บทที่ 158 ‘เอาละ เริ่มเลยแล้วกัน’ เคร้ง! เคร้ง! ตอนที่เกริดสร้างพาฟราเนียมให้เป็นรูปทรงจานกลม เขาได้อ้างอิงมาจากโล่สมบูรณ์แบบของมาลาคัส มันถูกออกแบบมาเพื่อการป้องกันโดยเฉพาะ ดังนั้นจึงมีพลังป้องกันที่สูงมาก แต่พลังโจมตีกลับต่ำเตี้ยเรี่ยดิน มันแทบจะไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้กับศัตรูได้เลยเว้นแต่จะติดคริติคอล และเพื่อให้มันแสดงพลังได้มากขึ้นในการแข่งวิ่งมาราธอนสัตว์เลี้ยง เขาควรจะเน้นไปที่การโจมตีมากกว่าการป้องกัน ‘ยังไงซะความทนทานก็ไร้ขีดจำกัดอยู่แล้ว ต่อให้สัตว์เลี้ยงกี่ตัวจะรุมโจมตีเข้ามาก็ทำอะไรพาฟราเนียมไม่ได้ เราต้องการรูปทรงที่เหมาะกับการโจมตี’ อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันเกริดมีพาฟราเนียมในครอบครองเพียงน้อยนิด ขนาดประมาณไข่ไก่หนึ่งฟองเท่านั้น เขาไม่มีวัสดุมากพอจะสร้างเป็นมีดสั้นสองเล่มได้ด้วยซ้ำ ‘ต้องเป็นอย่างอื่นที่ต่างออกไป’ จะทำอย่างไรให้มันมีประสิทธิภาพสูงสุด? เกริดครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเกิดไอเดียขึ้นมา ‘เข็ม...!’ เคร้ง! เคร้ง! เกริดเริ่มขัดเกลาพาฟราเนียมอย่างประณีตด้วยค่าสถานะความคล่องแคล่วที่สูงล้ำเหนือกว่าผู้เล่นและ NPC ทุกคนใน Satisfy เขาเหวี่ยงค้อนสร้างเข็มขึ้นมา 30 เล่ม โดยมีความยาวเล่มละ 10 เซนติเมตรและมีปลายที่แหลมคม “โอ้...!” ฉวัดเฉวียน! เข็มทั้ง 30 เล่มเริ่มหมุนรอบตัวเกริดเป็นระยะสว่างไสวด้วยแสงสีทอง ปลายแหลมของพวกมันดูน่าเกรงขาม สมิธที่ได้เห็นภาพลักษณ์อันลึกลับนี้ถึงกับพูดไม่ออก เกริดยิ้มอย่างพอใจและกล่าวว่า “นี่ยังเร็วไปที่จะตกใจ ช่วยขว้างของชิ้นนั้นใส่ผมหน่อย” เกริดชี้ไปที่ค้อนหนักอันหนึ่ง สมิธร้องอุทานออกมา “มันอันตรายนะ! ท่านจะไม่บาดเจ็บเอาเหรอถ้าข้าขว้างค้อนนั่นใส่ท่าน?” “ไม่ต้องห่วง ขว้างมาให้เต็มแรงเลย” “กึก...” สมิธไม่เต็มใจนัก แต่เขาไม่อาจปฏิเสธคำสั่งของเกริดได้ จึงฝืนใจขว้างค้อนใส่เกริดอย่างสุดแรง ในวินาทีนั้นเอง สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น เข็มทั้ง 30 เล่มที่ลอยอยู่รอบตัวเกริดพุ่งเข้าหาทิศทางของค้อน พวกมันเรียงตัวกันเป็นเส้นตรง ก่อนจะแปรสภาพเป็นโล่ขนาดเล็กที่ป้องกันค้อนซึ่งพุ่งเข้ามา เคร้ง! เกริดชี้ไปยังค้อนที่ตกลงบนพื้น “ทะลวงมันซะ” ฉึบ! เข็มทั้งหมดเข้าจู่โจมค้อนพร้อมกันทันทีหลังจากได้รับคำสั่ง ฉึก! ฉึก! พาฟราเนียมคือสุดยอดแห่งแร่ธาตุ ดังนั้นมันจึงทะลวงผ่านค้อนที่ทำจากเหล็กกล้าได้อย่างง่ายดาย “ดีมาก” เกริดมองค้อนตัวนั้นด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะตรวจสอบรายละเอียดของเข็ม --- [เข็มทองคำที่ทำจากพาฟราเนียม (30 เล่ม)] ความทนทาน: ไร้ขีดจำกัด พลังโจมตีต่อชิ้น: 8 * มีเอฟเฟกต์ทะลุทะลวง เข็มสีทองที่สร้างขึ้นจากพาฟราเนียม แร่ธาตุที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งเกิดจากความร่วมมือระหว่างช่างตีเหล็กในตำนาน ‘แพ็กม่า’ และมหาจอมเวทในตำนาน ‘บราฮัม’ พลังโจมตีค่อนข้างต่ำ แต่ปลายเข็มมีความแหลมคมสูง จึงสามารถทะลวงผ่านวัตถุที่ทำจากวัสดุทั่วไปได้ อย่างไรก็ตาม พวกมันจะค่อนข้างอ่อนแอเมื่อเจอกับเป้าหมายที่สร้างขึ้นจากเวทมนตร์ หากแทงทะลุจุดอ่อนของศัตรู จะสามารถสร้างสถานะผิดปกติได้หลากหลาย และมีโอกาสสูงมากที่จะเกิดการโจมตีคริติคอล สามารถรวมตัวกันเพื่อสร้างม่านบาเรียได้ตามสถานการณ์ * ได้รับทักษะการรักษาเนื่องจากพรของเทพีเรเบ็กก้า: เพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูพลังชีวิตของเจ้าของ 300% * ได้รับทักษะบัฟโจมตีเนื่องจากพรของเทพโดมิเนียน: พลังโจมตีของเจ้าของเพิ่มขึ้น 15% * ได้รับทักษะบัฟป้องกันเนื่องจากพรของเทพจูดาร์: พลังป้องกันของเจ้าของเพิ่มขึ้น 15% น้ำหนัก: 5 --- ‘ถึงรูปทรงมันจะไม่เหมือนสัตว์เลี้ยงเท่าไหร่ก็เถอะ แต่...’ พาฟราเนียมนั้นมีอีโก้ (จิตวิญญาณ) พวกมันเชื่อฟังคำสั่งของนายเหนือหัวอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นพวกมันย่อมสามารถเข้าร่วมการแข่งวิ่งมาราธอนสัตว์เลี้ยงได้ ไม่ว่าจะมีรูปร่างอย่างไรก็ตาม จากนั้นเกริดก็ได้รับข้อความกระซิบจากยูรา - ฉันมาถึงไบแรนแล้ว จะให้ไปเจอที่ไหนคะ? - ไปเจอกันที่ประตูทิศตะวันตก ปัจจุบันสมาชิกกิลด์ส่วนใหญ่กำลังช่วยกันซ่อมแซมประตูเมืองชั้นนอกฝั่งตะวันออก เพื่อกันไว้ดีกว่าแก้ เกริดจึงเลือกจุดนัดพบในทิศตรงกันข้ามแล้วเดินออกจากโรงตีเหล็กของสมิธ “ข้าคงต้องทำค้อนใหม่อีกอันแล้วสินะ...” สมิธพึมพำ ค้อนอันใหม่ที่สมิธเพิ่งสร้างขึ้นหลังจากได้เป็นช่างตีเหล็กระดับสูง! มันพังพินาศหลังจากใช้งานได้เพียงครึ่งวัน แต่เกริดไม่ได้ล่วงรู้เรื่องนั้นเลย “เธอยังไม่มาอีกเหรอ?” หลังจากเดินมา 10 นาที เกริดก็มาถึงประตูทิศตะวันตกและมองไปรอบๆ แต่เขากลับไม่พบยูราที่ไหนเลย พวกผู้เล่นทั่วไปไม่ได้สนใจว่าหมู่บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่จะถูกทำลายหรือไม่ พวกเขาเอาแต่พุ่งตรงไปยังพื้นที่ล่าโดยไม่คิดจะเข้าร่วมงานฟื้นฟูเมืองเลยสักนิด “อยู่นี่ค่ะ” เกริดได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากด้านหนึ่งในขณะที่เขากำลังรู้สึกเบื่อหน่าย เขาหันไปมองและเห็นใครบางคนตรงทางเข้าตรอกสวมชุดคลุมสีดำปิดบังทั้งใบหน้าและร่างกายอย่างมิดชิด หากไม่ใช่เพราะน้ำเสียงที่ใสและไพเราะ เขาคงไม่ฝันเลยว่าคนคนนั้นคือยูรา เกริดเดินเข้าไปหาและพูดจาถากถาง “ยัยบื้อ แค่หน้ากากหรือหมวกมันไม่พอที่จะปิดหน้ากับชื่อผู้เล่นหรือไง? ทำไมต้องลำบากปิดทั้งตัวขนาดนั้น?” ยูราตอบกลับอย่างกระอักกระอ่วน “บางครั้งคนก็จำฉันได้แม้จะปิดแค่หน้าค่ะ” “...