บทที่ 376: ตระกูลดาบ ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation ไร้เสียงและไร้ร่องรอย ชุดคลุมสีดำของคาลูโบ่ลายไหลอย่างน้ำและหายเข้าสู่ร่างอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นร่างที่กล้าหาญและชั่วร้าย ภายนอกสวมเกราะโลหะผสมสีเขียว ลายเกล็ดเป็นรากฐาน เกล็ดซ้อนเกล็ดเรียงรายไปทั่ว ใบหน้าก็ปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียว ไม่มีเส้นผมสักเส้นบนศีรษะ มีเพียงผิวสีเขียวเท่านั้น หน้าผากของเขามีเส้นโค้งแปลกตา คมกริบราวกับใบมีด! ทั้งตัวจากหัวจรดเท้าเป็นสีเขียวทั้งหมด บนหลังเขามีดสู้รบสองเล่มไขว้กันอยู่! “แกล้ง!” การสกัดที่เร็วราวสายฟ้าทำให้เกิดภาพหลอกตาในเวลาเดียวกันด้วยมีดทั้งสองในมือเขาสกัดการโจมตีของดาบเงิน ทันทีที่ทำให้ความเร็วของดาบลดลง ภายในห้องควบคุมยานเอกภพ ผ่านเครื่องจำลองภาพภายนอก ลั่วเฟิงสามารถมองเห็นการแลกเปลี่ยนระหว่างทั้งสองได้อย่างชัดเจน เมื่อคาลูโบ่เผยโฉมจริง ลั่วเฟิงก็ตกตะลึง “ตระกูลดาบ!” จากจอภาพของแผงควบคุม ปิศาจบาบาตาก็ตกใจ “ตระกูลดาบหรือ?” ลั่วเฟิงกล่าวด้วยความตกใจ “ใช่ ตระกูลดาบ มนุษย์คนนี้ ลักษณะของเขาดูเข้ากับลักษณะของคนตระกูลดาบ” “ตระกูลดาบ เป็นเผ่าที่โด่งดังและเป็นที่รู้จักมาก ตอนแรกดาวตระกูลดาบเป็นดาวพื้นเมือง! แต่แม้จะเป็นดาวพื้นเมือง เมื่อถูกจักรวรรดิเอกภพค้นพบพวกเขาก็มีเจ้าแห่งอาณาเขตและผู้ฝึกฝนระดับเอกภพถึง 12 ราย…คนตระกูลดาบ ตั้งแต่บรรลุนิติภาวะแล้วก็จะกลายเป็นนักเดินทางดวงดาว นี่คือดาวที่แข็งแกร่งมาก แต่เนื่องจากพวกเขาไม่ได้พัฒนาเทคโนโลยี จึงไม่มียานเอกภพทำให้คนตระกูลดาบต้องอยู่บนดาวของตัวเองเสมอ และหลังจากก้าวเข้าสู่เอกภพพวกเขาเติบโตขึ้นช้าๆ แม้แต่ก่อนจะเข้าสู่เอกภพพวกเขาก็มีประสบการณ์และประเพณีในการสำรวจทุกคนที่บรรลุนิติภาวะแล้วต้องเสี่ยงชีวิตสำรวจบนดาว และหลังจากเข้าสู่เอกภพ สมาชิกตระกูลที่บรรลุนิติภาวะทุกคนจะต้องสำรวจเอกภพและผ่านภารกิจเอาชีวิตเข้าแลก! คนตระกูลดาบดูเหมือนจะไม่แคร์เรื่องพลังหรือความหรูหรามากนัก พวกเขาดูเหมือนจะไล่ตามแต่หนทางที่จะแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น บางคนกลายเป็นศิษย์ของนักรบขั้นสูงสุด หรือไปเรียนเทคนิคกับอำนาจอื่นๆ… นี่ทำให้ตระกูลดาบมีนักรบขั้นสูงสุดมากมาย! ในประวัติศาสตร์ของตระกูลดาบ มียอดมนุษย์ ผู้ครองแคว้น แม้แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งภาค…พวกเขามีครบทั้งหมด ดังนั้นตระกูลดาบจึงเป็นเผ่าที่โด่งดังมากในหมู่เผ่ามนุษย์ในเอกภพ” บาบาตาอธิบายอย่างละเอียด “อ้อ?” ลั่วเฟิงประหลาดใจบ้าง “นักเดินทางดวงดาวตั้งแต่บรรลุนิติภาวะ ในเผ่ามนุษย์แล้วไม่ใช่เผ่าที่แข็งแกร่งมาก แต่ตระกูลดาบ เหตุผลที่พวกเขามีชื่อเสียงเช่นนี้ก็เพราะบุคลิก!” บาบาตากล่าว “เพราะความมุ่งมั่นไม่สั่นคลอน พยายามอย่างหนักเพื่อเติบโตแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ บุคลิกและลักษณะนิสัยนี้ฝังแน่นในกระดูก จึงผลักดันให้พวกเขาผลิตนักรบที่ทรงพลังมากมาย” ขณะที่ลั่วเฟิงประหลาดใจกับตระกูลดาบ ในอวกาศนั้น ดีแฟนผู้ฝึกฝนระดับเอกภพอันดับ 9 กำลังต่อสู้อย่างบ้าคลั่งกับคาลูโบ่ ดีแฟนยืนอยู่ในอวกาศควบคุมวิญญาณอาวุธ! ลมเขียวป่าเถื่อนห่อหุ้มรอบตัวคาลูโบ่ ทำให้ร่างของเขาดูพร่ามัว ดาบสู้รบสองเล่มของเขาถึงขีดสุดของความเร็ว ผสมผสานกับเขตแดนลมป่าเถื่อน กลายเป็นพายุดาบต่อเนื่อง “แกล้ง! แกล้ง! แกล้ง!!!” ดาบโค้งงอนั้นปะทะกับดาบสีขาวหิมะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้ใบหน้าของดีแฟนเผยความตกใจ ชายตระกูลดาบนี้ชัดเจนว่าเป็นเพียงผู้ฝึกฝนระดับเอกภพอันดับ 8 แต่ด้วยดาบสองเล่มนี้เขากลับสกัดการโจมตีของวิญญาณอาวุธได้จนสิ้น “ดาบ 100 เล่ม!” คาลูโบ่ตะโกนด้วยความชั่วร้าย คำราม! ดาบสีขาวหิมะจำนวนมหาศาลทับซ้อนกัน กลายเป็นพายุดาบที่เต็มไปรอบๆ รวดเร็วเข้าครอบงำดีแฟน ด้วยเสียง “เป้ง” คลื่นดาบมหึมาพุ่งกระแทกลงมาบนเขา ใบหน้าของดีแฟนซีดเซียว “อื้ม?” คาลูโบ่ตกใจ ดีแฟนสามารถสกัดการโจมตีครั้งสุดท้ายของเขาได้ “ไอ้เวรนี่…” ดีแฟนหลับตา ตะโกน “ตัดด้วยดาบวิญญาณจิต!” การโจมตีด้วยวิญญาณไร้รูปร่างเกิดขึ้นทันทีกลายเป็นดาบที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แทงทะลุจิตสำนึกของคาลูโบ่ในพริบตา ฉี่! ดวงตาของคาลูโบ่ดูมืดลงเล็กน้อยก่อนจะกลับคืนมา เขาจ้องมองดีแฟนอย่างหนักแน่น “เขาสกัดไว้ได้จริงๆ” ดีแฟนตกตะลึงสุดขีด ภายในยานเอกภพ ลั่วเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน “เขาสกัดไว้ได้จริงๆ” ดวงตาของลั่วเฟิงเป็นประกาย คาลูโบ่ตัวนี้เป็นอัจฉริยะตัวจริง! ผู้ฝึกฝนระดับเอกภพอันดับ 8 สามารถพึ่งพาดาบสองเล่มสกัดการโจมตีของวิญญาณอาวุธจากผู้ฝึกฝนระดับเอกภพอันดับ 9 ได้ นี่เองคือเรื่องที่เหลือเชื่อ! แต่…ตรงนี้ลั่วเฟิงทำได้แค่ชมเท่านั้น ไม่ได้ตกใจมากนัก เพราะวิชาที่แท้จริงของดีแฟนไม่ได้อยู่ที่การควบคุมวิญญาณอาวุธ แต่เขาถนัดที่การโจมตีด้วยวิญญาณ ควบคู่ไปกับการฝึกฝนเทคนิคตัดจิตวิญญาณ แม้ว่าเขาจะเพิ่งจะเข้าใจเพียงผิวเผิน แต่พลังของมันก็เหลือเชื่อ ผู้อ่านวิญญาณระดับเอกภพอันดับ 9 ปล่อยท่า “ตัดจิตวิญญาณ” และถูกสกัดโดยผู้ฝึกฝนระดับเอกภพอันดับ 8! “พลังเจตจำนงที่น่าตกใจ!” บนจอภาพ ปิศาจร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้น “พลังเจตจำนคาลูโบ่ตัวนี้น่าตกใจมาก เขาเป็นนักสู้ผู้ฝึกฝนระดับเอกภพอันดับ 8 และยังเป็นผู้อ่านวิญญาณระดับเอกภพอันดับ 8 แต่ท่า “ตัดจิตวิญญาณ” ของดีแฟนแม้จะมีพลังมหาศาล คู่ต่อสู้ระดับเดียวกันยังสกัดยาก แต่เขากลับทำได้” “พลังเจตจำนง! เขามีพลังเจตจำนงที่น่าตกใจและเหลือเชื่อ!” ปิศาจกล่าว “ลั่วเฟิง รีบใช้ตรานิทรรศจิตและจับมันมา! เขาจะต้องเป็นทาสที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าดีแฟนแน่!” “จะจับมาเป็นทาสเหรอ?” ลั่วเฟิงตกใจ ทาสแต่ละคนต้องพิจารณาอย่างมากเสมอ “ข้ารับประกันว่าเขามีมาตรฐานถึงขั้นนักรบขวานรบ แม้กระทั่งเมื่อเทียบกับอาจารย์ของเขา ถ้าอยู่ในระดับเดียวกัน อาจารย์นูโอลานสานอาจยังไม่ใช่คู่แข่งเขาเลย” ปิศาจบาบาตาร้องตะโกน “เขตแดนเขาแข็งแกร่ง ทักษะมีดของเขาทรงพลัง สิ่งเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่ามาก แต่พลังเจตจำนงที่น่าตกใจของเขา แสดงว่าความมุ่งมั่นของเขาแข็งแกร่งมาก เขามีศักยภาพและคุณสมบัติที่จะเป็นนักรบขั้นสูงสุดอย่างแน่นอน ตราบใดที่คุณอบรมเขาอย่างดี…ลั่วเฟิง โอกาสเช่นนี้หาได้ยาก!” “ถึงมาตราฐานนักรบขวานรบ เข้าไปสู่ขั้นเจ้าแห่งอาณาเขต มีโอกาสมากถึง 50%” “ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยพลังเจตจำนงที่น่าตกใจ พร้อมด้วยเทคนิคของดาวยุนโม เข้าสู่ขั้นเจ้าแห่งอาณาเขต โอกาสจะยิ่งสูงขึ้น” บาบาตาร้องตะโกน “นอกจากนี้ คุณยังขาดทาสนักรบ!” ลั่วเฟิงพยักหน้า ดีแฟนชำนาญในการโจมตีด้วยวิญญาณ! เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชา เขาขาดทาสนักรบจริงๆ! ในอวกาศ “การโจมตีด้วยวิญญาณของเจ้าแรงกล้านัก” ดวงตาของคาลูโบ่เย็นชา เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วตะโกน “แต่ผู้ชนะครั้งสุดท้ายจะเป็นข้า!!!” คำราม! เคลื่อนที่ท่ามกลางลมป่าเถื่อน ร่างของคาลูโบ่ลอยขึ้นกลายเป็นเส้นโค้ง ลมเขียวป่าเถื่อนรอบตัวเขาห่อหุ้มดาบสองเล่มที่กำลังฟันกระหน่ำดีแฟนอย่างบ้าคลั่ง พลังทางพันธุกรรม พลัง และพลังเจตนาในดาบทั้งหมดนี้บรรลุระดับความกลมกลืนที่สมบูรณ์แบบ “ดาบ…วัฏจักร!!!” ความบ้าคลั่งเต็มเปี่ยมในดวงตาของคาลูโบ่ ดาบทั้งสองกลายเป็นแสงสีขาวหิมะสองดวง ฟันกระหน่ำดีแฟนอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนจะไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและต่อเนื่อง จนกลายเป็นวงแสงมหึมา บีบกดดีแฟน “ฉี่” วิญญาณอาวุธถูกตีออกไปและดีแฟนถือดาบเลือดออก ความเสียดายแวบขึ้นในดวงตาเขาและเขาใช้ท่าไม้ตายที่อาจารย์ลั่วเฟิงเตรียมไว้ให้ “เป้ง…” แสงสีน้ำเงินเข้มพุ่งออกมากระแทกและทลายวงแสง ทำให้ดาบจำนวนมากที่เกิดจากใบมีดพังทลาย แสงสีน้ำเงินเข้มนี้ก็เด้งกลับมา เศษที่แตกหักและเล็กน้อยนี้…ชิ้นส่วนสารกลั่นประสาททองแดงผสม! เศษคมกริบนี้โค้งงอแล้วมุ่งหน้าหาคาลูโบ่ “ไว้ชีวิตเขา” มีคําสั่งก้องกังวานอยู่ในจิตสำนึกของดีแฟน