Chapter 194 รถที่บินอยู่กลางท้องฟ้าอันว่างเปล่า “เชี่ย นั่นมันฟีนิกซ์หรือเปล่า?” หลี่เสวียนถามด้วยความประหลาดใจ “อย่าพูด อย่าขยับ อย่าทำเสียงอะไรทั้งนั้น” อาเซิงกล่าวด้วยเสียงต่ำ โจวเหวินและหลี่เสวียนรู้สึกถึงแรงกดดันอันน่าพิศวงเมื่อเห็นท่าทีระมัดระวังเกินเหตุของอาเซิง พวกเขานั่งนิ่งอยู่ในรถโดยไม่กล้าขยับเขยื้อน แต่สายตากลับจดจ้องไปที่นกยักษ์ที่กำลังเต้นรำอยู่ท่ามกลางหุบเขา นกยักษ์บินอย่างใจเย็นราวกับก้อนเมฆสีทองที่ลอยอยู่กลางหุบเขา มันโฉบขึ้นโฉบลงบนท้องฟ้าอย่างผ่อนคลายเหมือนผู้เฒ่าที่กำลังเดินเล่น หลังจากบินไปได้สักพัก นกยักษ์ก็เคลื่อนเข้ามาใกล้โจวเหวินและพวกพ้อง ถึงตอนนั้นเองที่โจวเหวินและหลี่เสวียนเห็นว่าเบื้องหลังของนกยักษ์มีลูกนกแถวหนึ่งบินตามมาด้วย นกยักษ์ดูคล้ายก้อนเมฆสีทอง แต่ลูกนกเหล่านั้นมีขนาดพอๆ กับนกกระทา แม้ขนของพวกมันจะเป็นสีทองเช่นกัน แต่สีกลับอ่อนกว่าและไม่มีความเงางามที่เข้มข้นเท่า เห็นได้ชัดว่าขนของพวกมันยังขึ้นไม่เต็มที่ โจวเหวินนับจำนวนดูแล้วพบว่ามีลูกนกทั้งหมดหกตัวบินตามหลังนกยักษ์มา พวกมันกระพือปีกสุดแรงเพื่อพยายามทรงตัวท่ามกลางกระแสลม แต่ก็ดูทุลักทุเลเหลือเกิน พวกมันบินเป๋ไปเป๋มาราวกับจะตกลงมาจากฟ้าได้ทุกเมื่อ นกยักษ์หาได้สนใจพวกมันไม่ มันยังคงบินนำหน้าต่อไป ส่วนลูกนกทั้งหกพยายามอย่างเต็มที่ที่จะบินตามนกยักษ์ให้ทันขณะที่กระพือปีกสุดกำลัง นี่คือทายาทของสิ่งมีชีวิตมิติของจริง! นี่เป็นครั้งแรกที่โจวเหวินได้เห็นทายาทของสิ่งมีชีวิตมิติ ไข่คู่หูไม่ใช่ไข่จริงๆ แต่มันเป็นรูปแบบหนึ่งของผลึกชีวิต ในขณะที่พวกเขากำลังเฝ้ามอง นกยักษ์ก็บินโฉบเข้ามาใกล้ เมื่อมันอยู่ห่างจากถนนบนภูเขาเพียงไม่กี่ร้อยเมตร โจวเหวินและหลี่เสวียนก็สัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนรุนแรงราวกับมีลมพัดผ่านที่ร้อนระอุ เหงื่อบนร่างกายของพวกเขาซึมออกมาทันที ภายในพริบตาเดียวเสื้อผ้าของพวกเขาก็เปียกโชก เพราะคำเตือนของอาเซิง ทั้งสองจึงไม่กล้าส่งเสียงใดๆ พวกเขานั่งอยู่ในรถราวกับกำลังติดอยู่ในห้องซาวน่า พวกเขายังคงกังวลเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่านกยักษ์ตัวนี้ตั้งใจจะมาหาพวกเขาหรือไม่ โจวเหวินถึงกับคิดไปว่ากล้ามเนื้อที่แน่นตึงของพวกเขาอาจจะไปเตะตานกยักษ์จนมันตัดสินใจจับพวกเขาไปเป็นอาหารให้ลูกนก หลี่เสวียนและโจวเหวินมองไปที่อาเซิง หวังจะถามว่าเขามีความคิดเห็นอย่างไร พวกเขาไม่มีทางสู้กับสิ่งมีชีวิตมหึมาเช่นนี้ได้เลย หากตอนนี้ไม่รีบหนี ก็คงสายเกินไป อาเซิงนั่งนิ่งไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ เขามองไปที่นกยักษ์โดยไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีความตั้งใจที่จะหลบหนี ทั้งสองทำได้เพียงกัดฟันอดทนและนั่งนิ่งๆ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง นกยักษ์ก็บินผ่านยอดเขาไปพร้อมกับลูกนกทั้งหกโดยไม่ได้สนใจพวกเขา เห็นได้ชัดว่าพวกมันเพียงแค่ออกมาฝึกบินและไม่ได้จ้องเล่นงานพวกเขาโดยเฉพาะ โจวเหวินและหลี่เสวียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่านกยักษ์กำลังจะบินผ่านไป ทว่า