Chapter 2402 หลุมมนุษย์หมาป่า (ตอนที่ 2) สถานการณ์ยังไม่ถึงกับสิ้นหวังสำหรับชาวโครโน เมื่อไฮเคิลสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในการกระทำและวิธีที่พวกเขาสู้ ประการแรก ดวงตาของพวกเขาเริ่มปรับตัวเข้ากับความมืดได้แล้ว ดวงตาของพวกมนุษย์หมาป่าเรืองแสงจางๆ ทำให้พวกมันมองเห็นตำแหน่งที่ตัวเองอยู่ และพวกมันก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เงียบเชียบนัก ด้วยเหตุนี้ชาวโครโนจึงล่วงรู้ตำแหน่งของพวกมัน แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือตอนนี้ชาวโครโนสามารถจัดกระบวนทัพของตัวเองได้แล้ว พวกเขาจับกลุ่มกันเป็นวงกลม คอยระวังหลังให้กันและกัน และพยายามอยู่ห่างจากกำแพงถ้ำ เนื่องจากมนุษย์หมาป่าสามารถปีนป่ายกำแพงได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังใช้มันเป็นจุดดีดตัวเพื่อสร้างแรงโจมตีที่รุนแรงขึ้นด้วย นับเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดของชาวโครโน เพราะพวกเขามีจำนวนมากกว่าและมีฝีมือการใช้ทักษะอาวุธที่ไม่ธรรมดา การสู้แบบนี้ทำให้พวกเขาเริ่มโต้กลับได้บ้างแล้ว 'เมื่อมองดูพวกเขาในสถานการณ์แบบนี้ มันชัดเจนเลยว่าพวกเขาเคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน' ไฮเคิลคิด 'ชาวโครโนรู้ดีว่าเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า นรกนี้จะจุติลงมาหาพวกเขา ซึ่งนั่นหมายความว่ามีบางคนเคยรอดชีวิตจากเรื่องนี้มาได้' ชาวโครโนบางคนมีฝีมือเก่งกาจอย่างน่าทึ่ง มีคนหนึ่งใช้กริชคู่ฟาดฟันเข้าที่หน้าอกของมนุษย์หมาป่าหลายครั้งติดต่อกัน พร้อมกับช่วยป้องกันกรงเล็บไม่ให้โดนพวกพ้องของเขา ถึงอย่างนั้นก็ยังมีปัญหาใหญ่สองประการ การโจมตีเหล่านั้นไม่เพียงพอที่จะปลิดชีพมนุษย์หมาป่า ทำให้พวกมันสามารถรักษาบาดแผลจนหายดีได้ ไฮเคิลรู้ดีว่ายังมีปัญหาใหญ่อีกอย่าง นั่นคือพละกำลังที่เกือบจะไร้ขีดจำกัดของพวกมัน ซึ่งจะทำให้พวกมันสู้ด้วยกำลังเต็มสูบได้ตั้งแต่ต้นจนจบ ทำให้ไฮเคิลอดสงสัยไม่ได้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะจบลงเมื่อไหร่ มนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งพยายามจะคว้าตัวไฮเคิล แต่เขาหลบลงมาได้ทันท่วงที พลางรวบรวมออร่าไว้ในมือจนกลายเป็นสว่านขนาดเล็ก ตอนนี้ด้วยความสามารถในการควบคุมเลือดที่สมบูรณ์แบบ เขาสามารถควบคุมเลือดได้ในระดับที่สูงขึ้นมาก และเขาก็กำลังนำเทคนิคของควินน์มาปรับใช้ เขาพุ่งหมัดออกไปข้างหน้าสู่หน้าอกของมัน เลือดหมุนวนอย่างรวดเร็ว เจาะทะลุผิวหนังที่หนาเตอะของมนุษย์หมาป่า 'ข้าไม่ใช่แวมไพร์ธรรมดา ข้าคือแวมไพร์ต้นกำเนิด!' ไฮเคิลทะลวงเข้าไปในหน้าอก และเมื่อมือของเขาเข้าไปอยู่ข้างใน