นี่จำไปถึงหุ่นเลยเหรอ” สัดส่วนร่างกายของยูรานั้นสมบูรณ์แบบจริงๆ ส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอนั้นไร้ที่ติทั้งในสายตาผู้ชายและผู้หญิง โดยเฉพาะช่วงเชิงกรานและกระดูกไหปลาร้า แฟนคลับที่คลั่งไคล้ยูราคงสามารถจดจำเธอได้เพียงแค่เห็นรูปร่างเท่านั้น “เอาสัตว์เลี้ยงที่ว่ามาให้ฉันดูหน่อยค่ะ” “ได้” เธอรู้สึกเขินอายที่ถูกเกริดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าหรือเปล่านะ? ยูราจึงรีบเข้าประเด็นทันที เกริดพยักหน้าให้เธอและเรียกเข็มทั้ง 30 เล่มออกมา ยูราถอดชุดคลุมออกขณะจ้องมองเข็มที่หมุนวนเป็นหนึ่งเดียว จากนั้นเธอก็พูดด้วยแววตาที่เฉียบคม “เป็นอย่างที่คุณพูดจริงๆ ด้วย... คุณคือทายาทของแพ็กม่าใช่ไหมคะ?” “เอ๋?” เกริดที่กำลังสับสนรีบปฏิเสธทันที “พูดจาเพ้อเจ้ออะไร? ทำไมฉันต้องเป็นทายาทของแพ็กม่าด้วย?” “แม้จะไม่มีเรื่องนี้ แต่ตอนที่ฉันเห็นทายาทของแพ็กม่าต้านทานเวทมนตร์ของเนเบเรียสได้ ฉันก็นึกถึงคุณในอดีตขึ้นมา แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจจนกระทั่งตอนนี้...” “...” “เข็มสีทองของคุณกับจานสีทองของทายาทของแพ็กม่า มีวัสดุและคุณลักษณะที่คล้ายกันมาก คุณไม่ได้มีคลาสลับระดับเอปิค (Epic) แต่คุณมีคลาสระดับตำนาน (Legendary)” “ไม่ใช่โว้ย!” เกริดปฏิเสธจนถึงที่สุด แต่ยูราไม่ฟังเลยสักนิด “ไม่เป็นไรค่ะถ้าคุณไม่อยากพูดความจริง ไม่ว่าคุณจะมีคลาสระดับเอปิคหรือตำนาน แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าคุณคือคนที่เกาหลีใต้ต้องการตัว อีกอย่าง เมื่อพิจารณาจากการใช้งานจานสีทองที่ฉันเห็นในทีวี ดูเหมือนว่าการจะใช้พวกมันเข้าร่วมการแข่งวิ่งมาราธอนสัตว์เลี้ยงก็น่าจะเป็นไปได้...” พวกเขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการสนทนา จนทั้งคู่ไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามา “สายสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยานี่ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้มาพบท่านที่นี่” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ปากตรอก ยูราและเกริดหันไปมองพร้อมกัน เธอมีรูปลักษณ์ตามแบบฉบับของขุนนางผู้สูงศักดิ์ด้วยผมสีเงิน สวมเสื้อผ้าสีสันสดใสและประดับประดาด้วยเครื่องประดับมากมาย “ไอรีน? ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?” รูม่านตาของเกริดขยายกว้าง เขาอยู่ลำพังในตรอกกับผู้หญิงคนอื่น เขาจึงกลัวว่าภรรยาจะประณามว่าเขาเป็นคนบาป ‘เธอจะคิดว่าเรานอกใจหรือเปล่านะ?’ โชคดีที่ไอรีนไม่ได้สงสัยในตัวเกริด ค่าความชอบที่เต็มเปี่ยมนั้นไม่ลดลงง่ายๆ และเธอก็เหลือบไปเห็นแหวนแต่งงานบนนิ้วมือของเกริด ไอรีนควงแขนเกริดอย่างเปิดเผย จากนั้นเธอก็ยิ้มให้ยูราอย่างเป็นกันเอง “ท่านคือเพื่อนของสามีข้าอย่างนั้นหรือ? นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบท่าน ข้าคือไอรีน วินสตัน ฟอน สไตม์ เลดี้แห่งวินสตันและเป็นภรรยาของเกริดค่ะ” ยูราถึงกับชะงัก ‘ฉันได้ยินมาว่าเลดี้วินสตันแต่งงานแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าสามีของเธอจะเป็นผู้เล่น... แถมคนคนนั้นยังเป็นเกริดอีก’ เขาเป็นผู้ชายที่เหมือนกับหัวหอม ยิ่งเธอรู้จักเขามากเท่าไหร่ แง่มุมใหม่ๆ ก็ยิ่งถูกเปิดเผยออกมามากขึ้นเท่านั้น “ฉัน...” ในตอนที่ยูรากำลังจะแนะนำตัว “เลดี้! อันตราย!” นั่นคือฟีนิกซ์ เขามาถึงไบแรนพร้อมกับไอรีน ไอรีนพบเกริดในตรอกขณะเดินอยู่บนถนน เขาจึงเดินตามไอรีนมาและได้เห็นยูราเข้า “นั่นคือผู้รับใช้ลำดับที่แปดแห่งยาธาน!” ในอดีต ฟีนิกซ์เคยเผชิญหน้ากับยูรามาก่อน ผลลัพธ์คือความพ่ายแพ้ เขาต้องสูญเสียทหารไปหลายร้อยนายและบาดเจ็บสาหัส ครั้งนี้เขาจะจับตัวหญิงสาวที่บังอาจปรากฏตัวเพียงลำพังหลังแนวรบข้าพเจ้าให้ได้! ฟีนิกซ์ชักดาบก้าวข้ามขีดจำกัดตนเองระดับตำนานออกมา ร่างกายของไอรีนสั่นเทาเมื่อได้ยินคำนั้น “ผู้รับใช้ลำดับที่แปด...? ท่านคือเพื่อนของสามีข้าจริงๆ หรือ?” ความสับสนของเธอพุ่งถึงขีดสุดและไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี เกริดไม่อาจทนดูเฉยๆ ได้ เขาโอบกอดเธอเพื่อให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น จากนั้นเพื่อปกปิดตัวตนของเขา เขาจึงชักดาบดาอินสเลฟออกมาแทนที่จะเป็นเฟลเลอร์ แล้วชี้มันไปทางยูรา “นังผู้หญิงชั่วร้าย! เจ้าซ่อนตัวตนแล้วเข้ามาตีสนิทกับข้าอย่างนั้นรึ! ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าเข้าใกล้ภรรยาของข้าได้ตราบเท่าที่ข้ายังอยู่ที่นี่!” เกริดแสดงท่าทางเหมือนตัวละครจากในการ์ตูน ยูราตกตะลึงอย่างบอกไม่ถูก ‘นังผู้หญิงชั่วร้าย...’ ในชีวิตนี้เธอเคยถูกเรียกแบบนี้มาก่อนไหม? ยูราตกใจมาก แต่เธอก็เฉลียวฉลาดพอที่จะเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว เธอเริ่มสวมบทบาทตามและพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นชา “แผนเดิมของฉันคือการเข้าหาคุณเพื่อเอาชีวิตของเลดี้ไอรีน แต่ฉันพลาดโอกาสเพราะตาแก่อัศวินคนนั้น น่าเสียดายที่วันนี้ฉันคงต้องขอตัวก่อน” ยูราใช้เวทมนตร์บินและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เกริดสามารถจับเธอได้ แต่เขาเลือกที่จะยืนอยู่ข้างไอรีนโดยอ้างว่าเพื่อปกป้องเธอ ฟีนิกซ์และเหล่าอัศวินพยายามจะไล่ตามยูราไป แต่พวกเขาไม่สามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วในตรอกที่แคบเช่นนี้เนื่องจากสวมชุดเกราะหนัก ด้วยเหตุนั้น ยูราจึงสามารถหลบหนีไปได้อย่างปลอดภัยและหายลับไปในอีกฟากหนึ่งของท้องฟ้า “อา...” ไอรีนเคยมีประสบการณ์ถูกลักพาตัวโดยวิหารยาธานถึงสองครั้ง เธอจึงยังไม่สามารถสลัดความกลัวนั้นออกไปได้และขาเริ่มอ่อนแรง เกริดพยายามทำตัวให้ดูดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ขณะคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ เขาใช้มือลูบแก้มเธออย่างอ่อนโยนและพึมพำ “ไม่เป็นไรนะ ผมอยู่ข้างกายคุณแล้ว คุณไม่ต้องกังวลไป” “ท่านพี่...” รูปลักษณ์ล่าสุดของเกริดที่ดูมีสุขภาพดีขึ้นเรื่อยๆ นั้นแตกต่างจากในอดีตอย่างสิ้นเชิง หัวใจของไอรีนเริ่มเต้นรัวเมื่อเห็นท่าทางที่แสนดีของเขา เธอรู้สึกราวกับเป็นเจ้าหญิงในเทพนิยาย ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ด้วยความช่วยเหลือจากเหล่าทหารและช่างเทคนิคที่นำโดยไอรีน หมู่บ้านไบแรนจึงสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว