Chapter 325 - ขุดหาสมบัติ ชายวัยกลางคนถือแผ่นไม้เล็กๆ ไว้ในมือแล้ววิ่งจากไปอย่างมีความสุข ไม่นานก็มีคนอีกคนวิ่งเข้าไปโค้งคำนับต่อหน้าศาลเจ้าที่ ไม่นานเขาก็ได้รับแผ่นไม้เล็กๆ ที่สลักแผนที่เอาไว้ “ท่านเจ้าที่นี่วิเศษจริงๆ!” ดวงตาของหลี่เสวียนเบิกกว้างเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ หวังลู่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงแม้เจ้าที่จะมีสถานะไม่สูงนักในหมู่เซียน แต่ท่านก็มีความสามารถไม่น้อย ท่านล่วงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับผืนดินภายใต้เขตปกครองของท่าน ทั้งยังรู้ว่ามีของดีอะไรถูกฝังอยู่ใต้ดินบ้าง ท่านยังรู้ด้วยว่าที่ไหนมีอันตรายและสิ่งใดที่ไม่ควรทำ กล่าวได้ว่าท่านเป็นผู้รอบรู้ในพื้นที่นั้นๆ ในสมัยโบราณเจ้าที่เคยมีนามว่า ‘เทพเตาไฟ’ ซึ่งถือเป็นเทพที่แท้จริงและมีสถานะสูงส่งมาก” ทั้งสามคนไม่ได้รีบร้อนอะไร หลังจากทุกคนเคารพสักการะเสร็จสิ้น หลี่เสวียนก็เดินตรงไปที่รูปปั้นเจ้าที่แล้วทรุดเข่าลงคุกเข่าก่อนจะโขกศีรษะคำนับ แน่นอนว่าหลี่เสวียนก็ได้รับแผ่นไม้เล็กๆ มาเช่นกัน “คุณชาย คุณหนู เป็นยังไงบ้าง? เสียดายละสิที่ไม่ใช่คนลั่วหยาง?” หลี่เสวียนอวดแผ่นไม้ต่อหน้าคนทั้งสอง “เจ้าที่ทรงเมตตายิ่ง หากข้าอ้อนวอนท่าน ท่านอาจจะมอบแผนที่ให้ข้าบ้างก็ได้กระมัง?” หวังลู่เดินไปที่รูปปั้นเจ้าที่แล้วโค้งคำนับก่อนจะกล่าวว่า “ท่านเจ้าที่ ท่านช่างเปี่ยมไปด้วยความเมตตา ได้โปรดมอบแผนที่ให้ข้าสักอันเถิด” “ถ้าการอ้อนวอนมันใช้ได้ผล แล้วจะมีทะเบียนราษฎร์ไว้ทำไม? อีกอย่าง เจ้าก็ไม่ได้จริงใจด้วยซ้ำ แค่โค้งคำนับเฉยๆ จะไปมีประโยชน์อะไร... อ่า...” หลี่เสวียนทำปากยื่นอย่างดูแคลน ทว่าทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็เห็นแผ่นไม้เล็กๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน เล่นเอาเขาอ้าปากค้างจนพูดไม่ออก หวังลู่รับแผ่นไม้นั้นมาอย่างดีใจและกล่าวกับโจวเหวินว่า “ลองดูหน่อยไหม? เผื่อเจ้าที่ท่านอาจจะแสดงความเมตตามอบแผนที่ให้เจ้าบ้าง?” โจวเหวินคิดว่าก็น่าลองดูเหมือนกัน เพราะเมืองไกด์ที่เขาเกิดมาก็ไม่ได้ไกลจากลั่วหยางเท่าไหร่นัก บางทีท่านเจ้าที่อาจจะดูแลเขตพื้นที่กว้างขวาง จนครอบคลุมไปถึงเมืองไกด์ด้วยก็ได้ ต่อให้ไม่ได้แผนที่ก็คงไม่เสียหายอะไรถ้าจะลองโค้งคำนับดู โจวเหวินเลียนแบบท่าทางของหวังลู่ เขาไปยืนอยู่หน้ารูปปั้นเจ้าที่ พนมมือขึ้นแล้วโค้งคำนับให้รูปปั้นเล็กน้อย “ข้าอาจจะมองข้ามดวงดีของหวังลู่ไปได้ แต่ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะได้แผนที่แบบนั้นมาง่ายๆ” หลี่เสวียนพูดขึ้น