## **บทที่ 4241 – อสูรปีศาจลำดับที่ห้าและสวรรค์แห่งการบ่มเพาะ** **ผู้แปล:** Silavin & Tia **ผู้ตรวจทาน:** PewPewLazerGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- เหนือหนองบึงอันกว้างใหญ่ บัดนี้เหลือเพียงผู้ฝึกตนที่กระอักโลหิตจากหมัดของหยางไค่ ยืนตะลึงงันอยู่กลางอากาศ เขม้นมองไปเบื้องหน้าอย่างว่างเปล่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นฉับพลันเกินกว่าที่เขาจะทันได้เข้าใจ แม้กระทั่งเงาของผู้จู่โจมจากใต้น้ำ เขาก็มองไม่เห็นด้วยซ้ำ กว่าจะรู้ตัวอีกที สหายร่วมทางและชายอีกคนก็อันตรธานหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงฟองอากาศที่ผุดขึ้นจากผืนน้ำแล้วแตกสลาย มันช่างเป็นภาพที่น่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างที่สุด! โดยไม่แม้แต่จะคิดซ้ำสอง เขารีบหันกายเผ่นหนีในทันที! หรือจะให้เขาคิดช่วยชีวิตผู้อื่น? ภาพวัตถุคล้ายแส้ที่ทะลวงผ่านอกของศิษย์น้องยังคงติดตา ทั้งสหายของเขายังถูกลากดิ่งลงไปในหนองบึง เป็นที่แน่นอนแล้วว่าศิษย์น้องของเขาย่อมไร้ซึ่งลมหายใจ แม้พวกเขาจะเป็นพี่น้องร่วมสำนัก แต่ยามภัยใหญ่มาเยือน แม้สามีภรรยาก็ยังต้องต่างคนต่างหนี จะนับประสาอะไรกับการสละศิษย์น้องในสถานการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเช่นนี้? การรักษาชีวิตของตนเองย่อมต้องมาก่อนเป็นธรรมดา ทว่าทันทีที่เขาหันหลัง ก็พลันบังเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากเบื้องหลัง เมื่อหันกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก เขาก็เห็นร่างมนุษย์ร่างหนึ่งพุ่งทะยานออกจากใต้น้ำด้วยความเร็วปานสายฟ้า ร่างนั้นเปียกโชก เส้นผมจับกันเป็นก้อนยุ่งเหยิง ถึงกระนั้น เขาก็จำได้ในทันทีว่าบุคคลผู้นั้นคือชายที่เขาและศิษย์น้องพยายามลอบโจมตีก่อนหน้านี้ *ตูม…* ลำน้ำมหึมาปะทุขึ้นจากจุดที่ชายผู้นั้นทะยานออกมา หยาดน้ำโปรยปรายทั่วท้องฟ้า ดุจดังพายุฝนโหมกระหน่ำ และตามติดร่างนั้นมา คือเงายักษ์ใหญ่ที่กระโจนออกจากห้วงลึกของบึง ขึ้นมาทอดกายหนักอึ้งอยู่บนผิวน้ำ ร่างของมันทอดเงาทะมึนปกคลุมผืนน้ำ บดบังร่างมนุษย์ทั้งสองจนมิด "คางคก..." ผู้ฝึกตนผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมอง คำว่า 'คางคก' ฉายวาบขึ้นในความคิด ในที่สุดเขาก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของผู้ลงมือจนเต็มสองตา มันคือคางคกยักษ์ที่มีตุ่มตะปุ่มตะป่ำน่าเกลียดน่ากลัวทั่วทั้งร่าง ดวงตาทั้งคู่ของมันถลนแทบจะหลุดออกจากเบ้า ปราณอสูรอันน่าเกรงขามแผ่พุ่งออกจากร่าง บ่งบอกชัดเจนว่าคางคกตนนี้มิใช่สิ่งที่พึงต่อกรด้วย เมื่อตระหนักได้ว่าตนและศิษย์น้องถูกคางคกยักษ์ตนนี้จับจ้องอยู่ตลอดเวลาที่ซุ่มโจมตี ความรู้สึกเย็นเยียบก็พลันแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง อย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าวัตถุคล้ายแส้นั้นคือสิ่งใด มันคือลิ้นที่ตวัดออกมาจากปากของคางคกนั่นเอง