เขาก็ระเบิดพลังออกมาข้างๆ หัวใจของมันทันที มันเป็นการระเบิดขนาดเล็กแต่ทรงพลังจากภายในที่ทำลายหัวใจจนย่อยยับ ส่งผลให้กล้ามเนื้อทั่วร่างของมนุษย์หมาป่าอ่อนเปลี้ยทันที เมื่อเขาดึงมือออกมา ร่างของมันก็ร่วงลงสู่พื้น 'จัดการได้หนึ่งตัวแล้ว แต่มนุษย์หมาป่าตัวนี้ดูจะคลุ้มคลั่งกว่าตัวอื่นๆ ที่ข้าเฝ้ามองอยู่ มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นแน่' มีอีกสิ่งหนึ่งที่ไฮเคิลสังเกตเห็นเช่นกัน ซึ่งทำให้เขาสามารถสู้กับมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งได้แบบตัวต่อตัว นั่นคือพวกที่เหลือต่างพากันรอคอย หลังจากฆ่าชาวโครโนได้แล้ว แทนที่จะไปหาเหยื่อรายต่อไป พวกมันกลับเริ่มกัดกินซากศพที่พวกมันเพิ่งฆ่าไปทันที พวกมันใช้ฟันและปากอันกว้างใหญ่กัดกินอย่างรวดเร็ว และเมื่อร่างส่วนใหญ่ถูกกินเข้าไป ดวงตาของพวกมันก็ดูเหมือนจะถลนออกมามากขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับกล้ามเนื้อที่ขยายใหญ่ขึ้นชั่วขณะก่อนจะหดกลับสู่สภาพเดิม ชาวโครโนคนอื่นๆ ไม่กล้าเข้าไปโจมตี เพราะเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่การสังหารมนุษย์หมาป่าทั้งหมด แต่เป็นการพยายามเอาชีวิตรอดให้ได้เท่านั้น กลุ่มคนกระจายตัวกันไปทั่วพื้นที่กว้างใหญ่ และที่อื่น คริสก็กำลังเผชิญหน้ากับมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่ง กรงเล็บขนาดใหญ่สองข้างเหวี่ยงเข้าใส่คริส แต่เขาหลบได้พ้น ก่อนจะชกหมัดออกไปพร้อมกับใช้ปราณขั้นที่สาม มันกระแทกเข้าที่หน้าอกของมนุษย์หมาป่า แต่มันแทบจะไม่ถอยหลังเลย 'พละกำลังทางกายภาพของพวกมันยอดเยี่ยมพอๆ กับข้าเลยแฮะ ข้าต้องเผชิญหน้ากับพวกมันด้วยทุกอย่างที่มีจริงๆ หรือนี่!' คริสคิดพลางยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของมนุษย์หมาป่าไว้ กล้ามเนื้อของเขาปูดโปนขึ้น เส้นเลือดปรากฏชัดตามร่างกาย และพลังปราณก็พุ่งพล่านมาจากภายใน 'ถ้าข้ากลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าต่อหน้าชาวโครโนพวกนี้ พวกเขาต้องหันมาโจมตีข้าด้วยแน่ๆ และอีกอย่าง ข้าต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้าพวกนี้มาก!' คริสดึงตัวมนุษย์หมาป่าเข้ามาหาแทนที่จะผลักออกไป และจังหวะนั้นเขาก็ยกขาขึ้นถีบเข้าที่ท้องของมันเต็มแรง เมื่อเขาปล่อยมือจากข้อมือ ร่างของมนุษย์หมาป่าก็กระเด็นลอยไปกระแทกกับผนังถ้ำด้านข้างอย่างจัง "แค่นั้นยังไม่พอที่จะฆ่ามันหรอก" ชาวโครโนคนหนึ่งกล่าว พลางส่งอาวุธทรงโค้งขนาดใหญ่ให้คริส มันมีขนาดมหึมาเกือบจะเท่าตัวเขาเลยทีเดียว แต่ด้วยสรีระและพละกำลังของคริส เขาสามารถถือมันได้โดยง่าย น่าแปลกที่ชาวโครโนคนนั้นก็ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาในการถือมันเช่นกัน