Chapter 326 - ทารก ทารกน้อยร่างป้อมแสนน่ารักกระโดดออกมาจากกลุ่มควันสีขาว ร่างกายที่ขาวผ่องและนุ่มนิ่มของทารกตัวน้อยสวมเพียงผ้าสีแดงผืนเล็กที่ปิดไว้แค่หน้าอกและหน้าท้อง บนหัวของเขามีจุกผมมัดเปียชี้โด่เด่ขึ้นมา “ใครเอาเด็กคนนี้มาทิ้งไว้ที่นี่กัน?” หลี่เสวียนอดไม่ได้ที่จะพึมพำเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยคนนี้น่าเอ็นดูเพียงใด อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาลองคิดทบทวนดูดีๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เด็กคนนี้มีขนาดตัวเท่าทารกเท่านั้น แต่กลับเดินเหินได้เองแถมยังว่องไวอย่างเหลือเชื่อ ไม่มีทารกคนไหนที่น่าทึ่งได้ขนาดนี้ ทารกน้อยจ้องมองพวกเขาด้วยดวงตากลมโตราวกับกำลังโกรธจัด ดูเหมือนเขาจะกำลังเตือนไม่ให้พวกเขาขยับเข้ามาใกล้กว่านี้ “นี่มัน... หรือว่าจะเป็น...” สีหน้าของหวังลู่เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นทารกคนนั้น “หวังลู่ เธอรู้หรือว่าทารกคนนี้คือตัวอะไร?” หลี่เสวียนรีบถามทันที “ฉันเคยเข้าไปในมิติที่ภูเขาฉางไป๋เพื่อล่าสิ่งมีชีวิตมิติกับพวกผู้ใหญ่ในตระกูล ที่นั่นฉันเคยเห็นทารกโสมที่เป็นพืชซึ่งดูคล้ายกับทารกมนุษย์มาก เขาใส่เสื้อผ้าแบบนี้และมีใบโสมงอกออกมาบนหัวไม่กี่ใบ เขาดูคล้ายกับทารกคนนี้มาก แต่ก็มีจุดที่ต่างกันอยู่บ้าง” หวังลู่กล่าวขณะพินิจพิเคราะห์ทารกน้อย “ทารกโสม? นั่นไม่ใช่จินตวิญญาณโสมที่ว่ากันว่ามีสรรพคุณบำรุงร่างกายสุดยอดในตำนานหรอกหรือ?” ดวงตาของหลี่เสวียนเป็นประกายวาวโรจน์ขณะจ้องมองไปที่ทารก ทารกน้อยดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายในดวงตาของหลี่เสวียน เขาถลึงตามองหลี่เสวียนก่อนจะหมุนตัวแล้วหายวับไป “แย่แล้ว ถอยเร็ว!” สีหน้าของหวังลู่เปลี่ยนไปอีกครั้ง เธอรีบถอยห่างออกไปในทันที แม้ว่าโจวเหวินกับหลี่เสวียนจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของหวังลู่ พวกเขาก็รีบถอยตามไปด้วย ทว่าในตอนที่หลี่เสวียนกำลังขยับตัว เขากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาขัดขาจนล้มหน้าคะมำลงไปกับพื้น ทารกน้อยปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลนัก เขาปรบมืออย่างร่าเริงขณะมองดูหลี่เสวียน ดูเขามีความสุขมาก “ไอ้เจ้าตัวแสบ คิดว่าข้าจัดการแกไม่ได้หรือไง? ไม่สนหรอกนะว่าแกจะเป็นทารกโสมหรืออะไรก็ตาม ข้าจะสั่งสอนแกให้หลาบจำเอง” หลี่เสวียนยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเรียกดาบเทพสายฟ้าออกมา ก่อนจะตวัดดาบฟันใส่ทารกน้อย ลำแสงจากดาบเทพสายฟ้าพุ่งเข้าถึงตัวทารกในพริบตา แต่ทารกน้อยกลับหายตัวไปเสียเฉยๆ ลำแสงดาบสายฟ้าฟาดลงบนพื้นจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ ทว่ากลับพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย ผลั่ก! หลี่เสวียนรู้สึกว่าขาของเขาถูกอะไรบางอย่างขัดอีกครั้งจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นรอบที่สอง เมื่อหันไปมอง เขาก็เห็นทารกน้อยโผล่ร่างกายครึ่งซีกขึ้นมาจากพื้นแล้วกระโดดออกมา เจ้าตัวเล็กปรบมือและแสยะยิ้มใส่หลี่เสวียน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยการล้อเลียน หลี่เสวียนไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน เขาพุ่งตัวเข้าไปเพื่อจะคว้าตัวเด็กนั่น แต่ไม่ว่าจะเร็วแค่ไหนเขาก็คว้าไม่ทัน แถมยังโดนเด็กนั่นขัดขาจนล้มอยู่ตลอด สภาพของเขาทุลักทุเลเป็นที่สุด “หวังลู่ นั่นเป็นทารกโสมจริงๆ หรือ?” โจวเหวินถามขณะพินิจมองทารกน้อยด้วยความประหลาดใจ “ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่เขามีลักษณะเหมือนทารกโสมมาก เขามีความเชี่ยวชาญในการมุดดินและสามารถเดินทางไปได้ไกลหลายพันไมล์ใต้ดิน ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์ระดับสูงก็ยังยากที่จะจับเขาได้หากเขาหนีลงดินไป” หวังลู่หยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “ตอนนั้นปู่ของฉันใช้สัตว์อัญเชิญประเภทหุ่นเชิดล่อทารกโสมที่ชอบหยอกล้อให้เข้ามาใกล้ จากนั้นเขาก็ใช้ล็อควิญญาณเพื่อลอบโจมตีและขังมันไว้ก่อนจะจับได้สำเร็จ” “พวกเราไม่มีของพวกนั้น มีวิธีอื่นจะจับเขาได้บ้างไหม?” โจวเหวินรู้ดีว่าก้าวย่างปีศาจคงไร้ประโยชน์หากจะไล่ตามในเมื่อทารกน้อยสามารถมุดดินหนีได้ “อาจจะมี แต่ฉันไม่รู้หรอก” หวังลู่ส่ายหัวอย่างจนใจ “ทารกโสมได้รับฉายาว่าเซียนดินน้อย ตราบใดที่เขายังอยู่บนพื้นดิน ฉันเกรงว่าจะไม่มีใครจับเขาได้ ทารกตัวนี้อาจจะเป็นทารกโสมจริง แต่จากความสามารถในการมุดดินแล้ว เขาไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวที่ฉันเคยเห็นมาก่อนเลย” ในขณะที่ทั้งสองคนคุยกัน หลี่เสวียนก็ถูกยั่วโมโหจนฟิวส์ขาด แต่ไม่ว่าทำอย่างไรเขาก็แตะตัวเด็กน้อยไม่ได้เลย เขาเปรียบเสมือนหมีงุ่มง่ามที่ถูกจูงจมูกโดยทารกตัวจ้อย หลี่เสวียนตวัดดาบเทพสายฟ้าในมือและเรียกสัตว์อัญเชิญออกมาหลายตัว แม้กระทั่งปีศาจวาดวิญญาณที่เพิ่งได้มาใหม่ก็ถูกเรียกออกมา แต่เขาก็ยังทำอะไรเด็กน้อยไม่ได้เลย เจ้าเด็กตัวน้อยจู่ๆ ก็ปรากฏร่างขึ้นมาเหมือนภูตตัวจิ๋วที่สามารถเคลื่อนย้ายมิติได้ตลอดเวลา เขากำลังเล่นสนุกกับหลี่เสวียนและสัตว์อัญเชิญของเขา “ตาเฒ่าโจว หวังลู่ พวกเธอจะไม่ช่วยกันหน่อยหรือไง? รีบๆ จับเจ้าตัวเล็กนี่ที