทที่ 193 - ภูเขาฉิน เมื่อโจวเหวินจากมา เขามีสร้อยเส้นหนึ่งสวมอยู่ที่คอ แม้จะเรียกว่าสร้อย แต่มันเป็นเพียงเชือกสีแดงที่มีลูกปัดแกะสลักจากงาช้างร้อยอยู่ หวังหมิงหยวนเป็นคนมอบมันให้กับเขาโดยอ้างว่าเขาเป็นคนทำด้วยตัวเองแต่เดิมเขาวางแผนจะทำสร้อยให้ครบทั้งสี่เส้นแล้วค่อยมอบให้แต่ละคน แต่เนื่องจากโจวเหวินต้องเดินทางไปสักพัก เขาจึงอยากมอบเส้นที่ทำเสร็จแล้วให้กับเขาก่อน เช้าวันรุ่งขึ้น อาเซิ่งมารับโจวเหวินและหลี่เสวียน โดยมีโอวหยางหลานติดตามมาด้วย ก่อนจะออกเดินทาง เธอได้กำชับโจวเหวินเป็นพิเศษว่า “เสี่ยวเหวิน พี่ไม่กังวลเรื่องฝีมือของเธอ แต่พี่กลัวว่าเธอจะประมาท หลังจากไปถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เธอต้องระวังพวกทายาทของหกวีรชนให้ดี ความแค้นระหว่างเทียนจั่วกับหกวีรชนในตอนนั้นมันลึกซึ้งมาก พวกเขาต้องจ้องเล่นงานเธอแน่ จำไว้ว่าความปลอดภัยต้องมาก่อน การได้รับกายภาพพิเศษมันก็ดี แต่อย่าไปยึดติดถ้าไม่ได้มันมา” “ครับพี่หลาน ผมเข้าใจแล้ว” โจวเหวินพยักหน้าเล็กน้อย หากเป็นเมื่อก่อน โจวเหวินคงไม่ใส่ใจเรื่องกายภาพพิเศษนัก แต่เพื่อที่จะก้าวข้ามขีดจำกัด โจวเหวินจำเป็นต้องแย่งชิงมันมาให้ได้ เดิมทีโจวเหวินคิดว่าพวกเขาจะนั่งเครื่องบินไปยังเมืองศักดิ์สิทธิ์ แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคืออาเซิ่งขับรถพาพวกเขาออกจากเมืองลั่วหยางโดยไม่มุ่งหน้าไปยังสนามบิน “พี่เซิ่ง ไปทางรถแบบนี้จะไม่ช้าไปหน่อยหรือครับ?” หลี่เสวียนไม่กล้าเรียกเขาว่าอาเซิ่ง จึงเปลี่ยนมาเรียกพี่เซิ่งแทน ก่อนหน้านี้หลี่เสวียนเคยบอกโจวเหวินว่า แม้อาเซิ่งจะเป็นเพียงคนที่อันเทียนจั่วเก็บมาเลี้ยงและไม่ใช่คนตระกูลอันโดยสายเลือด แต่อันเทียนจั่วก็ปฏิบัติกับเขาเหมือนพี่น้อง ในตระกูลอันเขาคืออาเซิ่ง แต่ภายนอก ชื่อของอาเซิ่งนั้นน่าเกรงขามยิ่งนัก “นี่เป็นคำสั่งของคุณผู้หญิงครับ มีเส้นทางให้เลือกมากมายและถนนก็ปลอดภัยกว่า นอกจากนี้ยังมีโซนต่างมิติอยู่ไม่กี่แห่ง ผมอยากให้พวกคุณแวะไปดูพวกมันก่อนจะมุ่งหน้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์” อาเซิ่งตอบ “โซนต่างมิติไหนบ้างครับ?” หลี่เสวียนเริ่มสนใจ “ที่ใกล้ที่สุดคือที่ภูเขาฉินครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันชื่ออะไร” อาเซิ่งตอบเรียบๆ ทว่าสีหน้าของหลี่เสวียนกลับเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินชื่อนั้น “พี่เซิ่ง อย่าบอกนะว่าพี่จะให้พวกเราเข้าไปในโซนต่างมิติที่ภูเขาฉินจริงๆ? ผมเคยได้ยินมาว่าโซนต่างมิติที่นั่นน่าสะพรึงกลัวมาก ถ้าไม่ถึงระดับตำนาน เข้าไปก็มีแต่ตาย” “มันไม่ได้เกินจริงขนาดนั้นหรอกครับ แค่ตายไปสัก 90% เท่านั้นเอง” อาเซิ่งกล่าว มันต่างกันตรงไหน! หลี่เสวียนสบถในใจ โจวเหวินไม่ค่อยรู้เรื่องนี้มากนัก จึงถามว่า “ภูเขาฉินมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” “น่ากลัวเหรอ? ตัดคำถามทิ้งไปเลย นั่นแหละคือที่ที่ความสยดสยองที่แท้จริงซ่อนอยู่ เคยได้ยินเรื่องตำนานคุนหลุนไหม?” หลี่เสวียนกล่าวพร้อมกับกระตุกปาก “อาเซิ่งบอกว่าจะไปภูเขาฉินไม่ใช่เหรอ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุนหลุน?” โจวเหวินงุนงงเล็กน้อย “คุนหลุนในตำนานโบราณน่ะหมายถึงภูเขาฉิน ไม่ใช่เทือกเขาคุนหลุนในปัจจุบัน ภูเขาฉินยังเป็นเส้นมังกรของเขตตะวันออก พื้นที่ทางภูมิศาสตร์ดีที่สุด โซนต่างมิติที่นั่นน่ากลัวอย่างยิ่งและมีสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่ทรงพลังนับไม่ถ้วน มนุษย์เป็นเพียงมดปลวกในนั้น แม้แต่ยอดฝีมือของมนุษย์ยังต้องย่างกรายอย่างระมัดระวังเหมือนเดินบนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ถ้าไม่ระวังตัวอาจถึงแก่ชีวิต ยิ่งพวกเราที่เป็นแค่ระดับตำนานด้วยแล้ว…” หลี่เสวียนถามย้ำอีกครั้ง “พี่เซิ่ง พี่จะพาเราไปที่โซนต่างมิติในภูเขาฉินจริงๆ เหรอครับ?” “ใช่ครับ” อาเซิ่งตอบสั้นๆ หลี่เสวียนรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าการตัดสินใจติดตามโจวเหวินมาครั้งนี้เป็นความผิดพลาด ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าไปซากปรักหักพังเหล่านั้น ต่อให้ที่นั่นจะอันตรายแค่ไหน อาเซิ่งก็คงไม่พาพวกเขาไปตาย แต่ระหว่างทาง อาเซิ่งเอาแต่ขับรถโดยไม่พูดจา ส่วนโจวเหวินก็มัวแต่เล่นเกมในโทรศัพท์ ปล่อยให้เขาเบื่อจนแทบเป็นบ้า “ไอ้เกมงี่เง่านั่นมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ? นายฟาร์มมดมาตลอดทางแล้วนะ ฆ่าไปกี่ตัวแล้ว? มดมันไปทำอะไรให้? ถ้านายเกลียดมันขนาดนั้น ก็ไปหามดจริงๆ แล้วเหยียบให้ตายไปเลยสิ ทำไมต้องมาแก้แค้นในนี้ด้วย?” หลี่เสวียนพูดอย่างหงุดหงิด “อืม” โจวเหวินตอบก่อนจะก้มหน้าฟาร์มต่อ หลี่เสวียนถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่สามารถสื่อสารกับโจวเหวินได้เลย ทำได้เพียงเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับไป โจวเหวินพยายามฆ่ามดบินสีทองหรือทำลายรังไหมสีขาวที่มันปกป้องอยู่ แต่น่าเสียดายที่มดบินสีทองนั้นเร็วเกินไป เขาจึงทำอะไรไม่ได้เลย อย่างไรก็ตาม การฟาร์มไข่สัตว์อสูรคู่หูมาให้สัตว์เลี้ยงของเขากินก็ไม่ใช่ทางเลือกที่แย่ เขาสามารถลองเสี่ยงดวงกับการผสมสัตว์อสูรคู่หูได้ อัตราความสำเร็จในการผสมนั้นต่ำมาก อัตราความสำเร็จในการผสมครั้งแรกถือว่าสูงที่สุดแล้ว หลังจากผสมไปแต่ละครั้ง อัตราความสำเร็จจะลดฮวบ ส่วนจะลดลงเท่าไหร่ก็ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ของสัตว์เลี้ยง ด้วยทักษะลมปราณหยินมหาศาล