บทที่ 1503 - กองทัพไร้พ่าย ถึงแม้คนอื่นๆ จะไม่เห็นว่าควินน์ทำอะไรลงไป แต่ความจริงที่ว่าตอนนี้ร่างจำลองของเอิร์ลตรงหน้าพวกเขาหายไปหนึ่งร่าง ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อว่าเป็นฝีมือของราชาของพวกเขา ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็มีการต่อสู้ของตัวเองที่ต้องกังวล พวกตัวจำลองเริ่มโจมตีคนที่อยู่ตรงหน้าทันที สำหรับคนที่มีฝีมือน้อยกว่า สิ่งที่พวกเขาทำได้มีเพียงแค่ตั้งรับพร้อมกับพยายามปกป้องจุดอ่อนของตัวเอง พวกเขากำลังได้รับบาดเจ็บ และหากไม่รีบทำอะไรสักอย่าง พวกเขาคงตกที่นั่งลำบากแน่ บางคนเริ่มสิ้นหวังและคิดจะเข้าโจมตี แต่ก่อนที่จะทำเช่นนั้น วิสเคานต์ก็ได้ให้กำลังใจพวกเขา "ตั้งรับไว้ก่อน!" นอร์วิกตะโกน "เราจะหาทางจัดการพวกมันเอง!" ในจังหวะนั้นเอง วิสเคานต์ที่เสียสมาธิไปจากร่างจำลองของรอนสตัน ถูกคู่ต่อสู้ชกเข้าที่ท้อง มันเป็นการโจมตีที่รุนแรงจนเกือบทำให้เขาคุกเข่าลงกับพื้น แต่ด้วยการเกร็งหน้าท้องในวินาทีสุดท้าย เขาจึงพอจะลดแรงกระแทกได้บ้าง "ฉันว่าพุงโตๆ นี่ก็ไม่ได้แย่เสมอไปแฮะ" นอร์วิกให้ความเห็น ขณะที่เขาคว้าข้อมือของเอิร์ลและบิดผิวหนังเข้าด้วยกัน พยายามจะฉีกมันออก แม้ว่ามันจะสร้างความเสียหายเป็นการโต้กลับได้บ้าง แตดูเหมือนร่างจำลองของเอิร์ลก็พร้อมที่จะฟาดเข้าที่ศีรษะของวิสเคานต์แล้ว 'ถ้าฉันไม่ใช้ความสามารถ... ฉันตายแน่ เราต้องใช้มันแล้วกลับมาตั้งสมาธิใหม่' "ยังไม่ใช่ตอนนี้" เสียงหนึ่งเอ่ยเตือนพร้อมกับคว้ามือของร่างจำลองไว้ เมื่อหันไปมองว่าใครคือนอร์วิกก็ได้เห็นว่าเป็นองค์เหนือหัวของเขา ควินน์กำลังจับมือมันไว้แน่น และมันก็ไม่ขยับเลยแม้แต่นิ้วเดียว ร่างจำลองดูเหมือนจะพยายามชกเขาอีกครั้งด้วยมืออีกข้าง แต่มันขยับได้เพียงเล็กน้อยก่อนที่ควินน์จะคว้าจับมือข้างนั้นไว้เช่นกัน "เอาเลย ฉันปล่อยให้คุณชกเจ้านี่ได้แล้ว มันต่อยคุณก่อน เพราะงั้นใส่ให้เต็มที่เลย" ควินน์กล่าว ร่างจำลองพยายามดิ้นให้หลุด แต่ด้วยการเตะเพียงครั้งเดียวขาของมันก็หัก ร่างกายที่พวกมันแปลงมานั้น แม้จะไม่มีเลือด แต่ก็ยังมีการตอบสนองเหมือนร่างกายที่พวกมันเลียนแบบมาทุกประการ นอร์วิกไม่อยากเสียเวลาและต้องการช่วยคนอื่นๆ เขาจึงยินดีอย่างยิ่งที่จะปิดฉากด้วยการกระแทกหมัดทั้งสองข้างเข้าที่ศีรษะของเอิร์ล "คุณไปช่วยกลุ่มของคุณ ส่วนฉันจะไปช่วยเนียน" ควินน์สั่ง