ข้าจะต้องตีเขาให้ก้นลายเชียว” หลี่เสวียนถูกขัดขาจนล้มไปหลายรอบ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความโกรธ โจวเหวินรู้สึกว่าเทคนิคการหลบหนีของทารกนั้นน่าสนใจมาก ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนเขาจะไม่มีเจตนาทำร้ายใคร สิ่งที่เขาทำมีเพียงแค่ปั่นหัวหลี่เสวียนเท่านั้น โจวเหวินใช้ความคิดก่อนจะเปิดใช้งานก้าวย่างปีศาจ ร่างของเขาราวกับหายตัวไป ปรากฏขึ้นด้านหลังทารกน้อยและเอื้อมมือไปคว้าแขนของเขา แต่ทารกน้อยก็หายวับไปในทันที หวังลู่เดาตำแหน่งที่ทารกจะไป เธอพุ่งตัวเข้าไปเพื่อจะคว้าเขา แต่ก็พลาดเช่นกัน ทั้งสามคนพยายามใช้วิธีสารพัดเพื่อจับตัวทารกแต่ก็ทำได้เพียงวิ่งวนไปมา สุดท้ายพวกเขาก็ล้มลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน พวกเขาไม่มีแรงเหลือที่จะจับตัวทารกที่ยังคงปรบมือล้อเลียนพวกเขาอยู่ใกล้ๆ อีกต่อไป หลี่เสวียนทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงวิ่งไล่ตามไปอีกครั้ง ทว่าโจวเหวินกับหวังลู่เหนื่อยจนเกินกว่าจะขยับตัวได้ไหว พวกเขาจึงนั่งลงกับพื้นโดยไม่ลุกขึ้นอีก “ทารกโสมที่เธอเคยเจอเลเวลเท่าไหร่? ความสามารถในการมุดดินของเขาแกร่งขนาดนี้เลยหรือ?” โจวเหวินถามหวังลู่ “ฉันไม่รู้ว่าเขาเลเวลเท่าไหร่” หวังลู่ส่ายหัวและกล่าว “ในตอนที่ปู่ของฉันกำลังจะจับทารกโสมนั้น จู่ๆ สิ่งมีชีวิตสุดสะพรึงในภูเขาฉางไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้น มันเกือบฆ่าพวกเราตาย ทารกโสมถูกสิ่งมีชีวิตตัวนั้นฉกตัวไป ไม่นึกเลยว่าแผนที่ที่ได้รับจากท่านเจ้าที่ดินจะเป็นแบบนี้ ต่อให้เราหาเจอ เราก็ไม่มีความสามารถพอจะพาเขากลับไปได้” โจวเหวินมองดูทารกน้อยด้วยความขมวดคิ้วโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร เขาไม่มีความสามารถพอที่จะคว้าตัวเจ้าตัวเล็กได้จริงๆ นอกจากว่าเขาจะสามารถทำให้เท้าของทารกน้อยลอยพ้นจากพื้น เพื่อป้องกันไม่ให้เขามุดดินหนีไปได้ โจวเหวินแอบถือพัดกล้วยเอาไว้ในมือและเฝ้ารอโอกาส หลี่เสวียนพุ่งตัวไปทางนั้นทีทางนี้ที แต่เขากลับไม่แม้แต่จะแตะต้องเสื้อผ้าของทารกได้เลย กลับกัน เขากลับฟาดฟันจนพื้นดินเป็นหลุมเป็นบ่อไปหมด หลังจากที่หลี่เสวียนล้มลงอีกครั้ง ทารกน้อยก็ปรบมือเล็กๆ ของเขาด้วยความดีใจขณะที่ขาป้อมๆ กระโดดโลดเต้น ดูเขากำลังตื่นเต้นมาก จังหวะนี้แหละ! ในเสี้ยววินาทีที่เท้าของทารกน้อยลอยพ้นจากพื้นดิน พัดกล้วยในมือของโจวเหวินก็สะบัดลมเย็นระลอกหนึ่งออกมา ส่งผลให้ทารกน้อยตัวลอยกระเด็นออกไป “ฮ่าฮ่า คราวนี้ดูสิว่าแกจะหนีไปไหน!” หลี่เสวียนดีใจจนเนื้อเต้น พุ่งตัวเข้าไปด้วยความหวังที่จะคว้าตัวทารกที่กำลังลอยอยู่ในอากาศให้ได้