บทที่ 53: คุณจะทำยังไง? "บำเพ็ญคู่?" วิคเตอร์ ไวโอเล็ต และซาช่าต่างพากันสับสน ในทางกลับกัน รูบี้และลาคัสถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อตระหนักว่ามีเพียงพวกเธอสองคนเท่านั้นที่เข้าใจความหมาย "เพพเพอร์! หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว!" รูบี้ดุขึ้น "อ๊ะ... ขอโทษที! ก็เห็นพี่หน้าแดงแถมยังทำตัวแปลกๆ ฉันก็เลยนึกว่า—" "หยุด! พอเลย! พวกเราเข้าใจแล้ว!" ลาคัสรีบเอามือปิดปากเพพเพอร์ทันที "อื้ออออ" เพพเพอร์พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่มีเพียงเสียงแปลกๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของเธอเท่านั้น "อย่าปล่อยให้ยัยนี่พูดอะไรออกมาอีกนะ!" รูบี้สั่ง "รู้แล้วน่า!" ลาคัสตอบ "พอได้แล้ว" เซียน่าพูดขึ้นเพื่อพยายามควบคุมสถานการณ์ให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะหันไปมองแม่ของเธอ "หืม? มีอะไรเหรอเซียน่า? แม่กำลังสนุกเลยนะ~" สกาฮะกล่าว สำหรับคนขี้เบื่ออย่างเธอ การได้เห็นลูกสาวเล่นสนุกกับลูกเขยถือเป็นเรื่องที่รื่นรมย์ไม่น้อย "ท่านแม่ ทำไมท่านหญิงวิกตอเรียถึงประกาศสงครามคะ?" เซียน่าถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "!!!" เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคย ซาช่าก็มีปฏิกิริยาทันที "คุณอา? คุณอาของฉันกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?" "อ้อ เธอเสนอเกมกับตระกูลฮอร์สแมนเพื่อชิงตำแหน่ง 'เคานต์' ที่หายไปของตระกูลฟูลเกอร์คืนมาน่ะ" สกาฮะตอบ "อะไรนะ!?" ซาช่าตกใจมาก เธอไม่เคยคิดเลยว่าคุณอาที่เห็นแก่ตัว หลงตัวเอง และทะนงตนคนนั้นจะทำอะไรแบบนี้ เธอค่อนข้างมั่นใจว่าคุณอาไม่ได้ทำไปเพื่อช่วยตระกูลของเธอแน่ๆ "แล้วตระกูลฮอร์สแมนยอมรับงั้นเหรอ? เดิมพันครั้งนี้คืออะไรคะ?" เซียน่าถาม "ตระกูลฮอร์สแมน? ฉันไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลนี้เลย" ไวโอเล็ตสงสัย "ผมก็อยากรู้เหมือนกัน" วิคเตอร์กล่าว "โอ้ เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้พวกเธอฟังเอง" รูบี้เริ่มอธิบายให้ไวโอเล็ตและวิคเตอร์ฟังว่าตระกูลฮอร์สแมนคือใคร "วิกตอเรียแค่ต้องการยศเคานต์แวมไพร์คืนมา และเธอก็เดิมพันด้วยทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่เธอมี" "..." เซียน่าถึงกับพูดไม่ออก "เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!? ทรัพย์สินของเธอมีมูลค่ามหาศาลมากนะ มากกว่าสามล้านล้านดอลลาร์ถ้านับรวมธุรกิจทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย ทำไมเธอถึงยอมแลกทั้งหมดนั่นเพื่อยศตำแหน่งเดียว?" ซาช่าโพล่งออกมา เพพเพอร์กับลาคัสเมื่อเห็นว่าบทสนทนาเริ่ม 'น่าเบื่อ' ก็ตัดสินใจหลับตาลงเพื่อพักผ่อน พวกเธอขี้เกียจเกินกว่าจะมานั่งคิดเรื่องพวกนี้ "เธอไม่รู้หรอกว่าทำไม เพราะเธอเป็นแค่สมาชิกในตระกูล แต่ยศเคานต์แวมไพร์นั้นสำคัญมาก" เซียน่ากล่าว และสกาฮะก็พยักหน้าเห็นด้วย "หมายความว่ายังไง?" "ขอโทษด้วย ฉันบอกไม่ได้ มีเพียงผู้นำตระกูลที่ครองยศเคานต์เท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้รู้ข้อมูลนี้" ซาช่าขมวดคิ้ว จากนั้นเธอก็มองไปที่สกาฮะเพื่อหาคำตอบ "อย่ามองข้าแบบนั้น ยัยหนู" เธอกล่าวต่อ "นี่เป็นเรื่องที่แม้แต่ข้าก็พูดออกมาไม่ได้" "ชิ" ซาช่าไม่สบอารมณ์ เธอหันไปมองเซียน่า "แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" "อ้อ เพราะฉันรับหน้าที่ดูแลงานในฐานะเคานต์แทนท่านแม่น่ะสิ" "...