ตรานิทรรศจิตที่ทะลุจิตสำนึก เป็นการเชื่อมต่อระหว่างลั่วเฟิงกับดีแฟน สามารถสื่อสารกันได้โดยตรงผ่านจิตสำนึก เช่นเดียวกับ AI ที่สื่อสารกับมนุษย์ หรือเช่นเดียวกับเมฆผู้ติดต่อที่มีสายสัมพันธ์กับจิตสำนึกของลั่วเฟิง “ฉี่!” แสงสีน้ำเงินเข้มโค้งงอและฟาดทั้งสองแขนของคาลูโบ่แยกออกจากกัน ดาบหล่นจากมือ! ในอวกาศมีความเงียบสงบ ซากยานกระจัดกระจายและลอยอยู่ในระยะไกล ร่างของผู้ฝึกฝนระดับเอกภพเตอเหวินยังลอยอยู่ในอวกาศไกลๆ และคาลูโบ่ยืนหยัดอยู่ในอวกาศ “ทำลาย AI ของเขา” ลั่วเฟิงสั่งการ “ฮือ!” แสงสีน้ำเงินเข้มเฉี่ยวผ่านแขนของคาลูโบ่ ทำลาย AI ทันที และคาลูโบ่มองไปที่ดีแฟนที่อยู่ไกลๆ สื่อสารอย่างจริงจังว่า “เหตุใดเจ้าจึงไม่สังหารข้า?” “เป็นคําสั่งจากอาจารย์ข้า” ดีแฟนมองเขา “อาจารย์?” คาลูโบ่ย่นคิ้ว ประตูห้องโดยสารของยานเอกภพรูปจานที่อยู่ไกลออกไปเปิดออกและเงามนุษย์บินออกมา นั่นคือลั่วเฟิงที่ห่อหุ้มด้วยเมฆผู้ติดต่อ “ลั่วเฟิง!” คาลูโบ่หลับตา “คาลูโบ่ เจ้าแพ้แล้ว” ลั่วเฟิงมองมาที่คาลูโบ่ที่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้เนื้อเยื่อข้อมือของเขาจะถูกสไลด์เปิด แต่ก็กําลังงอกใหม่ แต่เขาจ้องมองลั่วเฟิงอย่างหนักแน่น เห็นได้ชัดว่าเขารู้ดีว่า…การแพ้ของเขาในครั้งนี้คือความปราชัยอย่างย่อยยับ “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีทาสระดับเอกภพอันดับ 9 อาจารย์ของข้าก็ไม่ได้คาดคิดเช่นกัน เจ้ายังมีอาวุธแสงที่มีระยะยิงไหล D grade…ข้าแพ้หมดรูป” คาลูโบ่หัวเราะเยาะ “ลั่วเฟิง แค่อยากจะฆ่าข้าก็จัดการสิ! กับทาสของเจ้าที่อยู่ตรงนี้ ข้าไม่มีทางต้านทานได้เลย ในอวกาศแห่งนี้ ข้าก็ไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้!” อวกาศกว้างใหญ่ ปราศจากยาน เขาจะหนีไปที่ไหนได้? “ข้าให้ความนับถือเจ้า” ลั่วเฟิงมองมาที่คาลูโบ่ “ข้าจะให้ทางเลือกสองทางแก่เจ้าในตอนนี้ หนึ่งคือรับใช้ข้า อีกทางคือตาย” “รับใช้ หรือ ตาย เจ้าเลือกได้” ลั่วเฟิงมองมาที่เขา “จะให้ข้ารับใช้เจ้า? ฮ่าๆ…” คาลูโบ่หัวเราะดัง “ลั่วเฟิง เจ้ากำลังล้อเล่นใช่ไหม แค่เจ้า คนไพร่ระดับดาวดวงเดียว อยากให้ข้ารับใช้เจ้า ถ้านั่นเป็นคนหัวล้านขอข้าก็อาจจะยังพิจารณา เขามีพลังที่แท้จริง ท่าไม้ตายเมื่อกี้ตีจนข้าสะเทือนใจ” “แต่เจ้า…คนไพร่ระดับดาวดวงเดียว อยากให้ข้ารับใช้เจ้า…” คาลูโบ่สะบัดหัว “คิดให้ดีก่อนจะตอบ” เสียงของลั่วเฟิงเย็นชา “ในตอนที่เจ้าปฏิเสธ นั่นหมายถึงความตาย! เมื่อเจ้าตาย ทุกอย่างจะสูญเปล่า! ความฝันนักรบของเจ้า อะไรก็ตามที่เจ้าไล่ตาม ทั้งหมดจะไม่มีเหลือ” “นี่คือครั้งสุดท้ายที่ข้าจะถาม!” ลั่วเฟิงกล่าวด้วยความเย็นชา “ความตาย หรือ การยอมจำนน!” ลั่วเฟิงจ้องเขม็งมาที่คาลูโบ่