บาดแผลฉกรรจ์ที่อาบโชกด้วยโลหิตเหล่านั้น ล้วนเป็นร่องรอยจากการห้ำหั่นอย่างเอาเป็นเอาตายกับแมงมุมลายบุปผา ในตอนนั้น ไคหยางหามีเวลาแม้เพียงน้อยนิดที่จะเหลียวแลบาดแผลของตน เพราะหัวใจของเขาจดจ่ออยู่กับการพาร่างของเด็กชายตัวน้อยกลับไปยังหมู่บ้านเพื่อรับการรักษา และทันทีที่เขารู้ว่าเด็กน้อยผู้นั้นอยู่ในเงื้อมมือของหมอและปลอดภัยแล้ว เรี่ยวแรงที่ฝืนไว้ก็พลันขาดสะบั้น เขาหมดสติไปจากความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกายและจมดิ่งสู่ห้วงนิทราในทันที ไคหยางหลับใหลข้ามคืนจนกระทั่งแสงตะวันของวันใหม่สาดส่อง เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยฟื้นคืนสติและมีอาการดีขึ้นแล้ว เขาจึงไม่รอช้า รีบรุดเดินทางกลับสู่สำนักนภาโดยพลัน ทว่าทันทีที่ย่างกรายเข้าใกล้เขตเรือนพัก เขาก็ต้องชะงักงันเมื่อพบกับกลุ่มคนจำนวนมากที่ยืนล้อมกรอบบ้านของเขาไว้ คบเพลิงในมือพวกมันส่องแสงวูบวาบราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุณ ทว่ามีหรือที่เขาจะยินยอมให้ใครมาทำลายรังนอนของตน? แม้จะตั้งใจเข้าไปซักไซ้หาความจริง แต่เขาก็คิดไม่ถึงว่าผู้ที่นำขบวนมาหาเรื่องถึงที่กลับเป็นซูมู่ ทันทีที่เจ้าของบ้านปรากฏกาย ซูมู่ผู้ที่ตั้งท่าจะเผาบ้านทิ้งกลับหามีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไม่ ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจพลางชี้นิ้วไปยังไคหยางด้วยท่าทีผยอง "ไคหยาง! อย่าได้หาว่าข้าผู้นี้ใจแคบไม่ให้โอกาสเจ้า หากเจ้าเพียงแค่ยอม..." "ประเดี๋ยวก่อน" ไคหยางยกมือขึ้นปรามเสียงเรียบ ก่อนจะเดินทอดน่องเข้าไปในกระท่อมของตนอย่างไม่ทุกข์ร้อน "เฮ้ย..." คำพูดที่ถูกขัดจังหวะกลางคันทำให้ซูมู่รู้สึกอึดอัดพะอืดพะอม ราวกับเผลอกลืนแมลงวันที่เกาะอยู่บนกองมูลเข้าไปเสียอย่างนั้น มันเป็นความรู้สึกที่ขัดใจจนยากจะอธิบาย "นายน้อยซู ไอ้หมอนี่มันไม่ให้เกียรติท่านเลยแม้แต่น้อย!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นมาอย่างถือดีเพื่อเอาใจซูมู่ "เหอะ!" ซูมู่แค่นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม "ประเดี๋ยวเถอะ พวกเจ้าช่วยกันรุมกระหน่ำมันให้ยับเยิน ข้าได้ยินมาว่าไอ้กระจอกนี่มันหนังเหนียวและไม่เคยยอมแพ้ใคร เพราะฉะนั้นไม่ต้องออมมือ! วันนี้ข้าต้องสั่งสอนให้มันรู้ซึ้งถึงผลของการบังอาจมาล่วงเกินข้า!" "รับทราบ!" เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป ไคหยางรีบวางย่ามบนหลังลงอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นคือสมุนไพรล้ำค่าที่เขาบุกป่าฝ่าดงเก็บเกี่ยวมาตลอดสามวันบนขุนเขา หากไม่ได้เก็บรักษาพวกมันให้พ้นจากอันตราย จิตใจของเขาก็คงไม่อาจสงบนิ่งลงได้ หลังจากจัดการเก็บของเข้าที่ทางเรียบร้อย ไคหยางจึงเดินกลับออกมาข้างนอกและจ้องมองซูมู่ด้วยสีหน้าจริงจัง "เมื่อครู่เจ้ามีสิ่งใดจะพูดกับข้าอย่างนั้นรึ?" ซูมู่จ้องกลับด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชิงชัง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความขุ่นเคืองจนดูเหมือนพร้อมจะกระอักเลือดออกมาได้ทุกเมื่อ ก่อนหน้านี้ คำพูดที่เขาซักซ้อมมาอย่างดีกลับถูกไคหยางขัดคอจนเสียจังหวะ แต่เมื่ออีกฝ่ายเปิดโอกาสให้พูด เขาก็แผดเสียงตะโกนลั่น "ไคหยาง! อย่าได้หาว่านายน้อยผู้นี้ใจร้าย หากเจ้าเยอมคุกเข่าโขกศีรษะให้ข้าต่อหน้าเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก และยอมเรียกข้าว่าท่านปู่แต่โดยดี ข้าจะยอมไว้ชีวิตเจ้าสักครา! มิเช่นนั้นละก็... หึหึหึ..." เจตนาในคำพูดนั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด มันคือคำข่มขู่ที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม เมื่อสิ้นคำ ใบหน้าของซูมู่ก็ฉายชัดถึงความกระหายที่จะล้างแค้น มันสะท้อนให้เห็นว่าเขาผูกใจเจ็บต่อไคหยางเพียงใด ไคหยางค่อยๆ พยักหน้าช้าๆ เขามองซูมู่ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความเวทนาปนเศร้าสร้อย "อะไรของเจ้า?" ซูมู่เริ่มไม่มั่นใจ เพราะสีหน้าของไคหยางนั้นนิ่งสงบเกินไปจนน่าประหลาด ความเยือกเย็นนี้ทำให้เขาเริ่มกระวนกระวายใจ ด้วยเคยถูกอีกฝ่ายปั่นหัวมาแล้วครั้งหนึ่งที่หมู่บ้านเหมยดำ ประสบการณ์ครั้งนั้นยังคงเป็นบาดแผลในใจที่ทำให้เขาหวาดระแวงอยู่ลึกๆ "อกตัญญูนนัก!" ไคหยางทอดถอนใจ ฝูงชนพากันชะงักงัน แม้แต่ซูมู่เองก็ยืนงันไปชั่วครู่ ทุกคนต่างคิดไปในทางเดียวกันว่า... อกตัญญูที่ว่านี้มันหมายถึงเรื่องใดกัน? "เจ้าหมายความว่าอย่างไร!" ซูมู่ตะคอกถามอย่างดุดัน "ยังไม่เข้าใจอีกรึ? มานี่ เดี๋ยวข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง!" ไคหยางกล่าวด้วยท่าทางหวังดีเสียเต็มประดา "ข้าขอถามเจ้าหน่อย ในสำนักนภาแห่งนี้ เจ้ามีผู้อาวุโสคอยหนุนหลังอยู่ใช่หรือไม่?" "ดูท่าเจ้าจะพอมีตาอยู่บ้างสินะ!" คำถามนั้นทำให้ซูมู่ลำพองใจจนตัวลอยราวกับจะพุ่งขึ้นสู่สวรรค์ ไคหยางยกยิ้มมุมปาก มันเป็นอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด ซูมู่มีผู้หนุนหลังจริงๆ มิเช่นนั้นคงไม่บังอาจกระทำการสามหาวถึงขั้นจะเผาบ้านคนอื่นเช่นนี้ "ผู้อาวุโสของเจ้าคงจะมีอำนาจไม่น้อยในสำนักฝ่ายในใช่ไหม?" ไคหยางรุกถามต่อ "ท่านผู้นั้นเป็นถึงผู้อาวุโส!" ซูมู่แค่นเสียงอย่างภูมิใจ "แถมข้ายังมีพี่สาวที่เป็นศิษย์สายตรงอีกด้วย! ขอเพียงแค่นางขยับปลายนิ้วเพียงนิดเดียว เจ้าก็แหลกเป็นผุยผงได้แล้ว!" ไคหยางกระจ่างแจ้งในทันที เขาเข้าใจตื้นลึกหนาบางในสันดานของซูมู่แล้ว เขาตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ พลางเปรยขึ้น "นั่นแหละ... ถึงได้บอกว่าเจ้าช่างอกตัญญู!" "มันถูกหรือผิดตรงไหนกัน!" ซูมู่เดือดดาลจนถึงขีดสุด เขาถูกไคหยางจูงจมูกวนไปวนมาจนสมองสับสนอลหม่าน และยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ "เรื่องง่ายๆ เพียงเท่านี้เจ้ายังไม่เข้าใจ สมองเจ้าทำด้วยอะไรกันแน่?" ไคหยางขมวดคิ้วพลางมองซูมู่ด้วยสายตาเวทนา ก่อนจะอธิบายอย่างอดทน "ด้วยสถานะของพี่สาวเจ้า นางย่อมมีศักดิ์เป็นศิษย์พี่ของข้า หากข้าต้องเรียกเจ้าว่า 'ท่านปู่' จริงๆ พี่สาวเจ้าจะต้องเรียกเจ้าว่าอะไร? แล้วผู้อาวุโสท่านนั้นเล่าจะต้องเรียกเจ้าว่าอะไร? ช่างอกตัญญูเสียจริง! หากข้าเป็นผู้อาวุโสท่านนั้น ข้าจะจับเจ้าโยนลงไปใน 'หุบเหวมังกรสิ้นหวัง' เสีย เพื่อให้เจ้าไม่ต้องฝันเห็นแสงตะวันข้างนอกนั่นอีกเลยตลอดชีวิต!" ร่างของซูมู่สั่นสะท้านไปทั้งกาย ใบหน้าพลันซีดเผือดราวกับกระดาษ 'หุบเหวมังกรสิ้นหวัง' คือดินแดนที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในสำนักนภา ตลอดหลายร้อยปีนับตั้งแต่ก่อตั้งสำนัก ศิษย์คนใดที่ฝ่าฝืนกฎเหล็กหรือกระทำความผิดมหันต์จะถูกโยนลงไปในเหวแห่งนั้นและไม่เคยมีใครได้กลับออกมาอีกเลย ทันทีที่ร่างร่วงหล่นสู่ความมืดมิดของหุบเหวมังกรสิ้นหวัง นั่นหมายถึงความตายเพียงสถานเดียว นามของหุบเหวมังกรสิ้นหวังขจรขจายไปไกลนับพันลี้ กิตติศัพท์ความสยดสยองของมันเป็นที่เลื่องลือไปทั่วสารทิศ ซูมู่หามีความยำเกรงในตัวไคหยางไม่ ทว่าเพียงแค่สามคำนั้นกลับสั่นประสาทไปถึงขั้ววิญญาณ หนึ่งในผู้ติดตามที่ซูมู่พามาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบกล่าวแทรกขึ้นเพื่อกู้สถานการณ์ "นายน้อยซู ไอ้หมอนี่มันฝีปากกล้า ขู่ขวัญเก่งนักหนา ที่พวกเรามาในวันนี้ก็เพื่อช่วยท่านระบายโทสะนะขอรับ" "อืม..." เมื่อได้สติ ซูมู่ตะโกนก้องอย่างเดือดดาลเพื่อปกปิดความขลาดเขลาของตน "ไคหยาง อย่ามาพูดจาเลอะเทอะ! หากเจ้าไม่ยอมคุกเข่าขอขมา ข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจที่บังอาจเกิดมาบนโลกใบนี้!" แววตาของไคหยางวาวโรจน์ด้วยความเย็นเยียบ เขาตั้งท่าหมัดขึ้นพลางเอ่ย "ศิษย์น้องซู ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดเจ้าไม่ลองมาแลกเปลี่ยนหมัดมวยกับข้าดูสักคราเล่า?" ซูมู่ตอบกลับด้วยท่าทีดูแคลน "ข้าก็อยากจะทำเช่นนั้นอยู่หรอก แต่น่าเสียดายที่เจ้ามันไร้น้ำยา! เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอจะประมือกับข้าด้วยซ้ำ! เพราะตัวข้าผู้นี้อยู่ในระดับกายาผลัดเปลี่ยนขั้นที่เก้าแล้ว!" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไคหยางก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที กฎของสำนักฝ่ายนอกระบุไว้ว่า หากศิษย์ต้องการท้าประลองกัน ระดับพลังต้องห่างกันไม่เกินสามขั้น ซูมู่จึงไม่อาจประมือกับไคหยางได้โดยตรง เพราะระดับพลังของทั้งคู่ห่างชั้นกันเกินไป และนี่คือเหตุผลที่ซูมู่ต้องพาคนมาด้วยมากมาย พวกมันไม่ได้มาเพื่อดูการแสดง แต่มาเพื่อทำหน้าที่ที่ซูมู่ทำไม่ได้ ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม ซูมู่ยิ้มเย็นพลางปรายตามองไปทางไคหยาง "ทุกคน ศิษย์ไคหยางผู้นี้มีพลังอยู่ในระดับกายาผลัดเปลี่ยนขั้นที่สามเท่านั้น มีพี่น้องคนใดอาสาจะช่วยข้าสั่งสอนมันบ้าง?" "กายาผลัดเปลี่ยนขั้นที่สาม! โอ้โห ช่างสูงส่งเหลือเกินนะ!" ฝูงชนต่างพากันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน เพราะในที่นี้ไม่มีใครเข้าสำนักมาทีหลังไคหยางเลยสักคน และทุกคนต่างก็มีระดับพลังที่เหนือกว่าเขาทั้งสิ้น "ให้ข้าเองขรับนายน้อยซู ตบะของข้ายังอยู่ในเกณฑ์ที่กำหนด แม้ข้าจะอยู่เพียงขั้นที่ห้า แต่เพียงเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับการ 'สร้างความสำราญ' ให้ศิษย์ไคหยางแล้วกระมัง!" ศิษย์คนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มชนพลางจ้องมองไคหยางด้วยสายตาดูแคลน ไคหยางจ้องกลับพร้อมกับรอยยิ้มเยาะ ข้อมูลที่พวกมันมีน่ะ... มันเก่าคร่ำครึไปเสียแล้ว หากเป็นเมื่อห้าวันก่อน เขาอาจจะยังอยู่เพียงขั้นที่สามจริงๆ แต่ในวันนี้ เรื่องราวกลับตาลปัตรไปอย่างสิ้นเชิง ทว่าไคหยางย่อมไม่ป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไป การเลื่อนระดับถึงสองขั้นภายในห้าวันเป็นเรื่องที่ประหลาดและน่าพรั่นพรึงเกินไป หากแสดงออกมาดุ่มๆ ย่อมรังแต่จะชักนำภัยมาสู่ตัว ศิษย์ที่ก้าวออกมาจากข้างกายซูมู่ประกาศนามเสียงดัง "ศิษย์ไคหยาง ข้ามีนามว่า 'จ้าวหู' จงจำชื่อของคนที่อัดเจ้าจนน่วมในวันนี้ไว้ให้ดีเล่า!" "ข้าจะจำไว้" ไคหยางตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย จ้าวหูผู้นี้คงต้องการประจบเอาใจซูมู่เต็มที่ ไคหยางคิดในใจ ขณะที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาเผชิญหน้าพลางโบกนิ้วไปมาอย่างอวดดี "ศิษย์ไคหยาง เพื่อไม่ให้เจ้าหาว่าข้ารังแกคนไม่มีทางสู้ ข้าจะต่อให้เจ้าก่อนสามกระบวนท่า! หากเจ้าสามารถทำให้ข้าขยับถอยหลังได้แม้เพียงก้าวเดียว ข้าจะยอมยกชัยชนะให้เจ้าทันที! แต่หากทำไม่ได้ ก็อย่าได้หาว่าหมัดของข้ามันไร้ความเมตตา!" การยั่วยุนี้เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด ซูมู่ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังรู้สึกหัวใจเต้นแรงด้วยความสะใจ ไอ้เด็กจ้าวหูคนนี้มันช่างรู้งานนัก รู้ซึ้งถึงวิธีการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้อื่นให้จมดิน คำพูดคำจาของมันช่างถูกใจเขายิ่งนัก แม้ความแตกต่างระหว่างกายาผลัดเปลี่ยนขั้นที่สามและขั้นที่ห้าจะดูเหมือนห่างกันเพียงสองขั้น ทว่าในความเป็นจริงแล้ว แต่ละขั้นนั้นมีช่องว่างที่กว้างราวกับมหาสมุทรกั้นกลาง พละกำลังที่สามารถปลดปล่อยออกมาได้นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ประดุจความห่างชั้นระหว่างผืนนภาและพสุธาสำหรับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างเช่นพวกเขานัก!