ในวินาทีนั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ลูกนกตัวหนึ่งที่หมดแรงร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า แม้มันจะพยายามกระพือปีกสุดชีวิตเพื่อควบคุมร่างของตนเอง แต่ก็ไม่สามารถรวบรวมเรี่ยวแรงที่จำเป็นได้ มันตกลงมาเร็วขึ้นเรื่อยๆ และเหตุการณ์ประจวบเหมาะก็คือ ลูกนกตัวนั้นตกลงมาในทิศทางของรถพวกเขาพอดี “ทำยังไงดี?” หลี่เสวียนและโจวเหวินมองไปที่อาเซิง อาเซิงดูจะไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเช่นกัน แต่เขาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในที่นั่งคนขับและส่งสัญญาณบอกให้พวกเขานิ่งเงียบเอาไว้ ลูกนกตัวนั้นตกลงมาเร็วเกินไป ทันทีที่โจวเหวินเห็นว่าอาเซิงไม่ขยับ ลูกนกก็ตกลงมาบนหลังคารถแล้ว ด้วยเสียง 'ตึ้ง' ดังสนั่น หลังคารถยุบลงไปเป็นรอยบุ๋มขนาดใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีรูเล็กๆ ทะลุผ่านหลังคาลงมา หัวและคอของลูกนกโผล่ทะลุรูเล็กๆ นั้นลงมาและสั่นไหวอยู่ตรงหน้าโจวเหวินและหลี่เสวียน ในทันใดนั้น อากาศภายในรถดูเหมือนจะหยุดนิ่ง หลี่เสวียนหันคออย่างแข็งทื่อและสบตากับโจวเหวิน เห็นความกังวลในดวงตาของกันและกัน ลูกนกตัวนี้จะไม่ตายที่นี่ใช่ไหม? โจวเหวินรู้สึกกังวลมาก หากลูกนกตายที่นี่จริงๆ นกยักษ์จะระบายความโกรธมาที่พวกเขาหรือไม่? สิ่งมีชีวิตมิติไม่ใช่คน ดังนั้นพวกมันคงไม่คุยด้วยเหตุผลหรอก แค่ไม่ถูกพวกมันกินก็ถือเป็นโชคดีมหาศาลแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องขอค่าเสียหายจากรถเลย ในขณะที่โจวเหวินกำลังพิจารณาว่าควรจะกระโดดออกจากรถเพื่อหนีไปทันทีหรือไม่ เขาก็เห็นคอของลูกนกกระตุกก่อนที่มันจะลืมตาขึ้น จากนั้นมันก็มองมาที่โจวเหวินและหลี่เสวียนอยู่ไม่กี่วินาที หลังจากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงดังปังๆ หลังคารถที่ทำจากเหล็กอัลลอยพิเศษถูกบิดงอและบุบเสียหาย มีรูเพิ่มขึ้นอีกสองสามรูเมื่อวัตถุแหลมคมทิ่มทะลุแผ่นเหล็ก ทำให้โจวเหวินและพวกพ้องมองเห็นกรงเล็บแหลมคมราวกับตะขอเล็กๆ เสียงดังทั้งหมดหกครั้งพอดี! โจวเหวินนับในใจขณะฟังเสียงทุบนั้นและรู้ได้ทันทีว่าลูกนกทั้งหกตัวได้ลงมาเกาะอยู่บนหลังคารถของพวกเขาแล้ว วินาทีต่อมา ก่อนที่เสียงนั้นจะก่อตัวเป็นภาพในหัวของโจวเหวิน รถก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง นอกหน้าต่างรถที่แตกละเอียด กรงเล็บสีทองมหึมาของนกยักษ์ก็ปรากฏขึ้น จากนั้น โจวเหวินและพวกพ้องก็รู้สึกว่ารถถูกยกขึ้นอย่างรวดเร็วและพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที ทำไมฉันถึงซวยขนาดนี้นะ... โจวเหวินรู้สึกว่าเขาไม่เคยมีทริปไหนที่ราบรื่นเลยเวลาออกไปข้างนอก ครั้งนี้เขาสวยเกินเหตุจริงๆ หลี่เสวียนไม่สามารถเก็บความกังวลไว้ได้อีกต่อไป แต่อาเซิงส่งสัญญาณตัดหน้าเขาก่อน เพื่อบอกให้เขานิ่งเงียบและนั่งอยู่ที่เดิม ไม่นานนัก โจวเหวินและหลี่เสวียนก็สามารถมองลงมาเห็นภูเขาจากมุมสูงได้แล้ว ทั้งคันรถถูกกรงเล็บของนกยักษ์หิ้วลอยขึ้นไปบนฟ้า ลูกนกสบตากับมนุษย์ทั้งสองอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะดิ้นขลุกขลักเพื่อดึงหัวของมันกลับออกไป แต่ไม่นานนัก โจวเหวินก็ได้ยินเสียงแหลมสูงของเหล็กที่