ในจังหวะที่โจวเหวินโค้งคำนับ จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหินครูดกับพื้น และเห็นรูปปั้นเจ้าที่เลื่อนถอยหลังออกไปข้างละสามฟุต “เกิดอะไรขึ้น?” ดวงตาของหลี่เสวียนเบิกกว้าง ส่วนหวังลู่ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ โจวเหวินเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นแผ่นไม้ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน เขาก็ยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมา “ดูเหมือนเจ้าที่ท่านจะเป็นคนใจกว้างนะเนี่ย ท่านให้แผนที่ข้ามาด้วย” โจวเหวินรับแผ่นไม้มาแล้วกล่าวกับหลี่เสวียนด้วยรอยยิ้ม “ดูท่าทะเบียนบ้านลั่วหยางของเจ้าจะไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่นะ” “ไร้สาระน่า” หลี่เสวียนมองรูปปั้นเจ้าที่ที่เขยิบออกไปด้านข้างสามฟุตด้วยความตื่นตระหนกและฉงนใจอย่างถึงที่สุด ไม่ว่าจะมองมุมไหน มันก็ดูเหมือนกับว่ารูปปั้นเจ้าที่ไม่กล้ารับการโค้งคำนับของโจวเหวิน ถึงได้พยายามเขยิบหนีไปแบบนั้น หวังลู่เองก็มองรูปปั้นเจ้าที่สลับกับโจวเหวินด้วยความฉงนเช่นกัน ทั้งสามเดินออกจากศาลเจ้าและกำลังจะมุ่งหน้าไปยังโถงหลักของศาลหลักเมือง แต่ก็เห็นกลุ่มทหารเดินเข้ามาในศาลเจ้าที่ ทหารแจ้งว่าพื้นที่บริเวณนี้ถูกกองทัพปิดล้อมไว้แล้วและสั่งให้ทุกคนทยอยออกไปอย่างเป็นระเบียบ ทั้งสามไม่มีทางเลือกจึงต้องเดินออกจากศาลเจ้าที่ หลี่เสวียนก้มมองแผ่นไม้ในมือ เห็นว่าแผนที่บนนั้นค่อนข้างเลือนราง มีเพียงลักษณะภูมิประเทศคร่าวๆ ของแม่น้ำและภูเขา แล้วก็มีจุดสีแดงระบุตำแหน่งสมบัติเอาไว้ หากไม่ใช่คนท้องถิ่นลั่วหยางที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศดี ก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาตำแหน่งบนแผนที่นั้นเจอ “เจ้าคงดูไม่ออกหรอกว่าแผนที่ชี้ไปที่ไหน เดี๋ยวข้าช่วยดูให้” หลี่เสวียนกล่าวกับโจวเหวินและหวังลู่ โจวเหวินและหวังลู่ยื่นแผ่นไม้ให้เขา หลี่เสวียนถือเป็นผู้เชี่ยวชาญในการดูภูมิประเทศแถบนี้ เขาช่วยระบุตำแหน่งให้อย่างรวดเร็ว แถมยังปักหมุดไว้ในแอปแผนที่ในโทรศัพท์ ทำให้สะดวกต่อการออกไปหาสมบัติ “เราจะไปขุดสมบัติด้วยกัน หรือแยกย้ายกันไปดี?” หลี่เสวียนถาม “ไปด้วยกันเถอะ สถานที่พวกนี้ต้องออกไปนอกเมืองทั้งนั้น ไปด้วยกันจะปลอดภัยกว่า” โจวเหวินกล่าว “ได้ งั้นของข้าใกล้ที่สุด ไปขุดของข้าก่อนเลย” หลี่เสวียนกล่าวพร้อมกับเรียกสัตว์ขี่ที่เป็นอสูรคู่หูออกมา โจวเหวินมีเพียง ‘เงาสีขาวแห่งพิษ’ ให้ขี่ แต่มันดูแปลกตาเกินไปหากขี่ในเวลากลางวันแสกๆ สัตว์ขี่ประเภทวัวของหลี่เสวียนมีขนาดใหญ่พอที่จะให้โจวเหวินนั่งไปด้วยได้ หวังลู่เรียกเสือของเธอออกมาแล้วนั่งบนหลังมันตามไปติดๆ ทั้งสามคนเดินทางผ่านตัวเมือง เรียกสายตาอิจฉาจากชาวบ้านทั่วไปได้ไม่น้อย หลังจากออกจากเมือง หลี่เสวียนก็ขุดดินอยู่พักใหญ่ในป่าเล็กๆ แถบชานเมือง เขาขุดหลุมลึกประมาณสี่ถึงห้าเมตรจนในที่สุดก็พบของบางอย่าง มันคือภาชนะเซรามิกที่ดูเก่าแก่ “คนโบราณซ่อนทองไว้ในนี้หรือเปล่านะ?” หลี่เสวียนกล่าวอย่างตื่นเต้นขณะถือไหใบนั้นไว้ “เป็นไปได้นะ ใครจะไปรู้ อาจจะมีเครื่องประดับอยู่ข้างในก็ได้ รีบเปิดดูเร็วเข้า” โจวเหวินรู้สึกอยากรู้อยากเห็นจึงเร่งให้หลี่เสวียนเปิดดู หลี่เสวียนไม่รอช้า รีบเปิดไหดู เขาก็พบว่าข้างในเต็มไปด้วยเหรียญทองแดงที่ขึ้นสนิมเขรอะ เขาหยิบเหรียญหนึ่งขึ้นมาลองบีบดู มันก็แตกสลายคามือเพราะความผุพัง “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?” หลี่เสวียนรู้สึกหดหู่สุดๆ “อย่าเพิ่งทำลายมันสิ เหรียญทองแดงพวกนั้นน่าจะเป็นของโบราณใช่ไหมล่ะ?” โจวเหวินกล่าว “ของโบราณอาจจะมีค่าในยุคสงบสุข แต่ในยุคนี้จะมีใครเอาเงินไปซื้อของพวกนี้กัน? ถ้ามีเงินก็เอาไปซื้อผลึกมิติกับไข่อสูรคู่หูกันหมดแล้ว แถมเหรียญพวกนี้คุณภาพต่ำเกินไป มันเกือบจะเสียรูปทรงไปหมดแล้วด้วยซ้ำ” หลี่เสวียนบ่น ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังถือว่าได้ของมาบ้าง หลี่เสวียนเก็บไหใบนั้นใส่กระเป๋าเป้ มันมีขนาดไม่ใหญ่มากจึงใส่ได้พอดี จากนั้นพวกเขาก็ไปขุดสมบัติของหวังลู่ ตำแหน่งสมบัติของเธอไม่ไกลจากของหลี่เสวียนนัก ดังนั้นด้วยความที่หลี่เสวียนเป็นคนท้องถิ่นที่ชำนาญเส้นทาง พวกเขาจึงไปถึงจุดหมายได้อย่างรวดเร็ว มันอยู่ริมลำธารเล็กๆ หวังลู่คุ้ยเขี่ยบริเวณนั้นอยู่สองสามครั้ง และเมื่อเธอกลิ้งก้อนหินก้อนหนึ่งออกไป เธอก็พบอัญมณีขนาดเท่าลูกลำไยทันที มันใสกระจ่างราวกับดวงตาแมว “สวยจัง” หวังลู่ชอบมันมาก เธอจึงล้างมันในลำธารแล้วถือเล่นในมือ แผนที่ของโจวเหวินชี้ไปยังป่าข้างพื้นที่ภูเขา ทั้งสามเดินทางไปอีกกว่าห้ากิโลเมตรกว่าจะถึงจุดหมาย เนื่องจากมีเขตมิติอยู่ใกล้ๆ พวกเขาจึงเดินอย่างระมัดระวังและจงใจเดินอ้อมเพื่อหลีกเลี่ยงเขตมิตินั้น “ที่นี่แหละ” หลี่เสวียนกล่าวพร้อมมองแผนที่แล้วชี้ไปที่พุ่มไม้แห่งหนึ่ง โจวเหวินเห็นว่าที่นั่นมีเพียงวัชพืชขึ้นอยู่และไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย เขาจึงวางแผนจะขุดดูว่าจะเจออะไรบ้าง ทว่าน่าแปลกใจ ทันทีที่โจวเหวินเดินเข้าไปใกล้ จู่ๆ ก็มีควันสีขาวพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ มันทำให้ทั้งสามคนตกใจจนต้องรีบถอยกรูดและจ้องมองจุดที่ควันพุ่งออกมาด้วยความระแวดระวัง