บทที่ 31: เขาเป็นลูกศิษย์ของหยวนเฉินหยางจริงๆ งั้นเหรอ? รถศึกสีชาดรอบด้านหยุดชะงักลง หน่วยพิทักษ์นักสำรวจติดอาวุธครบมือทยอยลงมาทีละคน พวกเขากระจายกำลังกันออกไปตามมุมต่างๆ ของค่ายอย่างเงียบเชียบ ร่างกายของพวกเขาถูกปกคลุมด้วยชุดเกราะต่อสู้สีแดงเข้มทั้งหมด "เหอะ ชื่อเสียงของรัฐมนตรีโจวนี่สมคำล่าลือจริงๆ" หยวนเฉินหยางเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการประชดประชัน "อะแฮ่ม..." โจวเซี่ยนไอแห้งๆ พลางเหลือบมองจางหงโปที่ยังคงนิ่งเฉย หูเสียงดึงสติกลับมาได้ในที่สุด เขารีบหันไปหาจางหงโปและถามด้วยความเคารพ "ท่านเจ้าเมือง ลมอะไรหอบท่านมาที่นี่ครับ?" จางหงโปเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าได้รับรายงานว่าเราขาดการติดต่อกับหน่วยพิทักษ์ป้อมในเขต A2 ข้ากลัวว่าพวกเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย" "ขาดการติดต่อกับหน่วยพิทักษ์ป้อม!" หัวใจของหูเสียงหล่นวูบ "มิน่าล่ะ พวกเราถึงถูกโจมตีสองครั้งซ้อน" เขาพึมพำเมื่อเริ่มเข้าใจสถานการณ์ "เจ้าทำได้ดีมาก..." จางหงโปเอ่ย พลางมองไปยังกองซากศพที่อยู่ไกลออกไปด้วยความประหลาดใจ "กลุ่มสิงโตเกล็ดครามงั้นรึ? จ่าฝูงของมันต้องเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับสองแน่ๆ พวกเจ้าไม่เพียงแต่ขับไล่พวกมันไปได้ แต่ยังสังหารพวกมันได้มากมายขนาดนี้ กัปตันหู เจ้าซ่อนฝีมือไว้ไม่เบาเลยนะ" คนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะมองไปยังกองศพที่ด้านหนึ่งของค่าย สีหน้าของทั้งหยวนเฉินหยางและโจวเซี่ยนเปลี่ยนไป ความกังวลปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา หูเสียงครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เขาเผยรอยยิ้มเจื่อน "ท่านเจ้าเมืองตาถึงจริงๆ ครับ จ่าฝูงของมันเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับสองจริงๆ แต่ศพพวกนี้... ต้องขอบคุณเหล่านักเรียนจากสถาบันวายุใต้ โดยเฉพาะ..." "ไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอก" จางหงโปขัดจังหวะพลางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เขารู้ดีว่านักเรียนกลุ่มนั้นมีความสามารถแค่ไหน 'ข้าอยากจะกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของท่านเจ้าเมือง จากนั้นจะได้พูดถึงซูเฉิน ด้วยวิธีนี้ โจวเซี่ยนจะได้หาเรื่องยากขึ้น' แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือ ท่านเจ้าเมืองดูเหมือนจะไม่สนใจในรายละเอียดเลย "มีการสูญเสียเท่าไหร่?" หยวนเฉินหยางอดไม่ได้ที่จะถาม หูเสียงตอบอย่างจำนน "บาดเจ็บเล็กน้อยสิบสองคน บาดเจ็บสาหัสเจ็ดคน... และตายหนึ่งคน" "เฮ้อ..." จางหงโปทอดถอนใจ "ดูแลครอบครัวของเขาให้ดี พวกเขาล้วนเป็นวีรบุรุษของหน่วยลาดตระเวนเมือง" "คนที่ตาย... ไม่ใช่สมาชิกหน่วยลาดตระเวนเมืองครับ" หูเสียงเอ่ยพลางก้มหน้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงด้วยความลำบากใจ "ไม่ใช่หน่วยลาดตระเวน? นักเรียนงั้นรึ?" สายตาของจางหงโปคมปลาบขึ้นทันที แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้าและถอนหายใจ "จะโทษเจ้าไม่ได้หรอก เรื่องขาดการติดต่อกับหน่วยพิทักษ์ป้อมเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด" "นักเรียนคนไหนที่ตาย? ข้าจะไปปลอบใจครอบครัวเขาด้วยตัวเอง" เขาถาม เมื่อนั้นหูเสียงจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาของเขามองข้ามจางหงโปไป เมื่อโจวเซี่ยนเห็นสายตาของชายคนนั้นจ้องมาที่ตน หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์อันเลวร้าย "เขาชื่อ... โจวจง..." หูเสียงฝืนเค้นชื่อนั้นออกมา "อะไรนะ!?" รูม่านตาของโจวเซี่ยนหดเกร็ง สายฟ้าที่แผดเผาระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วค่าย แสงสว่างจ้าเผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเขา "เจ้าว่าอะไรนะ!?" เขาจ้องมองหูเสียงเขม็ง เสียงคำรามราวกับสายฟ้าฟาด "ลูกชายของข้าเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะกลายเป็นมืออาชีพแล้ว! เขาไม่ใช่คนธรรมดา! คนที่อ่อนแอกว่าเขาตั้งมากมายรอดชีวิตมาได้ แต่ทำไมมีแค่เขาคนเดียวที่ตาย?" "หูเสียง เจ้าตั้งใจทำแบบนี้ใช่ไหม!?" สิ้นคำพูด ท้องฟ้าก็สว่างวาบ สายฟ้าฟาดราวกับลูกศรของเทพเจ้าพุ่งทะลุสายหมอกตรงไปยังหูเสียง "หยุดนะ!" จางหงโปปรากฏตัวขึ้นข้างกายหูเสียง เพียงแค่เขายกมือขึ้น สายฟ้านั้นก็หายลับเข้าไปในฝ่ามือของเขาอย่างไร้ร่องรอย "ท่านเจ้าเมือง!" โจวเซี่ยนแผดเสียง เส้นผมของเขาสะบัดกวัดแกว่งราวกับแผงคอของสิงโตแก่ที่บ้าคลั่ง ดวงตามีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ "ข้าบอกว่า ให้หยุด!" ดวงตาของจางหงโปสงบนิ่งอย่างที่สุด ในที่สุด เหตุผลก็ชนะอารมณ์ ประกายสายฟ้ารอบกายโจวเซี่ยนค่อยๆ จางหายไป เขาหอบหายใจหนักหน่วงราวกับโคถึก รูม่านตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง เมื่อเขาเริ่มสงบลง น้ำเสียงของจางหงโปก็อ่อนลง "เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบาย แต่ถ้าเจ้าฆ่าหูเสียงเสียตอนนี้ เขาจะอธิบายให้เจ้าฟังได้อย่างไร?" เสียงสวบสาบดังมาจากเต็นท์โดยรอบ ผู้คนเริ่มทยอยออกมาทีละคน ความวุ่นวายนี้ทำให้หลายคนตื่นขึ้น แม้ว่าบางคนจะไม่ได้นอนเลยก็ตาม "ทะ...ท่านอาจารย์ใหญ่!?" นักเรียนคนหนึ่งถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาทันที ราวกับว่าพวกเขาได้พบที่พึ่งพิงแล้ว "ไม่เป็นไรแล้ว" จางหงโปปลอบพวกเขาอย่างอ่อนโยน เสียงสะอื้นเบาๆ เริ่มแพร่กระจายไปทั่วฝูงชน โจวเซี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ศพลูกชายข้าอยู่ที่ไหน?" หูเสียงทอดถอนใจอีกครั้งด้วยความเศร้าสร้อย พลางชี้ไปที่เต็นท์หลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป จางหงโปพยักหน้ากับตัวเอง 'อย่างน้อยหูเสียงก็ยังมีแก่ใจจัดเต็นท์แยกไว้สำหรับศพ' โจวเซี่ยนเดินเข้าไปด้านในด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า แต่เพียงไม่นานเขาก็พรวดพราดกลับออกมา ร่างกายสั่นเทา เขาถลึงตาใส่หูเสียงด้วยความโกรธแค้นและคำรามผ่านไรฟัน "นี่... นี่มันเต็นท์ของใครกัน!" ทว่าลึกลงไปในดวงตาของเขานั้น กลับมีแววของความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้เป็นอย่างดี 'มันเต็มไปด้วยข้าวของส่วนตัว เห็นชัดว่าไม่ใช่เต็นท์ที่เตรียมไว้สำหรับวางศพ' จางหงโปเหลือบมองหูเสียง หางตาของเขากระตุกเล็กน้อย เหล่านักเรียนที่ออกมาจากเต็นท์ต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย "เต็นท์ของผมเองครับ" เสียงใสกระจ่างดังขึ้น และสายตาของโจวเซี่ยนก็จับจ้องไปยังต้นเสียงทันที "แกนี่เอง!" โจวเซี่ยนคำราม ซูเฉินผงะไปเล็กน้อย 'เขารู้จักผมด้วยเหรอ? ถึงผมจะมีเรื่องกับลูกชายเขานิดหน่อย แต่คนระดับเขาไม่น่าจะมาสนใจเรื่องแบบนี้' หยวนเฉินหยางเลิกคิ้ว 'เจ้าเด็กนี่เอง ข้าจำเขาได้' เขาไม่เข้าใจสถานการณ์นี้เลยไม่พูดอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า การที่ศพไปอยู่ในเต็นท์ของเจ้าเด็กนี่มันแปลกเกินไป 'เดี๋ยวนะ ถ้าคือนี่คือเต็นท์ของเขา แล้วเมื่อกี้เขาออกมาจากเต็นท์ของใคร?' 'เดี๋ยวก่อน!' ดวงตาของหยวนเฉินหยางแทบจะถลนออกมาเมื่อเห็นไป๋เฟิงซีเดินออกมาจากเต็นท์หลังเดียวกับที่ซูเฉินเพิ่งออกมา "เสี่ยวไป๋!?" เขาเบิกตากว้าง และจ้องเขม็งไปที่ซูเฉินด้วยสายตาที่เป็นศัตรู "อาจารย์ครับ!" ทว่าก่อนที่หยวนเฉินหยางจะได้ทันเรียบเรียงความคิด เด็กหนุ่มคนนั้นก็หันมาหาเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม 'อาจารย์? ใคร? ใครเป็นอาจารย์ของมัน?' หยวนเฉินหยางมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าจะมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่เป็นไปได้ 'เจ้าเด็กนี่... มันกำลังจะลากข้าเข้าไปเกี่ยวพัวพันกับเรื่องยุ่งๆ ของมันงั้นรึ?' ด้วยความฉลาดหลักแหลม หยวนเฉินหยางมองออกทันทีว่านี่คือแผนการของเด็กหนุ่ม และความประทับใจเพียงเล็กน้อยที่เขาเคยมีต่อซูเฉินก็อันตรธานหายไปในพริบตา เขาเหยียดยิ้มในใจ 'เจ้าอาจจะหลอกเสี่ยวไป๋ได้ แต่เจ้าคิดว่าจะหลอกข้าได้งั้นรึ?' "เขาเป็นคนของเจ้าด้วยรึ!?" โจวเซี่ยนถามพลางหันไปหาหยวนเฉินหยางด้วยความโกรธที่สะกดกลั้นไว้ ขณะที่จางหงโปเฝมองด้วยสายตาเคลือบแคลง คำตำหนิที่หยวนเฉินหยางกำลังจะเอ่ยออกมาติดอยู่ที่ลำคอ เด็กหนุ่มตรงหน้าเพิ่งจะหยิบแผ่นโลหะบางๆ ที่เปล่งแสงจางๆ ออกมา มันเต็มไปด้วยสัญลักษณ์มากมายที่ไหลเวียนอยู่ ซูเฉินชูมันขึ้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "โชคดีที่ผมทำภารกิจไม่พลาดครับ!" สายตาของจางหงโปลึกล้ำขึ้นทันที ส่วนโจวเซี่ยนก็นิ่งค้างไป "ศิลาเทวจนะ!" สีหน้าของหยวนเฉินหยางเปลี่ยนไปอย่างมาก