บทที่ 828 - ของขวัญของคิวปิด หลิวอวิ๋นพาหยาเอ๋อร์ออกจากลั่วหยางก่อนจะขึ้นขี่นกอินทรีย์ทะยานเข้าสู่ป่า ต่อให้อันเทียนจั่วจะเป็นคนออกคำสั่งจับกุมเขาด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ก็น่าจะสายเกินไปเสียแล้ว “หึหึ แม่หนูน้อย ในเมื่อแกอยู่ในกำมือฉันแล้ว ฉันก็ไม่ต้องกลัวว่าไอ้สารเลวโจวเหวินจะไม่ยอมมาที่เขาหลงหู” หลิวอวิ๋นเหลือบมองหยาเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ หากเป็นเด็กทั่วไปคงร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวหากต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ แต่ที่น่าประหลาดใจคือ ใบหน้าของหยาเอ๋อร์กลับไม่มีความรู้สึกใดๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอไม่ได้ต่างไปจากเดิมเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งอยู่บนหลังนกอินทรีย์อย่างว่าง่าย แถมยังไม่กลัวความสูงอีกด้วย หรือว่าเธอจะปัญญาอ่อน? หลิวอวิ๋นรู้สึกว่าสมองของหยาเอ๋อร์ต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน เด็กปกติที่ไหนจะนิ่งสงบได้ขนาดนี้? อย่าว่าแต่เด็กอายุหนึ่งขวบเลย ต่อให้เป็นเด็กอายุสิบเอ็ดสิบสองปีก็คงร้องไห้ขี้มูกโป่งด้วยความกลัวไปแล้ว “มานี่ ถอดสร้อยคอเส้นนั้นมา เดี๋ยวฉันเปลี่ยนอันใหม่ให้” เมื่อเห็นว่าหยาเอ๋อร์ดูจะเซ่อซ่า หลิวอวิ๋นก็หมดอารมณ์ที่จะพูดอะไรด้วย เขาเอื้อมมือไปหมายจะปลดสร้อยคอออกจากคอของเธอ สร้อยคอเส้นนี้ไม่ธรรมดา มันคือสมบัติล้ำค่าของตระกูลเคป แม้จะไม่ใช่ไอเทมมิติ แต่มันก็โด่งดังมากก่อนยุคพายุทะลุมิติ สร้อยคอเส้นนี้มีชื่อเรียกว่า ‘ของขวัญของคิวปิด’ ก่อนยุคพายุทะลุมิติ ราชินีของหลายประเทศต่างเคยสวมใส่มัน มันจึงเป็นสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้ อย่างไรก็ตาม สร้อยคอเส้นนี้ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า “ราชินีม่าย” ในตอนแรกสร้อยคอเส้นนี้เป็นของขวัญที่กษัตริย์มอบให้แก่ราชินีของพระองค์ กษัตริย์ได้แสดงความรักต่อราชินีโดยการออกตามหาทับทิมที่ดีที่สุดในยุคนั้น หลังจากช่างฝีมือชั้นครูได้หลอมและประดับตกแต่ง ของขวัญของคิวปิดจึงถือกำเนิดขึ้น ทว่า ใครจะไปรู้ว่าความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน ไม่นานหลังจากมอบสร้อยคอเส้นนี้ กษัตริย์ก็สิ้นพระชนม์ด้วยอาการประชวร และราชินีก็กลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ต่อมา สร้อยคอเส้นนี้ก็เปลี่ยนมือไปอีกหลายครั้ง เจ้าของหลายคนที่เป็นราชินีต่างต้องสูญเสียสามีไปทั้งสิ้น ตอนที่หลิวอวิ๋นไปที่ตระกูลเคปเพื่อขโมยของ เขาบังเอิญไปพบกับของขวัญของคิวปิดจึงหยิบติดมือมาด้วย แม้ว่าไอเทมชิ้นนี้จะไม่ใช่ไอเทมมิติ แต่ผู้หญิงหลายคนก็ชื่นชอบมัน โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่ร่ำรวย