Chapter 327 - หนูมิตรร้าย เมื่อทารกน้อยถูกลมมหาหยินพัดพาไป เขาไม่สามารถหลบหนีผ่านผืนดินได้จริง ๆ เกล็ดน้ำแข็งเกาะตัวเขาจนขาวโพลนในขณะที่หลี่เสวียนพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของเด็กคนนั้นไว้ ร่างของทารกน้อยเย็นเฉียบ ดวงตาของเขาปิดสนิทและแน่นิ่ง แม้แต่ขนคิ้วยังถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งราวกับว่าเขาถูกแช่แข็งไปแล้ว “ไม่มีชีพจร นี่เขาถูกแช่แข็งจนตายแล้วหรือ?” หลี่เสวียนอดไม่ได้ที่จะจ้องมองทารกน้อยเมื่อเขาไม่รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งมีชีวิตมิติ แต่มันกลับดูเหมือนทารกมนุษย์ อีกทั้งก่อนหน้านี้มันเพียงแค่หยอกล้อทั้งสามคนโดยไม่ได้ทำร้ายพวกเขาจริง ๆ หลี่เสวียนจึงไม่ได้คิดจะฆ่ามันตั้งแต่แรก “อย่าบอกนะว่าเขาตายง่ายขนาดนี้?” โจวเหวินสัมผัสที่คอของทารกน้อย ไม่มีชีพจรอยู่จริง ๆ ด้วย “พวกคุณสองคนนี่โง่หรือเปล่า? ถ้ามันเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเดียวกับทารกโสม มันก็คือพืช จะมีชีพจรได้ยังไงกัน?” หวังลู่กลอกตามอง “งั้นก็ลองดูสิ ทารกคนนี้ตายหรือยัง?” หลี่เสวียนส่งตัวทารกน้อยให้หวังลู่ หวังลู่กำลังจะยื่นมือไปรับ แต่ทารกน้อยกลับลืมตาขึ้นมาทันที มันฉวยโอกาสตอนที่การยึดจับหลวมลงขณะกำลังส่งตัว ดิ้นรนอย่างแรงจนหลุดออกมาได้ ก่อนจะร่อนลงพื้นแล้วหายวับไป เมื่อมันปรากฏตัวอีกครั้ง มันก็อยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตร มันยืนอยู่บนโขดหินแล้วทำหน้าล้อเลียนใส่ทั้งสามคน “เจ้าเด็กนี่เจ้าเล่ห์นัก…” หลี่เสวียนกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปแต่ถูกโจวเหวินห้ามไว้ “ช่างเถอะ ปล่อยมันไปเถอะ” โจวเหวินไม่สามารถทำใจฆ่าสิ่งมีชีวิตเช่นนี้ได้ลง อีกอย่างต่อให้จับตัวมาได้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร หลี่เสวียนพยักหน้าแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อย่างน้อยฉันกับหวังลู่ก็ได้ผลประโยชน์ ส่วนนายไม่ได้อะไรเลยจากแผนที่นี้ ดูท่าทางโชคของพวกเราจะดีกว่าจริง ๆ ด้วยสิ ว่าแต่หวังลู่ สัตว์อัญเชิญประเภททารกโสมจะมีพลังอะไรบ้างเวลาที่มันดรอป?” “ฉันได้ยินมาว่าสัตว์อัญเชิญทารกโสมมีความสามารถในการฟื้นฟูพลังปราณที่แข็งแกร่งมาก แถมยังมีสกิลพลังปราณประเภทรักษาด้วย มันช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการต่อสู้ได้อย่างมหาศาล แต่พวกมันหายากเกินไป ที่ภูเขาฉางไป๋มีทารกโสมอยู่เยอะ แต่ส่วนใหญ่เป็นระดับตำนาน ความสามารถค่อนข้างอ่อน ทารกโสมระดับมหากาฬนั้นหายากมาก ตามที่ปู่ของฉันบอกไว้ ถ้าใครมีสัตว์อัญเชิญทารกโสมระดับมหากาฬ ก็แทบจะใช้สกิลพลังปราณได้แบบไม่มีวันหมดเลยล่ะ” หวังลู่มองดูทารกน้อยที่อยู่ไกลออกไปแล้วกล่าวต่อ “อย่างไรก็ตาม บนหัวของทารกโสมควรจะมีใบโสม แต่ตัวนี้กลับไม่มี ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นทารกโสมหรอก คงเป็นแค่สิ่งมีชีวิตมิติประเภทพืชชนิดหนึ่งเท่านั้น” “ในเมื่อทารกโสมมีประโยชน์ขนาดนั้น วันหน้าเราคงต้องไปเยือนภูเขาฉางไป๋เพื่อหามาสักตัวแล้วล่ะ” หลี่เสวียนกล่าว “มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง? โซนมิติในภูเขาฉางไป๋มีทั้งสิ่งมีชีวิตมิติที่ไม่โจมตี แต่ก็ยังมีตัวที่น่ากลัวกว่านั้นอีกเยอะ ไม่ต้องพูดถึงทารกโสมระดับมหากาฬ แค่จะหาทารกโสมระดับตำนานก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว อาจจะต้องเอาชีวิตไปทิ้งได้ มีคนมากมายเสี่ยงชีวิตเข้าไปในภูเขาฉางไป๋เพื่อล่ามัน ไข่สัตว์อัญเชิญทารกโสมระดับตำนานสามารถขายได้ในราคามหาศาลเลยเชียวนะ” หวังลู่เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าการเข้าภูเขาฉางไป๋จะเป็นความคิดที่ดี “มีสัตว์อัญเชิญตัวไหนที่ดีกว่าทารกโสมในแง่ของพลังการรักษาไหม?” โจวเหวินอยากได้สัตว์อัญเชิญที่มีความสามารถในการรักษามาตลอด ซึ่งมันหายากยิ่งกว่าสิ่งใด “พวกที่มีความสามารถในการรักษานั้นหายากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นทารกโสมจึงถือว่าอยู่ในระดับต้น ๆ แม้จะมีตัวอื่นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้หามาครอบครองได้ง่าย ๆ อย่างเช่นม้าหลิงจือที่หายากยิ่งกว่าทารกโสมเสียอีก การล่าพวกมันยิ่งยากเข้าไปใหญ่ นอกจากนี้ยังมีบางพวกที่มีความสามารถในการรักษาโดยธรรมชาติ เช่น เหล่าทูตสวรรค์จากเขตตะวันตก และเตาหลอมแปรธาตุในเขตตะวันออกของเรา ทั้งหมดนี้ล้วนหาครอบครองได้ยากพอกัน” หวังลู่กล่าวหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ทั้งสามคนพูดคุยกันไปพลางเดินกลับเข้าสู่เมือง เมื่อทารกน้อยเห็นว่าพวกเขาจะไปแล้ว มันก็มุดดินโผล่ขึ้นมาล้อมรอบพวกเขา จากนั้นก็ทำหน้าล้อเลียนและตบมือราวกับยั่วยุ อย่างไรก็ตาม โจวเหวินและพรรคพวกไม่ได้ต้องการฆ่ามัน พวกเขาทำเป็นมองไม่เห็นและเดินหน้าต่อไป เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนเมินใส่ ทารกน้อยก็ผิดหวังอย่างมาก ราวกับเด็กที่ทำของเล่นชิ้นโปรดหาย ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความผิดหวังในขณะที่จ้องมองโจวเหวินและพรรคพวกเดินจากไปอย่างว่างเปล่า ตู้ม! ในขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงระเบิด พวกเขาหันกลับไปดูก็เห็นหลุมบนพื้นตรงจุดที่ทารกน้อยยืนอยู่ สัตว์ประหลาดขนสีดำรูปร่างคล้ายหนูผสมกระต่ายที่มีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของมนุษย์กำลังกัดแขนของทารกน้อยแล้วลากมันลงไปในหลุม โจวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเปิดใช้งานก้าววิญญาณและฟาดฟันด้วยกงล้อดารามาร ตัดเส้นทางหนีของเจ้าหนูกระต่ายที่จะมุดกลับเข้าถ้ำ เจ้าหนูกระต่ายตอบสนองได้รวดเร็ว มันใช้แรงจากขาดีดตัวหลบกงล้อดารามารได้อย่างฉิวเฉียด มันลากทารกน้อยวิ่งหนีเข้าไปในพุ่มไม้ หลี่เสวียนก็ฟาดดาบเทพสายฟ้าออกไป เกิดเป็นสายฟ้าฟาดที่บังคับให้เจ้าหนูกระต่ายต้องเปลี่ยนทิศทางการหลบหนี เสือของหวังลู่ก็พุ่งเข้าสกัดเจ้าหนูกระต่ายไว้ เจ้าหนูกระต่ายนั้นมีความเร็วผิดปกติ โจวเหวินใช้ก้าววิญญาณไล่ตาม แต่เจ้าตัวแสบกลับหลบหลีกเขาได้หลายครั้งราวกับว่ามันมีสกิลพลังปราณที่ช่วยเพิ่มความเร็วเช่นกัน ทว่าหลังจากใช้ไปสองสามครั้ง พลังปราณของเจ้าหนูกระต่ายดูเหมือนจะตามไม่ทันการใช้จ่ายของมัน มันเกือบจะโดนสายฟ้าจากดาบเทพสายฟ้าฟาดเข้าให้ มันจึงปล่อยทารกน้อยแล้วรีบหนีเข้าไปในป่า “ฝากดูเขาด้วย ฉันจะรีบกลับมา” โจวเหวินไล่ตามเจ้าหนูกระต่ายไป เจ้าหนูกระต่ายตัวนี้น่าจะอยู่ในระดับมหากาฬ แต่ความสามารถของมันค่อนข้างพิเศษ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตมิติที่มีพลังโจมตีรุนแรง ดังนั้นการจับตัวมันอาจได้รางวัลอะไรพิเศษก็เป็นได้ ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ไม่ใช่โซนมิติ การที่มันปรากฏตัวขึ้นที่นี่ทำให้มันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่หลุดออกมา ทางที่ดีที่สุดคือจัดการกำจัดมันเสีย เจ้าหนูกระต่ายวิ่งเร็วมาก แต่พลังปราณที่ร่อยหรอในที่สุดก็ทำให้โจวเหวินมีโอกาสสังหารมันได้ในตอนที่มันวิ่งเข้าไปในหุบเขา เมื่อเขาเห็นผลึกแก้วภายในร่างของมันและหยิบออกมา เขาก็พบว่ามันคือผลึกสกิล โจวเหวินหยิบผลึกสกิลพลังปราณขึ้นมาและกำลังจะจากไป เขาก็เห็นเงาร่างหนึ่งวูบผ่านพื้น นั่นคือทารกน้อยที่ปรากฏตัวขึ้น แขนที่ถูกเจ้าหนูกระต่ายกัดไปนั้นหายดีแล้ว เขาปกติดี ทารกน้อยมองไปที่ซากเจ้าหนูกระต่ายแล้วมองไปที่โจวเหวิน เขาดูลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งมาตรงหน้าโจวเหวินแล้วดึงกางเกงของโจวเหวินด้วยมือเล็ก ๆ ของเขา “คราวหน้าก็ระวังตัวให้ดีล่ะ ครั้งหน้าคงไม่มีใครมาช่วยเธอแล้วนะ” ถึงแม้โจวเหวินจะไม่ถูกรูปลักษณ์น่ารักน่าเอ็นดูหลอกเอา แต่เจ้าตัวนี้ก็ดูเหมือนเด็กมนุษย์มากเกินไป เขาไม่สามารถทำใจฆ่ามันได้จริง ๆ ทารกน้อยไม่ยอมปล่อยมือแต่กลับดึงกางเกงของโจวเหวินต่อไป เขาทำเสียงราวกับจะพูดอะไรบางอย่างพร้อมกับชี้นิ้วเล็ก ๆ เข้าไปในหุบเขา “อย่าบอกนะว่าเธอจะมาหลอกฉัน?” โจวเหวินเข้าใจความหมายของทารกน้อยโดยสัญชาตญาณ มันพยายามจะให้เขาเดินเข้าไปในหุบเขา “อี้อี้…” ไม่รู้ว่าทารกน้อยเข้าใจเขาหรือไม่ แต่มันยังคงดึงกางเกงโจวเหวินและชี้ไปที่หุบเขาพลางส่งเสียงร้อง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โจวเหวินเห็นว่าหุบเขานี้ไม่ใช่โซนมิติ ยิ่งไปกว่านั้น หุบเขายังมีทางเข้าออกทางเดียว จึงไม่น่าจะมีอันตรายร้ายแรงอะไร หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปด้วยความหวังว่าอยากจะรู้ว่าทารกน้อยกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่