แต่เขาเลือกที่จะใช้อาวุธของตัวเองซึ่งเป็นหอก "ขอบใจ" คริสพูด ด้านหลังของเขามีชาวโครโนกลุ่มหนึ่งจำนวนห้าคน หนึ่งในนั้นบาดเจ็บหนัก มีแผลฉกรรจ์ที่แขน รอยกรงเล็บฉีกกระชากกล้ามเนื้อจนขาด แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดสู้ต่อไป มนุษย์หมาป่าอีกตัวพุ่งตรงมาทางพวกเขา เมื่อเห็นดังนั้น คริสจึงจับอาวุธด้วยมือทั้งสองข้าง เขาพยายามดึงพลังมาจากอาวุธพร้อมกับผนึกปราณของตัวเองลงไป แล้วเหวี่ยงใบมีดออกไปสุดแรงเกิด มนุษย์หมาป่ายังคงตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว มันใช้กรงเล็บปะทะกับส่วนคมของใบมีด ถึงอย่างนั้น แรงโจมตีก็มากเกินกว่าที่มันจะต้านทานไหว ร่างของมันกระเด็นลอยออกไปไกลก่อนจะกระแทกเข้ากับผนังอีกฝั่ง ชาวโครโนต่างตกตะลึงในพละกำลังของคนแปลกหน้า และถึงกับยกนิ้วโป้งให้เขา "ดีจริงๆ ที่รู้ว่ามีคนแข็งแกร่งอยู่กับเราในครั้งนี้ด้วย" ชาวโครโนคนหนึ่งยิ้มออกมา "สรุปว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมพวกมันถึงโจมตีเรา แล้วเราจะกำจัดพวกมันให้หมดได้ยังไง?" คริสถาม เขาสังเกตเห็นว่าไฮเคิลยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ และจนกว่าไฮเคิลจะทำเช่นนั้น เขาก็จะยังไม่ยอมเปิดเผยความสามารถทั้งหมดของตัวเองเหมือนกัน "...นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าต้องเจอเรื่องนี้ใช่ไหม? ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะเห็นด้วยตาตัวเองแล้วนะ สิ่งมีชีวิตพวกนี้คือสิ่งที่เราต้องเผชิญในทุกๆ คืน บางครั้งก็มีคนถูกเพิ่มเข้ามาเหมือนกับพวกเจ้าเพื่อเพิ่มจำนวนคน แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย" "เจ้าเห็นไหม ปีศาจพวกนี้มันกินพวกเราหลังจากฆ่าตาย ทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นทุกวันที่เรารอดมาได้ วันต่อมาก็จะยิ่งลำบากมากขึ้นสำหรับเรา เพราะงั้นที่เจ้าบอกว่าจะกำจัดพวกมันน่ะ มันดูจะเป็นงานที่เป็นไปไม่ได้เลย เราแค่ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้จนกว่าพวกมันจะกลับขึ้นไป" ชาวโครโนตอบ "แล้วเมื่อไหร่ล่ะ?" คริสถาม "เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นอีกครั้ง" คำตอบนั้นเป็นสิ่งที่เขาคาดเอาไว้อยู่แล้ว เขาแค่หวังว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น ในคืนเดียวนี้จะมีคนรอดไปได้สักกี่คน มีกี่คนที่ตายไปแล้วในช่วงไม่กี่นาทีแรก และจะมีอีกกี่คนที่ต้องสังเวยชีวิต? ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมชาวโครโนถึงเรียกที่นี่ว่านรก อย่างไรก็ตาม คริสกำลังมองหาคนคนหนึ่งอยู่ แต่กลับไม่พบร่องรอยเลยแม้แต่น้อย 'เจ้าบ้ารัสหายหัวไปไหนของมันวะ?'