เขามองวัตถุในมือของเด็กหนุ่มเขม็ง นั่นคือสิ่งที่ถูกขโมยไปจากสถาบันวายุใต้—ศิลาเทวจนะ! สิ่งที่พวกเขาหาไม่พบแม้จะสับหัวขโมยจนกลายเป็นเศษเนื้อไปแล้วก็ตาม! "ตามคำสั่งของอาจารย์ ผมได้ทำการสืบสวนลับในหน่วยลาดตระเวนเมือง ผมไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง ในที่สุดผมก็พบมันจนได้" เสียงของซูเฉินดังกังวานเพื่อให้ทุกคนได้ยิน ในใจเขาคิดว่า 'ไอ้นี่เรียกว่าศิลาเทวจนะงั้นเหรอ? ดูยังไงก็ไม่เห็นเหมือนหินเลยสักนิด' หูเสียงกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง 'เจ้าคนชื่อฉีชวนนั่น รู้เรื่องนี้ด้วยงั้นเหรอ?' นักเรียนคนอื่นๆ ต่างจ้องมองด้วยความตกตะลึง 'ซูเฉินก็เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ใหญ่ด้วยงั้นเหรอ? มิน่าล่ะ มิน่าล่ะ...' คำพูดที่ว่า "เจ้าเรียกใครว่าอาจารย์?" ติดอยู่ในลำคอของหยวนเฉินหยางและไม่ยอมออกมา ความสำคัญของวัตถุชิ้นนี้ต่อเขานั้นชัดเจนในตัวมันเอง ด้วยสิ่งนี้ เขาจะมีผลงานไปแสดงต่ออิ่งเฟิงได้ คำพูดของซูเฉินยังฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง นี่เป็นการเปลี่ยนเรื่องราวเสียใหม่: หยวนเฉินหยางไม่ได้ถูกหัวขโมยปั่นหัวจนดูโง่เขลา แต่เป็นนักยุทธศาสตร์ที่ชาญฉลาดและอดทน ซึ่งตรวจพบความผิดปกติมานานแล้วและได้วางแผนการที่ซับซ้อนในระยะยาวเอาไว้ แน่นอนว่าราคาที่ต้องจ่าย คือการต้องแบกรับความโกรธแค้นของโจวเซี่ยนเอาไว้ เขามองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองไปที่ไป๋เฟิงซี เธอพยักหน้าให้เบาๆ โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น "เจ้าเด็กฉลาด" ทันใดนั้นหยวนเฉินหยางก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น เขาเดินก้าวไปข้างหน้าและบีบไหล่ซูเฉินอย่างแรง พลางประกาศว่า "เจ้าเป็น... ลูกศิษย์ของข้าจริงๆ ด้วย!" ริมฝีปากของซูเฉินกระตุก เขารู้สึกเหมือนกระดูกกำลังจะแตก 'ร่างกายของเจ้าเด็กนี่... ไม่ธรรมดาเลย เขาเป็นมืออาชีพแล้วงั้นรึ?' หยวนเฉินหยางประหลาดใจไม่น้อย "ทำได้ดีมากเฉินหยาง แผนการช่างซับซ้อนนัก เจ้าช่างคู่ควรกับตำแหน่งรัฐมนตรีฝ่ายตรวจสอบของเมืองวายุใต้ของเราจริงๆ" จางหงโปเอ่ยชม พลางละสายตาจากศิลาเทวจนะ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ศพลูกชายข้าไปอยู่ในเต็นท์ของเจ้า!" โจวเซี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา อย่างไรก็ตาม ทุกคนมองออกว่าความโกรธของเขาได้ลดลงไปมากแล้ว "เพราะว่าสิ่งนี้ถูกพบบนตัวของโจวจงครับ" ซูเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ทว่ามันกลับดังกึกก้องราวกับเสียงอัสนีบาตฟาดลงมากลางวง หยวนเฉินหยางที่กำลังตรวจสอบความแท้จริงของวัตถุอยู่ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองซูเฉินทันที แววตาคมกริบแทบจะทิ่มแทงทะลุร่าง "เรื่องแบบนี้ เจ้าจะกล่าวหาลอยๆ ไม่ได้นะ"