โจวเหวินสามารถฟาร์มมดได้อย่างรวดเร็ว ไข่มดจำนวนมากดรอปออกมา โจวเหวินจึงเริ่มคิดว่าเขาอาจจะได้มดที่มีทั้งความสามารถในการบินและพลังป้องกัน มันควรจะเป็นมดที่มีทั้งความเร็วและพลังป้องกันสูง ดังนั้น โจวเหวินจึงใช้ไข่ของมดบินปีกดำและมดเกราะแดงผสมกันมาตลอด เขาทำสำเร็จอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีตัวไหนที่มีสถิติและทักษะที่ทำให้โจวเหวินพอใจได้เลย ‘มดเกราะแดง มดเกราะเหลือง มดเกราะน้ำเงิน ต่างก็มีทักษะพลังปราณป้องกันคนละอย่าง ฉันจะผสมไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้มดที่มีสามทักษะ แล้วค่อยเอามันไปรวมกับมดบินปีกดำเพื่อให้มันมีทักษะการบิน นั่นแปลว่าต้องผสมอย่างน้อยสามครั้ง อัตราความสำเร็จมันต่ำเกินไป’ โจวเหวินลองผิดลองถูกหลายครั้ง ทักษะมักจะหายไปหลังการผสม หรือไม่ก็การผสมล้มเหลว โดยเฉพาะครั้งที่สาม โอกาสสำเร็จต่ำเกินไป มีโอกาสสำเร็จเพียงแค่ 11% กว่าๆ เท่านั้น เขาไม่รู้ว่าตัวเองพยายามผสมไปกี่ครั้งแล้ว แต่มันล้มเหลวทั้งหมด โชคดีที่มีไข่มดจำนวนมาก โจวเหวินไม่มีอะไรทำระหว่างทาง จึงค่อยๆ ผสมพวกมันไปเรื่อยๆ เมื่อรถเข้าสู่เขตภูเขา ก็แทบไม่เห็นผู้คนหรือรถยนต์อีกเลย ในยุคนี้ เนื่องจากมีการปรากฏตัวของโซนต่างมิติ ถนนหลายสายจึงถูกตัดขาด การเดินทางระหว่างเมืองเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง หากคนธรรมดาเผลอหลงเข้าไปในโซนต่างมิติ โอกาสรอดชีวิตนั้นต่ำจนแทบจะเป็นศูนย์ ในปัจจุบัน ไม่ค่อยมีการขนส่งสินค้าโดยภาคเอกชนเท่าใดนัก สาเหตุหลักคือต้องพึ่งพากองทัพของสหพันธ์เป็นผู้ดำเนินการ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเกิดอุบัติเหตุขึ้นมากมายในแต่ละปี ส่วนใหญ่แล้วทั้งคนและพาหนะมักจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ทีมค้นหาและกู้ภัยเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มหาจากตรงไหน ขณะที่รถวิ่งไปตามถนนบนภูเขา โจวเหวินที่กำลังเล่นเกมอยู่พลันรู้สึกเจ็บแก้วหู หน้าต่างรถแตกกระจายพร้อมกับยางรถที่ระเบิดออก ท่ามกลางเสียงดังสนั่น เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องประหลาดๆ รถเสียการควบคุมและไถลไปชนกับราวเหล็กกั้นถนนก่อนจะเริ่มหมุนคว้างออกนอกเส้นทาง อาเซิ่งรีบเลื่อนหน้าต่างรถลงและใช้เท้าข้างหนึ่งยันกับพื้นถนนภูเขาจนรถหยุดกะทันหัน ราวกับรถถูกตอกตรึงไว้กับพื้น ทิ้งระยะห่างจากหน้าผาเพียงไม่ถึงหนึ่งเมตร โจวเหวินและหลี่เสวียนตกใจจนสติหลุด พวกเขามองออกไปนอกถนนภูเขาตามสัญชาตญาณ และเห็นแสงสีทองกำลังเต้นระบำอยู่ท่ามกลางหุบเขา เมื่อมองดูให้ดี มันคือนกยักษ์ที่มีสีทองราวกับนกฟีนิกซ์ มันกำลังร่ายรำไปทั่วภูเขาประหนึ่งดวงอาทิตย์สีทอง เสียงกรีดร้องเมื่อครู่นี้ก็มาจากมันนี่เอง