ขณะที่มุ่งหน้าไปทางนั้น นอร์วิกอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่เขาเพิ่งเห็น และเขาก็ยิ้มกับตัวเอง 'ฉันนี่มันโง่จริงๆ อยากรู้จังว่าใครเป็นคนเริ่มปล่อยข่าวลือพวกนั้นกันแน่ ที่ว่าราชานั้นอ่อนแอ... ถ้าเรื่องนั้นเป็นความจริง ผู้นำคนอื่นๆ จะยอมรับเขาได้ยังไง? ฉันสงสัยว่าพลังทั้งหมดนั่นไม่ใช่พลังที่ยืมมาเลย... เขาแค่แข็งแกร่งขนาดนั้นจริงๆ' ควินน์ร่อนลงตรงกลางระหว่างพวกแวมไพร์และวิสเคานต์เนียนที่รวมตัวกันเป็นวงกลม เพื่อไม่ให้ถูกโจมตีจากด้านหลัง เขาพุ่งตัวอีกครั้งและไปยืนอยู่ตรงกลางวงกลมระหว่างทั้งสองฝ่าย จากนั้นเขาก็หายไปอีกครั้ง พุ่งผ่านพวกแวมไพร์และเตะเข้าที่ศีรษะของวิสเคานต์สองคน ความรุนแรงจากการโจมตีเพียงครั้งเดียวของเขาสามารถจัดการพวกมันได้อยู่หมัด เมื่อเห็นเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็สามารถพักหายใจได้เสียที และเห็นเพียงควินน์ที่ส่งยิ้มกลับมาให้พวกเขา พวกเขาเคยสู้กับร่างจำลองพวกนี้มาแล้ว พวกเขารู้ดีว่ามันสามารถก๊อปปี้ความแข็งแกร่งของพวกเขาได้ และพวกเขาก็เผชิญกับการโจมตีของเอิร์ลที่ห่างไกลจากคำว่าอ่อนแอ พวกเขาไม่เชื่อว่าแม้แต่พวกผู้นำหากไม่ใช้ความสามารถจะสามารถจัดการกับเอิร์ลได้ง่ายดายขนาดนี้ ทันใดนั้น ร่างของเอิร์ลตัวจริงก็ถูกเหวี่ยงข้ามผิวน้ำมา ร่างของเขากระดอนไปบนผิวน้ำหลายครั้งเหมือนหินที่ถูกขว้าง ก่อนจะกระแทกและทำให้คลื่นน้ำสาดกระเซ็น มันบังคับให้หลายคนต้องหันไปมองสิ่งที่เกิดขึ้น และพวกเขาสังเกตเห็นว่าร่างจำลองของพวกเขาก็หยุดการบุกโจมตีเช่นกัน 'เอิร์ลไม่น่าจะทำแบบนั้นกับตัวเองได้ ฉันได้กลิ่นเลือดด้วยสิ ฉันรู้สึกว่าเราอาจจะมีปัญหาใหญ่รออยู่ตรงหน้าแล้วล่ะ' ควินน์คิด เมื่อมองไปยังทิศทางที่รอนสตันถูกเหวี่ยงมา ราชาแวมไพร์ก็ได้เห็นสิ่งที่ดูเหมือนร่างจำลองของตัวเขาเอง มันใช้เวลานานพอสมควรกว่าที่ควินน์จะได้เผชิญหน้ากับร่างจำลองของตัวเอง แต่นี่กลับทำให้ควินน์กังวลมากขึ้นไปอีก ร่างจำลองตัวอื่นๆ หยุดบุกเพราะพวกมันกำลังเปลี่ยนรูปร่างอีกครั้ง... คราวนี้พวกมันเปลี่ยนเป็นควินน์ ทุกคนมีรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าขณะที่มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเพียงเล็กน้อย "โม... ฉันกลัวนิดหน่อยน่ะ" จอยสารภาพออกมา ขณะที่เธอมองไปยังองค์เหนือหัวที่อยู่ตรงหน้าเธอ นอร์วิกเมื่อเห็นคนใต้บังคับบัญชาหวาดกลัวก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ตอนนี้เขารู้แล้วว่าราชาไม่ได้อ่อนแอเลย และหลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเอิร์ลรอนสตัน แวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากควินน์ เขาก็กลัวว่าพวกเขาทั้งหมดจะต้องจบสิ้น ในขณะเดียวกัน ดูเหมือนว่าพวกมันทุกคนพร้อมที่จะโจมตีแล้ว พวกมันพุ่งหมัดเข้าหาแต่ละคนอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่หมัดจะถึงตัว เงาสีม่วงก็พุ่งขึ้นมาขวางหน้าพวกเขาทุกคน "พลังแห่งเงา! นี่มัน... ความสามารถของพินิชเชอร์" นอร์วิกอุทาน "ไม่ใช่... มันคือความสามารถของราชาต่างหาก" ริกแก้ความเข้าใจให้เขา เมื่อเห็นว่าเอิร์ลต้องเผชิญหน้ากับใคร ควินน์ก็รีบแผ่เงาของเขาออกไปหาคนอื่นๆ ทันทีเพื่อบล็อกการโจมตี ไม่มีทางเลือกอื่น มิฉะนั้นพวกเขาทุกคนคงตายไปแล้ว [Shadow lock!] ไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกคนก็พบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ที่มืดมิด วินาทีหนึ่งพวกเขาเคยอยู่ในหนองน้ำ แต่ตอนนี้พวกเขาทุกคนมาอยู่รวมกัน "ที่นี่ที่ไหน?" โมถาม "นี่เป็นฝีมือของราชาด้วยเหรอ?" "มันเป็นส่วนหนึ่งของพลังของฉันเอง" ควินน์ตอบ หลังจากที่เขาเป็นคนสุดท้ายที่ปรากฏตัวออกมา ในมือของเขาโอบอุ้มร่างของเอิร์ลและวางเขาลงบนพื้น คนอื่นๆ รีบพุ่งเข้ามาช่วย และเห็นว่ามีรูขนาดใหญ่ที่ท้องของเขาในจุดที่เขาถูกโจมตี "นั่นมาจาก... ร่างจำลองขององค์เหนือหัวเหรอ?" โมกลืนน้ำลาย "ใช่ ร่างจำลองที่เอาหน้าตาของฉันไปใช้มันแข็งแกร่งเกินไปสำหรับพวกคุณทุกคน มันอันตรายเกินไป" ควินน์หยิบขวดเลือดออกมาและเทเลือดบางส่วนเข้าปากรอนสตันรวมถึงเทลงบนบาดแผลโดยตรง ในขณะเดียวกัน ควินน์ใช้ถุงมือเพื่อมอบพลังงานบางส่วนที่เขาดูดซับมาจากร่างจำลองของตัวเองที่เขาสู้ด้วยก่อนหน้านี้ เขาค่อยไปหาพลังงานคืนจากพวกสัตว์ร้ายได้เสมอ เมื่อเห็นว่าเอิร์ลเริ่มมีอาการดีขึ้น ควินน์ก็ลุกขึ้นยืนและเตรียมพร้อม "ท่านวางแผนจะทำอะไร องค์เหนือหัว? จะใช้เงาช่วยให้พวกเรากลับไปเหรอ?" นอร์วิกถาม คราวนี้เขาสุภาพขึ้นมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน "เปล่า พวกคุณรออยู่ที่นี่ ฉันจะไปเอาเนสท์คริสตัลเอง แล้วจะปล่อยพวกคุณออกมาเมื่อปลอดภัยแล้ว" ควินน์ตอบ "นั่นมันบ้าไปแล้ว!" เนียนตะโกน "ท่านใช้ความสามารถไปแล้ว ฉันมั่นใจว่าพวกมันสัมผัสได้ เมื่อท่านกลับไป จะมีสัตว์ร้ายพวกนั้นเป็นร้อยรอท่านอยู่ และพวกมันคงจะก๊อปปี้พลังของท่านไปหมดแล้ว เรารู้ว่าท่านเก่ง แต่ฉันไม่คิดว่าท่านจะผ่านพวกมันไปได้หรอก" ควินน์มองพวกเขาครู่หนึ่ง "ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง พวกคุณเป็นแวมไพร์ที่ดี แต่ฉันเป็นคนขอให้พวกคุณมาเอาคริสตัลนี้เอง ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกคุณต้องมาเสียชีวิตเพราะสิ่งที่ฉันขอหรอกนะ ในเมื่อฉันสามารถไปเอามันมาเองได้ "แค่บอกทิศทางทั่วไปของคริสตัลมาให้ฉันก็พอ" ควินน์ยืนยัน เนียนและนอร์วิกพยายามอย่างเต็มที่เพื่ออธิบายลักษณะของพื้นที่รอบคริสตัลรัง แต่พวกเขาก็เห็นมันได้จากระยะไกลเท่านั้น ครั้งที่แล้วพวกเขาก็ไม่ได้ลำบากเท่าครั้งนี้ด้วยซ้ำ อาจเป็นเพราะพวกมันพยายามจะชิงคริสตัลไปแล้วครั้งหนึ่ง เลยทำให้มันระวังตัวมากขึ้น "ตกลง ทุกคนฝากดูแลเอิร์ลให้ฉันด้วย เจสค์ ทำตัวให้เข้ากับพวกเขาด้วยล่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันไปไม่นานหรอก อาจจะแค่สองนาที" ควินน์กล่าว ก่อนที่พวกเขาจะได้สงสัยว่าเขาหมายความว่ายังไง เขาก็ออกจากพื้นที่แห่งเงาไปแล้ว เมื่อร่อนลงบนโคลนประหลาด เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว อย่างที่เขาได้รับคำเตือน มีตัวเขาเองมากกว่าร้อยเวอร์ชันยืนอยู่ตรงนั้น "ถึงฉันอยากจะลองสู้กับพวกแกทุกคนแค่ไหน แต่ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องทำก่อนน่ะนะ" ควินน์พูด [เปิดใช้งาน Nitro accelerate] เขาวิ่งฝ่าฝูงตัวเขาเองออกไป ไม่มีใครตามเขาทันเมื่อเขาใช้ทักษะกดใช้แล้ว ในบางครั้งจะมีพวกที่ปรากฏตัวออกมาขวางทาง แต่ด้วยความเร็วและพลังใหม่ของควินน์ โดยไม่ได้ออมพลังปราณเลย เขาสามารถเอาชนะแม้แต่ตัวเขาเองได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาแทบไม่ต้องสู้เลย ขณะที่เขาสลัดหลุดจากกลุ่มแรกมาได้ ดูเหมือนว่าพวกสัตว์ร้ายจะก่อร่างสร้างตัวได้ไม่เร็วพอเมื่อเทียบกับความเร็วของเขา ในที่สุด ควินน์ก็ได้เห็นเนสท์คริสตัลในระยะไกล มันถูกวางอยู่บนใบไม้ขนาดใหญ่บนเนินดินเพียงแห่งเดียว ก้าวเท้าลงบนดินโดยมีพวกมันไล่ตามหลังมา ควินน์ไม่รอช้าขณะที่เขาคว้าคริสตัลนั้นไว้ [ได้รับเนสท์คริสตัลแล้ว]