สิบเมตรเหนือพื้นดิน หยางไค่ปาดโคลนออกจากใบหน้าและแอบสบถสาปแช่งโชคร้ายของตนเองในใจ เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีอสูรปีศาจเช่นนี้ซ่อนตัวอยู่ใต้หนองบึง ตอนที่เขาสัมผัสได้ถึงร่องรอยของสิ่งมีชีวิตที่ซ่อนอยู่ใต้บึงก่อนหน้านี้ เขาเพียงคิดว่าเป็นบุคคลที่สามในกลุ่มผู้ลอบโจมตีเท่านั้น จนกระทั่งเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เขาจึงได้รู้ว่าตนเองเข้าใจผิดไป ชายหนุ่มคนแรกที่ลอบโจมตีเขาได้หายตัวไปแล้ว เป็นไปได้สูงว่าเขาคงถูกคางคกตนนี้กลืนกินเข้าไป ในขณะนี้ อสูรปีศาจกำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่โปนถลน สายตาของมันไม่เคยละไปจากเขาเลยแม้แต่น้อย ขากรรไกรล่างของมันขยับขึ้นลง ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอ ขณะที่หยางไค่กำลังจะตรวจสอบว่าอสูรปีศาจตนนี้อยู่ลำดับที่เท่าใด สัตว์ร้ายก็อ้าปากของมันออกกว้างและพ่นลูกบอลน้ำขนาดใหญ่ออกมา ลูกบอลน้ำระเบิดออกพร้อมเสียงดังสนั่น จากนั้น ม่านหมอกหนาทึบก็เข้าปกคลุมทั่วทุกสารทิศในชั่วพริบตา ทัศนวิสัยของหยางไค่กลายเป็นสีขาวโพลนในทันที เขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้อีกต่อไป แม้แต่จิตเทวะของเขาก็ยังถูกกีดขวาง สามารถแผ่ออกไปได้เพียงรัศมีสิบห้าเมตรเท่านั้น ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผาแผ่ซ่านไปทั่วผิวของเขา พร้อมกับเสียงประหลาดดัง 'ฉี่ๆ' สีหน้าของหยางไค่พลันเคร่งขรึม หมอกนี้ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก ไม่เพียงแต่มีผลในการบดบังทั้งการมองเห็นและจิตเทวะ แต่มันยังมีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงอย่างยิ่ง! พิษนี้รุนแรงถึงขนาดที่หยางไค่ไม่เคยพบพานมาก่อน หากเป็นผู้ฝึกตนทั่วไปที่ตกอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ คงมีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่ โชคดีที่เขามีสายเลือดตระกูลมังกรอันทรงพลังและร่างกายกึ่งมังกร ทำให้หยางไค่มีความต้านทานต่อพิษโดยธรรมชาติ แม้พิษในหมอกนี้จะรุนแรง แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะสังหารเขาได้ อย่างมากก็แค่ทำให้เกิดบาดแผลภายนอกเท่านั้น ด้วยความสามารถในการฟื้นฟูของเขา บาดแผลเหล่านี้จะหายเป็นปกติในไม่ช้าเมื่อเขาออกจากรัศมีของหมอกนี้ เสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ฝึกตนอีกคนดังขึ้นไม่ไกล เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับได้รับบาดเจ็บสาหัส เมื่อพิจารณาจากเสียงกรีดร้องที่เคลื่อนที่ไปมา เขาน่าจะกำลังพยายามหาทางออกอยู่ "อย่าขยับ!" หยางไค่ตะโกนบอกอย่างรวดเร็ว น่าเสียดายที่มันสายเกินไป เสียงลมกรรโชกแรงแหวกอากาศดังขึ้น และเสียงกรีดร้องของชายผู้นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครวญครางในลำคอ "ช่วยด้วย..." เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังก้องสะท้อน