มีอำนาจ และแต่งงานแล้ว หลายคนยินดีจ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้อมัน หลิวอวิ๋นรู้ว่ามีคุณนายเศรษฐีท้องถิ่นคนหนึ่งตามหาสร้อยคอเส้นนี้มานานแล้ว หากเขานำไปให้เธอ เขาก็สามารถแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรได้มหาศาล เดิมทีหลิวอวิ๋นวางแผนจะนำสร้อยคอเส้นนี้ไปประมูลในภายหลัง ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะยกมันให้หยาเอ๋อร์จริงๆ เมื่อหลิวอวิ๋นพยายามจะปลดสร้อยคอออก หยาเอ๋อร์ก็ปฏิเสธตามสัญชาตญาณและถอยหนี ทว่าพวกเขานั่งอยู่บนหลังนกอินทรีย์ พอหยาเอ๋อร์ถอยหลัง ร่างกายของเธอก็เอนวูบเหมือนจะตกลงไป หลิวอวิ๋นรีบคว้าตัวเธอไว้ไม่ให้ร่วงลงไป ช่างเถอะ ไว้ค่อยเอาทีหลังก็ได้ หลิวอวิ๋นคิดในใจ ยังไงหยาเอ๋อร์ก็อยู่ในมือเขาแล้ว เธอหนีไปไหนไม่พ้นหรอก ไม่ต้องรีบร้อนบังคับให้เธอถอดตอนนี้ก็ได้ ไอ้สารเลวโจวเหวิน คราวที่แล้วแกทำให้ฉันต้องเจ็บแสบมาก คราวนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้เข็ด หลิวอวิ๋นวางแผนเรื่องนี้มานานแล้ว เขาปลอมตัวเป็นนักเรียนและแอบเข้าไปในวิทยาลัยซันเซ็ต แถมยังเข้าร่วมชมรมเสวียนเหวินเพื่อหาวิธีบีบให้โจวเหวินต้องมาที่เขาหลงหู อสูรธาตุดินกำลังจะถูกนำมาประมูลที่เขาหลงหูของตระกูลจาง หลิวอวิ๋นเองก็สนใจอสูรธาตุดินมากเช่นกัน แต่แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะใช้เงินประมูลหรอก เขาตั้งใจจะชิงตัดหน้าขโมยไปก่อนการประมูลจะเริ่ม หลิวอวิ๋นเคยพยายามมาก่อนแล้วครั้งหนึ่ง แต่ตั้งแต่ที่เขาเคยไปขโมยของจากตระกูลจาง พวกนั้นก็เริ่มมาตรการป้องกันเขาอย่างเข้มงวด จนเกือบจะจับตัวเขาได้แล้ว หลิวอวิ๋นรู้ดีว่าการจะขโมยอสูรธาตุดินคงไม่ง่ายนัก เขาจึงวางแผนหาตัวช่วย เขาเลยนึกถึงโจวเหวินและตั้งใจจะใช้หยาเอ๋อร์เป็นตัวประกันเพื่อบีบให้โจวเหวินมาช่วยขโมย ไอ้สารเลวคนนั้นทำให้ฉันลำบากมากเมื่อคราวที่แล้ว คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้มันสุขสบายหรอก จะให้มันทำงานสกปรกทั้งหมดนี่แหละ แล้วพอฉันได้อสูรธาตุดินมาครอง ฉันก็จะเขี่ยมันทิ้ง... หลิวอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อจินตนาการถึงท่าทางที่ดูภาคภูมิใจของตัวเอง “ฮ่าๆ... ฮ่าๆ... ฮ่าๆ... ฮ่าๆ...” หลิวอวิ๋นหัวเราะร่า แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังหัวเราะ สีหน้ากลับเริ่มเปลี่ยนเป็นบูดเบี้ยว นั่นเป็นเพราะเขาพบว่าตัวเองไม่สามารถหยุดหัวเราะได้ “ฉัน... ฮ่าๆ... ฉัน... ฮ่าๆ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น... ฮ่าๆ... เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย... ฮ่าๆ...” หลิวอวิ๋นไม่สามารถหยุดหัวเราะได้ ปากของเขาแทบจะผิดรูปจากการหัวเราะที่ยาวนานจนหยุดไม่อยู่ เขาใช้มือปิดปากตัวเองไว้ แต่ก็ยังไม่สามารถห้ามเสียงหัวเราะได้ กลับกัน เขายิ่งดูน่าสมเพชเหมือนคนกำลังแอบหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ หลิวอวิ๋นก็หยุดหัวเราะได้ในที่สุด เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าโจวเหวินจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่? มันรู้ว่าฉันขโมยหยาเอ๋อร์มาเลยเล่นงานฉันงั้นหรือ? หลิวอวิ๋นตรวจสอบร่างกายของตัวเองแต่ไม่พบพลังจำพวกคำสาปใดๆ ไม่มีคำสาปนี่นา หรือว่าฉันแค่ดีใจเกินไป? แหวนของหลิวอวิ๋นไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ทำให้เขาอดจะสงสัยไม่ได้ ตั้งแต่ที่เขาเคยพ่ายแพ้ให้กับกลเม็ดของโจวเหวิน หลิวอวิ๋นก็สรรหาวิธีป้องกันตัวเองจากการถูกสาปมามากมาย เขามีอสูรติดตามหลายตัวที่ช่วยแก้ปัญหานี้ได้ และแหวนชำระล้างวงนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น แม้แหวนชำระล้างจะไม่สามารถถอนคำสาปได้ทั้งหมด แต่มันจะทำปฏิกิริยาทันทีหากเขาโดนคำสาป มันจึงสะดวกมากในการใช้ตรวจจับคำสาป ในเมื่อแหวนชำระล้างไม่มีปฏิกิริยา นั่นหมายความว่าหลิวอวิ๋นไม่ได้ถูกสาป หลิวอวิ๋นตรวจสอบร่างกายของตัวเองอย่างถี่ถ้วนอีกครั้งแต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เขาหยุดหัวเราะไปแล้ว ดูท่าว่าอาจจะเป็นเพราะเมื่อครู่เขารู้สึกดีใจเกินไปจริงๆ หลิวอวิ๋นคิดอยู่ชั่วครู่ก็รู้สึกว่ามันเป็นไปได้ เขาเคยเห็นคนที่หัวเราะจนหยุดไม่ได้เหมือนกัน “หิว” หยาเอ๋อร์พูดขึ้นมาดื้อๆ หลังจากที่เดินทางมาได้สักพัก “แกพูดได้ด้วยเหรอ?” หลิวอวิ๋นมองหยาเอ๋อร์ด้วยความประหลาดใจ อย่างไรก็ตาม หยาเอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่จ้องมองหลิวอวิ๋นเท่านั้น “เอาเถอะ เดี๋ยวถึงเมืองข้างหน้าฉันจะพาไปหาอะไรกิน” หลิวอวิ๋นบังคับนกอินทรีย์ยักษ์ให้บินไปยังเมืองใกล้ๆ หลังจากมาถึงในเมือง หลิวอวิ๋นก็พาหยาเอ๋อร์เดินดูของตามร้านต่างๆ หยาเอ๋อร์หยุดอยู่หน้าร้านขนมหวานและชี้เข้าไปข้างใน เป็นการสื่อว่าเธอต้องการกินขนมพวกนั้น ทว่าหลิวอวิ๋นกลับเบะปากแล้วพูดว่า “ของไม่มีประโยชน์พวกนี้มีอะไรน่ากินกัน? อีกอย่าง ในฐานะจอมโจรผู้เลื่องชื่อ ฉันจะเสียเงินซื้อของกินไปทำไม? เดี๋ยวฉันจะหาทางให้แกได้กินฟรีเอง” หยาเอ๋อร์เดินตามหลิวอวิ๋นไปโดยไร้ความรู้สึก นี่คือสิ่งที่หลิวอวิ๋นพอใจที่สุด แม้หยาเอ๋อร์จะดูแปลกๆ ไปบ้าง แต่เธอก็ไม่ร้องไห้งอแง ซึ่งนั่นทำให้หลิวอวิ๋นสบายตัวไปเปราะหนึ่ง หลังจากเดินไปได้สักพัก หลิวอวิ๋นก็พาหยาเอ๋อร์มาที่โรงแรมแห่งหนึ่ง โรงแรมแห่งนี้ดูหรูหราและคึกคักมาก อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่ดูผิดปกติ ที่บริเวณทางเข้าโรงแรมมีพวงหรีดดอกไม้และกลอนไว้อาลัยวางอยู่เต็มไปหมด ราวกับว่ามีใครบางคนเสียชีวิตและที่นี่กำลังจัดงานศพอยู่