เรื่องแบบนี้อนุญาตให้ทำได้ด้วยเหรอ?" "ถ้าองค์ราชาอนุมัติ ก็ถือว่าทำได้" เซียน่ายิ้ม "..." ซาช่าขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเมื่อเห็นรอยยิ้มของเซียน่า ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ชอบรอยยิ้มนั่นเอาเสียเลย "งั้นเหรอ..." วิคเตอร์พูดขึ้นหลังจากฟังคำอธิบายทั้งหมดของรูบี้เกี่ยวกับตระกูลฮอร์สแมนจบลง "...ทำไมแม่ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับฉันเลย? นี่เป็นเรื่องสำคัญนะ" ไวโอเล็ตถามตัวเอง "เธอน่าจะหนีออกจากบ้านมาและไม่แม้แต่จะอยากคุยกับท่านด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ?" รูบี้พูดแทงใจดำ "..." ไวโอเล็ตเงียบไป เธอรู้ดีว่ารูบี้พูดถูก "สกาฮะ บอกสถานการณ์ของครอบครัวซาช่าให้ผมฟังหน่อย คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครใช่ไหม?" วิคเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังผิดปกติ "โอ้...? ถ้าเจ้ารู้แล้ว เจ้าจะทำยังไงล่ะ?" สกาฮะยิ้ม ผู้หญิงทุกคนต่างพากันมองมาที่วิคเตอร์เพื่อรอคำตอบ แม้แต่เพพเพอร์กับลาคัสที่ตัดสินใจจะนอนก็ยังรู้สึกสนใจในคำตอบของวิคเตอร์ "มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์" วิคเตอร์เริ่มพูด "ถ้าซาช่าต้องกลายเป็น 'สมบัติ' ของใครบางคนเพียงเพราะการเดิมพันโง่ๆ ของแม่เธอที่เป็นไอ้งั่ง..." เขามองไปที่ซาช่า "ขอโทษด้วยนะที่ล่วงเกินแม่ยาย" "ไม่เป็นไรหรอก แม่ฉันน่ะโง่เง่าสิ้นดี ใครๆ ก็รู้เรื่องนี้" "..." ไวโอเล็ตและรูบี้ต่างตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินซาช่าใช้ถ้อยคำที่รุนแรงขนาดนั้น "แล้วยังไงต่อ? คุณจะทำยังไง?" สกาฮะดูสนใจมากกว่าปกติ วิคเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดราวกับว่ามันเป็นความจริงแท้แน่นอน "ฝึกฝน ให้แข็งแกร่งขึ้น และไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน ฉันจะล้างบางตระกูลนั้นให้สิ้นซาก... ไม่มีใครแตะต้องภรรยาของฉันแล้วลอยนวลไปได้หรอก" "..." รอยยิ้มของสกาฮะกว้างขึ้น ดูเหมือนเธอจะถูกใจคำตอบนี้ "วิคเตอร์~" ซาช่ายิ้มออกมา "หืม บางทีฉันควรจะทำให้แม่ของฉันแพ้พนันบ้างเหมือนกันแฮะ..." ไวโอเล็ตพูดด้วยความอิจฉา เพียะ! รูบี้ฟาดเข้าที่หัวของไวโอเล็ต "โอ๊ย!" ไวโอเล็ตกุมหัวด้วยความเจ็บปวด "ทำอะไรของเธอเนี่ย ยัยบ้า!?" "หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว เธอไม่รู้เหรอว่าตอนที่เขาพูดว่า 'ภรรยา' น่ะ เขารวมพวกเราเข้าไปด้วย?" "อ้อ" ไวโอเล็ตอ้าปากค้าง "แล้วถ้าซาช่าไม่ได้ตกเป็นของใคร แต่ครอบครัวของเธอแค่สูญเสียยศเคานต์ไปล่ะ คุณจะทำยังไง?" เซียน่าถามด้วยความอยากรู้เล็กน้อย วิคเตอร์มองไปที่เซียน่าและตอบด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ "ฉันก็จะไม่ทำอะไร" "ห๊ะ?" "ห๊ะ?" เซียน่าและซาช่าพูดออกมาพร้อมกัน "ซาช่าปลอดภัยดี และสำหรับฉันนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด แต่ถ้าเธออยากได้ยศตำแหน่งงี่เง่านั่นคืนมา ฉันก็จะสนับสนุนเธอ และถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ ฉันก็จะช่วย แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ฉันก็จะไม่เข้าไปก้าวก่าย" มันไม่ใช่ว่าการเสียยศเคานต์แวมไพร์ไปจะทำให้เธอกลายเป็นคนจนเสียเมื่อไหร่ "ยศตำแหน่งงี่เง่า..." เซียน่าพยายามข่มใจไม่ให้เข้าไปบีบคอชายคนนี้ "...เจ้าเชื่อมั่นในตัวภรรยาของเจ้ามากเลยนะ" สกาฮะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย วิคเตอร์มองไปที่สกาฮะและเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยน "ถ้าผมไม่เชื่อในตัวภรรยาของผม แล้วจะให้ไปเชื่อใครล่ะ? ผมเชื่อมั่นในตัวพวกเธอมาเสมอ ตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว" เขาพูดด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม "...งั้นเหรอ" เธอเผยรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า "วิคเตอร์!" ซาช่าโผเข้ากอดวิคเตอร์ทันที "...?" เขาไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสนั้น เมื่อรู้สึกถึงหยาดน้ำตาเล็กๆ ที่ซึมลงบนเสื้อ เขาจึงรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย "เป็นอะไรไป...? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" "ป...เปล่า—" เธอพูดพลางสะอื้นเล็กน้อย "แค่ขอให้ฉันอยู่อย่างนี้สักพักเถอะ" เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไรกันแน่ แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่มั่นใจของวิคเตอร์ ไม่รู้ทำไมเธอถึงนึกถึงตอนที่คุยกับจูเลีย 'ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันกลายเป็นคนอ่อนไหวขนาดนี้? ปกติฉันไม่ใช่คนแบบนี้สักหน่อย...' "อืมมม จะกอดนานเท่าไหร่ก็ได้ตามที่เธอต้องการเลย~" เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเริ่มลูบหัวของเธอ "...ไม่ยุติธรรมเลย... ยัยนี่—" จู่ๆ ไวโอเล็ตก็ถูกรูบี้เอามืออุดปากไว้ "อ่านบรรยากาศบ้างสิ ยัยบ้า!" รูบี้กระซิบเสียงต่ำ "...อื้อออออ" ไวโอเล็ตพยายามจะพูดบางอย่าง แต่รูบี้ไม่เข้าใจ "พอใจหรือยัง? ทีนี้ อธิบายมาได้แล้ว" วิคเตอร์พูดพลางมองไปที่สกาฮะ "ไอ้เด็กเหลือขอ เจ้าควรจะมีมารยาท—" เซียน่ากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เธอรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นวิคเตอร์ปฏิบัติต่อแม่ของเธออย่างเป็นกันเองเกินไป วิคเตอร์มองไปที่เซียน่า ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงฉาน "หุบปาก เธอรำคาญ" "!!?" เซียน่ารู้สึกว่าร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เธอพยายามจะพูดบางอย่าง แต่ปากกลับขยับไม่ได้ ร่างกายก็แข็งทื่อ "ค่ะ ฉันจะเงียบ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก "ดี" เขาพยักหน้าด้วยความพอใจ 'ในที่สุดเธอก็เงียบสักที' เขาคิดในใจ "โอ้?" สกาฮะมองดูด้วยความสนใจ เธอจำได้ว่าเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน คางุยะเองก็จำสถานการณ์ที่คล้ายกันซึ่งเคยเกิดขึ้นกับเธอได้ 'เอาอีกแล้ว เขาไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป?' เธอคิดเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเซียน่า ดวงตาสีม่วงของไวโอเล็ตเป็นประกายเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเซียน่า เธอจำได้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในอดีตกับนักล่าฝึกหัดสองคนนั้น "พี่สาว? ทำไมพี่ถึงยืนนิ่งเหมือนหุ่นยนต์เลยล่ะ?" เพพเพอร์ถามด้วยความสงสัย เธอหยิกแก้มเซียน่า แต่พี่สาวของเธอไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ลาคัสที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่เฝ้ามองด้วยดวงตาที่เป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น สกาฮะมองไปที่วิคเตอร์และกล่าวว่า "สถานการณ์ของซาช่าคือกรณีที่สองอย่างที่เจ้าว่า" เธอเมินเฉยต่อสภาพของลูกสาวตัวเองโดยสิ้นเชิง "โอ้?" "ตระกูลฮอร์สแมนขอเดิมพันเกมกับแม่ของซาช่า และเดิมพันนั้นคือยศเคานต์แวมไพร์" เธออธิบายแล้วเสริมว่า "ตระกูลฮอร์สแมนเดิมพันด้วยบางอย่างที่พิเศษมาก..." "บางอย่างที่แม้แต่แวมไพร์ที่มีชีวิตอยู่มานานกว่า 1,900 ปี และเบื่อโลกจนถึงขีดสุดอย่างข้า ยังรู้สึกสนใจมากพอที่จะเอายศเคานต์ลงไปเสี่ยงเดิมพันด้วย" เธอทำหน้าขยะแขยง "พวกมันเดิมพันด้วย 'ไฮบริด' (ลูกผสม)" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด ... ฐานใต้ดินของลูซี่ "สำเร็จแล้ว" ลูซี่ยิ้มด้วยความพอใจ เขากำลังจ้องมองโลงศพสีขาวที่เปิดอ้าอยู่พร้อมสัญลักษณ์กางเขนสีดำ และบนพื้นมีอักขระเวทมนตร์สีแดงหลายจุด อักขระเหล่านั้นดูเหมือนจะถูกวาดขึ้นด้วยเลือด "ใช่ สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือเติมเลือดของพวกผู้บริสุทธิ์และพวกแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ลงไปในโลงศพให้เต็ม~" "ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน เราจะกลายเป็นแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์!" "ถูกต้อง" ลูซี่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ การยอมทุ่มเงินเกือบทั้งหมดเพื่อจ้างแม่มดนอกรีตดูเหมือนจะคุ้มค่า "แล้วคุณจัดการยังไงกับวัตถุศักดิ์สิทธิ์นั่น? หอกนั่นดูเหมือนจะแข็งแกร่งมากเลยนะ" คาเรนถาม "ฉันโยนมันทิ้งขยะไปแล้ว" ลูซี่ตอบ "..." คาเรนถึงกับพูดไม่ออก เธอถึงกับนึกว่าตัวเองหูฟาดไปชั่วขณะ "...คุณทำอะไรกับวัตถุศักดิ์สิทธิ์นะ?" เธอตัดสินใจถามซ้ำอีกครั้ง "ฉันโยนมันทิ้งขยะไปแล้ว" ลูซี่ตอบยืนยัน "..." ลูซี่มองไปที่คาเรน และเมื่อเห็นสีหน้าเหลือเชื่อของเธอ เขาก็อธิบายว่า "คนกลุ่มเดียวที่ใช้วัตถุพวกนี้ได้คือนักล่า ถ้าฉันเอาไปขายให้พวกแม่มด ยัยพวกสำส่อนนั่นก็จะเอาข้อมูลของฉันไปขายให้นักล่าต่อ เพราะงั้นวัตถุศักดิ์สิทธิ์นั่นก็เลยไร้ประโยชน์ และฉันก็โยนมันทิ้งขยะไปซะ" "...คุณเก็บมันไว้หรือทำอย่างอื่นไม่ได้เหรอ?" "เก็บเหรอ? เก็บไว้ที่ไหนล่ะ?" เขาถามกลับ "..." คาเรนตอบไม่ได้ "และฉันก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะเก็บอาวุธร้ายแรงที่ตัวเองใช้ไม่ได้เอาไว้ในบ้านหรอกนะ" ลูซี่พ่นลมหายใจ "เพราะแบบนั้น ฉันเลยโยนมันทิ้งขยะไป" "...ก็ฟังดูมีเหตุผล" คาเรนหาข้อโต้แย้งมาหักล้างการตัดสินใจของลูซี่ไม่ได้ และหอกนั่นก็ดูเก่าแก่มาก อันที่จริง มันไม่ได้ดูเหมือนอาวุธเลยด้วยซ้ำ มันเหมือนท่อนไม้สีขาวที่เหลาเป็นรูปทรงหอกมากกว่า "คุณโยนหอกนั่นทิ้งที่ไหน?" "ในเขตการปกครองของไวโอเล็ต" "..." ไม่รู้ทำไม คาเรนถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ "คุณโยนมันทิ้งที่อื่นไม่ได้หรือไง!? ในทะเลหรืออะไรแบบนั้นน่ะ!?" "พวกนักล่าจะตามหาหอกนั่นเจอแน่ถ้าฉันทำแบบนั้น พวกนั้นมีวิธีติดตามวัตถุชิ้นนั้น จำได้ไหมล่ะ? ทุกครั้งที่เราจะไปที่ไหน มักจะมีพวกนักล่ามารออยู่เหมือนกับรู้ว่าเราจะไปที่ไหน" "...ใช่ ถ้าไม่ได้แม่มดนอกรีตคนนั้นช่วยไว้ พวกเราคงจบสิ้นไปแล้ว" "เห็นไหมล่ะ? พอคาถาของแม่มดเสื่อมลง ฉันก็โยนหอกนั่นทิ้งในเขตของไวโอเล็ต ถ้าพวกนักล่าเจอหอกนั่น พวกเขาจะโยนความผิดไปให้ตระกูลสโนว์โดยอัตโนมัติ" คาเรนเริ่มครุ่นคิด และหลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็พูดว่า: "อืม ฉันว่าคุณตัดสินใจได้โง่มาก" "ห๊ะ?" "คุณลืมไปแล้วเหรอว่าพวกเขารู้ว่าคุณเป็นคนขโมยวัตถุศักดิ์สิทธิ์มา?" "เห?" ลูซี่เบิกตากว้าง ก่อนจะพูดว่า "แน่นอนว่าฉันไม่ลืม! แต่พวกนั้นไม่รู้ว่าฉันทำงานให้ใคร!" "...สมองคุณละลายไปแล้วเหรอ? พวกนักล่าไม่ได้โง่นะ พวกเขาอาจจะเกลียดแวมไพร์และโยนความผิดทุกอย่างที่พวกเราทำมาให้พวกเราก็จริง แต่นี่มันโง่เกินไป" "อย่างแรก คุณขโมยวัตถุศักดิ์สิทธิ์มา และพวกเขารู้เรื่องนั้น ทุกคนรู้เรื่องนั้น อย่างที่สอง เจ้าหญิงแห่งตระกูลสโนว์เคยเจอกับพวกนักล่ามาแล้ว และพวกเขาก็ต้องรู้ว่าเธอไม่มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์นั่น อย่างที่สาม คุณเห็นเหตุการณ์ที่วาติกันไหม? นั่นน่าจะเป็นการแก้แค้นจากยัยผู้หญิงบ้าคนนั้น นักล่าหน้าโง่บางคนต้องไปทำให้ลูกสาวของเธอเจ็บตัวแน่ๆ" "พวกนักล่าต้องรู้ว่าสามตระกูลใหญ่ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในเหตุการณ์นั้นไม่มีทางมาขโมยของแบบนี้หรอก โธ่เอ๋ย เคานต์แวมไพร์ที่อายุมากกว่า 1,500 ปีจะอยากได้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ไปทำไมกัน? มันไร้ประโยชน์สำหรับพวกเขาอย่างที่คุณพูดนั่นแหละ มีแต่นักล่าเท่านั้นที่ใช้อาวุธนั่นได้" เมื่อเริ่มตระหนักถึงประเด็นสำคัญที่เธอพูด ลูซี่จึงกล่าวว่า "คาเรนเวอร์ชันที่มีสมอง... นี่เป็นเรื่องใหม่เลยนะ" "ว่าไงนะ!?" ใบหน้าของคาเรนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "โอเคๆ" ลูซี่ยอมถอย "ฉันจะไปเอาหอกคืนมา แล้วจะเอาไปโยนทิ้งให้ไกลกว่าเดิม โอเคไหม?" เขาพูด เขาไม่มีทางยอมรับหรอกว่าตัวเองไม่ได้คิดเรื่องนี้ให้รอบคอบ ลูซี่ตื่นเต้นกับแผนการที่กำลังดำเนินไปด้วยดีจนลืมรายละเอียดเรื่องนี้ไปเสียสนิท "โยนวัตถุศักดิ์สิทธิ์นั่นทิ้งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทางที่ดีควรจะเป็นใต้ทะเลหรืออะไรประมาณนั้น" คาเรนแนะนำและเสริมด้วยสีหน้าจริงจัง "อย่ามาทำพังตอนนี้ล่ะ พวกเราเข้าใกล้สิ่งที่เราโหยหามานานหลายศตวรรษแล้วนะ" "...เข้าใจแล้ว" ลูซี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทรออก จากนั้นเขาก็ยกขึ้นแนบหู: "จอห์นนี่? ฉันมีงานให้แกทำ"