แต่ขาดห้วงไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากการเคลื่อนที่ของร่างกาย เขาร้องขอความช่วยเหลือได้เพียงครั้งเดียวก่อนที่เสียงจะเงียบหายไปอย่างสมบูรณ์ หยางไค่มองไม่เห็นสิ่งใด แต่เขาสามารถจินตนาการได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายผู้นั้น เขาคงถูกจับและถูกส่งเข้าไปในปากของคางคกตนนั้น ประสบชะตากรรมเดียวกันกับสหายของตน [นี่คืออสูรปีศาจลำดับที่ห้าเป็นอย่างน้อย!] หยางไค่ตัดสินใจอย่างรวดเร็วในใจ ผู้ฝึกตนที่สามารถเข้าสู่ดินแดนสวรรค์ถ้ำโลหิตอสูรได้นั้นโดยทั่วไปแล้วมิได้อ่อนแอ และหากพวกเขาอ่อนแอ นั่นก็หมายความว่าพวกเขามีโชคที่ดีมาก มิฉะนั้น พวกเขาย่อมไม่สามารถชิงตั๋วเข้ามาได้ ถึงกระนั้น ผู้ฝึกตนทั้งสองคนก่อนหน้านี้กลับถูกคางคกสังหารในชั่วพริบตา แม้การลอบโจมตีอาจมีส่วนช่วยอยู่บ้าง แต่อสูรปีศาจลำดับที่สี่ไม่อาจสังหารผู้ฝึกตนขอบเขตจักรพรรดิขั้นสูงสุดได้ในกระบวนท่าเดียว หยางไค่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่กับที่และรออยู่ครู่หนึ่ง แต่คางคกก็ไม่ได้เคลื่อนไหวเช่นกัน เมื่อครุ่นคิดถึงสถานการณ์ เขารู้สึกว่าคางคกตนนี้ยังคงรักษาสัญชาตญาณดิบของมันไว้แม้จะเป็นอสูรระดับสูงก็ตาม ดังนั้น มันจึงเมินเฉยต่อเป้าหมายที่อยู่นิ่งๆ เพราะมันสามารถล่าได้อย่างแม่นยำก็ต่อเมื่อเป้าหมายเคลื่อนไหวเท่านั้น ตรรกะนี้สอดคล้องกับการโจมตีสองครั้งก่อนหน้านี้ของมัน หลังจากพิจารณาเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว หยางไค่ก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาจึงเริ่มขยับร่างกายทันที ทันทีที่เขาเริ่มเคลื่อนไหว เสียงแผ่วเบาของบางสิ่งที่แหวกอากาศก็ดังมาจากส่วนลึกของม่านหมอก จากนั้น เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่รัดแน่นรอบตัวราวกับถูกแส้พันธนาการ ตามมาด้วยแรงดึงอันมหาศาลที่พยายามจะลากเขาไปยังทิศทางนั้น หยางไค่กำลังรอช่วงเวลานี้อยู่พอดี! ดังนั้น เขาจึงแสยะยิ้มออกมาทันทีและยื่นมือทั้งสองข้างออกไปคว้าสิ่งที่กำลังพันธนาการเขาอยู่ ความรู้สึกเหนียวลื่นนั้นน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง โดยไม่จำเป็นต้องคิดก็รู้ได้ว่ามันคือลิ้นของคางคก มือของเขากลายสภาพเป็นกรงเล็บมังกร! เขายึดลิ้นนั้นไว้อย่างมั่นคง ร่างกายของเขาทรุดต่ำลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับตะโกนว่า "ขึ้นมาซะ!" พลังมหาศาลหลั่งไหลออกจากมือของเขาขณะที่เขาจับลิ้นของคางคกและเหวี่ยงมันขึ้นไปในอากาศอย่างแรง ในขณะเดียวกัน เขาก็โคจรพลังธาตุไฟในตราประทับแห่งเต๋าอย่างเงียบงัน เปลวเพลิงสีดำชั้นหนึ่งปรากฏขึ้นปกคลุมทั่วทั้งร่างกายของเขา เมื่อถูกเพลิงแท้จริงแห่งอีกาทองคำแผดเผา ลิ้นของคางคกก็คลายการรัดกุมโดยไม่ตั้งใจ ทันทีที่พันธนาการที่รัดแน่นหายไป หยางไค่ก็ปล่อยมือและเหวี่ยงคางคกออกไป เขายืนนิ่ง เอียงหูไปด้านข้างและตั้งใจฟัง ไม่นานก็ได้ยินเสียงของบางสิ่งที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ตามมาด้วยเสียงของวัตถุขนาดใหญ่ที่ตกลงไปในหนองบึงพร้อมเสียงสาดกระเซ็นดังลั่น [เรียบร้อย!] เขาสะบัดมือและยืนรออย่างเงียบๆ ไม่นานหลังจากนั้น หมอกในหนองบึงก็ค่อยๆ สลายไป และทัศนวิสัยของเขาก็กลับมาเป็นปกติ เขามองไปยังทิศทางของเสียงที่ได้ยินในตอนท้าย และเห็นชิ้นส่วนของซากศพกระจัดกระจายไปทั่วหนองบึง รอยตัดบนซากศพนั้นเรียบกริบ และโลหิตสีแดงฉานย้อมพื้นดินเป็นสีแดง ทิศทางที่เขาเหวี่ยงคางคกไปนั้นคือบริเวณที่มีรอยแยกร้าวแห่งห้วงมิติอยู่ รอยแยกร้าวเหล่านั้นเป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าแตะต้อง นับประสาอะไรกับคางคก ร่างกายมหึมาของมันได้พุ่งผ่านรอยแยกร้าวแห่งห้วงมิติหลายรอย ชะตากรรมเดียวของคางคกคือการถูกหั่นเป็นชิ้นๆ สิ้นใจในพริบตา! หยางไค่โบกมือไปข้างหน้าเพื่อปัดเป่าหมอกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ก่อนจะเดินไปยังทิศทางนั้นและก้มลงตรวจสอบชิ้นส่วนของซากศพ ไม่นานเขาก็พบซากศพมนุษย์สองร่างที่ถูกกัดกร่อนอย่างรุนแรงจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม เขาถึงกับพูดไม่ออก เป็นเวลาไม่นานนักตั้งแต่ชายสองคนนี้ถูกคางคกกลืนกินเข้าไป แต่พวกเขากลับอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว แสดงให้เห็นว่ากรดในกระเพาะของคางคกตนนี้มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงเพียงใด ชายสองคนนี้ซุ่มโจมตีอยู่ที่นี่ หวังว่าจะได้ลาภลอยจากคนตาย ใครจะไปรู้ว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาจะลงเอยในท้องของอสูรปีศาจเสียเอง เรียกได้ว่าพวกเขาสมควรได้รับผลกรรมแล้ว หลังจากเก็บแหวนมิติของคนทั้งสองแล้ว หยางไค่ก็ลงมือค้นหาและในที่สุดก็พบแก่นอสูรของคางคก เป็นไปตามคาด มันคือแก่นอสูรลำดับที่ห้า ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นแก่นอสูรธาตุน้ำ พลังงานที่บรรจุอยู่ภายในแก่นอสูรนั้นบริสุทธิ์และเป็นเอกภาพอย่างยิ่ง ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ฝึกตนที่จะนำไปหลอมรวมและใช้ประโยชน์ ปรมาจารย์เทวะโลหิตอสูรช่างน่าประทับใจเสียจริง วิธีการบ่มเพาะและดัดแปลงอสูรปีศาจเหล่านี้มีค่าประเมินมิได้ มันสามารถรับประกันได้ว่าอสูรปีศาจทุกตนจะมีแก่นอสูรที่สามารถเปลี่ยนเป็นวัตถุดิบสำหรับขอบเขตเปิดสวรรค์ได้ หากใครได้วิธีการนี้ไป ไม่นานนักกองกำลังของพวกเขาก็จะรุ่งเรืองและทรงอำนาจขึ้นอย่างแน่นอน ไม่แน่ใจว่าวิธีการนี้รวมอยู่ในมรดกของปรมาจารย์เทวะโลหิตอสูรหรือไม่ แต่ถ้าใช่ มูลค่าของมรดกก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล นี่คือแก่นอสูรลำดับที่ห้าชิ้นแรกที่หยางไค่ได้รับมา เขาจึงเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังไม่รีบร้อนที่จะจากไป ตรงกันข้าม เขากลับค้นหาสิ่งรอบตัวอย่างละเอียดจนกระทั่งพบจุดๆ หนึ่ง หลังจากนั้น ร่างของเขาก็จมดิ่งและหายไปในหนองบึง เขาได้ค้นพบสิ่งที่น่าสนใจเมื่อคางคกลากเขาลงไปในน้ำก่อนหน้านี้ เพียงแต่ว่าเขาถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวและไม่กล้าประมาทศัตรูจนกว่าจะหยั่งรู้ถึงความแข็งแกร่งของมันได้ ดังนั้น จึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่เขาจะตรวจสอบพื้นที่อย่างละเอียดในตอนนี้ที่การต่อสู้จบลงแล้ว มีพิษอยู่ในน้ำ ยิ่งไปกว่านั้น มันยังรุนแรงกว่าพิษในหมอกเสียอีก เป็นที่ชัดเจนว่าอสูรปีศาจคางคกตนนี้อาศัยอยู่ในที่แห่งนี้มานับไม่ถ้วน ในช่วงเวลานั้น พิษในร่างกายของมันคงจะหลอมรวมเข้ากับแหล่งน้ำในบริเวณใกล้เคียงและทำให้เกิดปรากฏการณ์นี้ขึ้น หยางไค่เปิดใช้งานแหล่งกำเนิดมังกรของเขา เกล็ดมังกรชั้นหนึ่งปรากฏขึ้นบนผิวของร่างกาย ทำให้เขารู้สึกสบายขึ้นมากในทันที หลังจากจมลงไปลึกหลายสิบเมตร หยางไค่ก็หยุดนิ่ง แม้ว่าน้ำโคลนจะขุ่นและทัศนวิสัยจะย่ำแย่ แต่เขาสามารถรับรู้สิ่งรอบตัวได้อย่างชัดเจนด้วยจิตเทวะของเขา มีพื้นที่แห่งหนึ่งอยู่ข้างหน้าเขาซึ่งกว้างหลายสิบเมตร ที่สำคัญกว่านั้น พื้นที่นั้นเต็มไปด้วยพลังธาตุน้ำอันหนาแน่นและบริสุทธิ์ พลังธาตุน้ำหนาแน่นถึงขนาดที่ควบแน่นกลายเป็นหมอก ก่อตัวเป็นพื้นที่เล็กๆ ใต้น้ำซึ่งไม่เข้ากับน้ำโคลนที่ขุ่นและมืดมิดโดยรอบ! หยางไค่แทรกตัวเข้าไปในหมอกและสูดหายใจเข้าไป สิ่งที่เข้ามาในจมูกของเขาคือกลิ่นหอมสะอาดจางๆ นี่น่าจะเป็นที่ซ่อนของอสูรปีศาจคางคก เป็นไปได้ว่ามันอาศัยพลังธาตุน้ำที่หนาแน่นนี้ในการกลายเป็นอสูรปีศาจลำดับที่ห้า หากผู้ฝึกตนคนใดได้หลอมรวมและดูดซับพลังธาตุน้ำที่หนาแน่นในที่แห่งนี้ พวกเขาย่อมสามารถควบแน่นพลังลำดับที่ห้าได้อย่างแน่นอน มันไม่แตกต่างจากการหลอมรวมวัตถุดิบลำดับที่ห้าเลย สถานที่แห่งนี้คือหนึ่งใน 'สวรรค์แห่งการบ่มเพาะ' ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วดินแดนสวรรค์ถ้ำโลหิตอสูรที่เขาได้ยินเรื่องราวมามากมาย ดินแดนสวรรค์ถ้ำโลหิตอสูรคือจักรวาลน้อยที่หลงเหลืออยู่หลังจากการตายของปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ลำดับที่แปด หลังจากการตายของปรมาจารย์เทวะโลหิตอสูร สถานที่แห่งนี้ก็ได้ผ่านการชำระล้างมานับไม่ถ้วน พลังหยิน หยาง และห้าธาตุในถ้ำสวรรค์แห่งนี้ได้ถูกแบ่งแยกและแปรสภาพเป็นผลลัพธ์ ในที่สุด พวกมันก็รวมตัวและสะสมอยู่ในพื้นที่ต่างๆ ภายในถ้ำสวรรค์เพื่อก่อตัวเป็นสวรรค์แห่งการบ่มเพาะ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมจึงไม่จำเป็นที่ผู้ฝึกตนจะต้องสังหารอสูรปีศาจเพื่อผลประโยชน์เมื่อเข้ามาในดินแดนสวรรค์ถ้ำโลหิตอสูร พวกเขาสามารถบรรลุผลลัพธ์เดียวกันได้หากสามารถค้นพบสวรรค์แห่งการบ่มเพาะที่เหมาะสมกับการบ่มเพาะของตน หากเป็นผู้ฝึกตนคนอื่นมายังที่แห่งนี้ พวกเขาคงทำได้เพียงเลือกที่จะบ่มเพาะและหลอมรวมพลังธาตุน้ำ อย่างไรก็ตาม หยางไค่มีลูกปัดผนึกโลก เขาสามารถย้ายสวรรค์แห่งการบ่มเพาะนี้เข้าไปในโลกผนึกน้อยและย้ายมันออกมาอีกครั้งเมื่อเขากลับไปยังแดนอเวจี ด้วยการทำเช่นนี้ ศิษย์ของแดนอเวจีก็จะสามารถใช้สวรรค์แห่งการบ่มเพาะนี้เพื่อการบ่มเพาะของพวกเขาได้