บทที่ 351 : จงฆ่าพวกเขา ผู้แปล : Translation Nation บรรณาธิการ : Translation Nation ขณะที่หลัวเฟิงกำลังเจรจาแลกเปลี่ยนกับชายแก่ไว้หนวดเคราไว้ องค์ชายคนที่เก้าแห่งภูเขามังกรดำ บรอลิน กำลังอยู่ในห้องโบราณห้องหนึ่ง ภายในห้องโบราณที่มืดมน บรอลินยืนอยู่พร้อมรอยยิ้มแล้วตะโกนว่า “ถึงเวลาที่จะแลกเปลี่ยนสมบัติกันแล้ว” “เด็กน้อย ทำไมรีบเช่นนี้” เสียงห้วน ๆ ดังก้องกังวานภายในห้องโบราณ “ทีละคน เมื่อไอ้หนุ่มอีกคนนั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราจึงค่อยเจรจาแลกเปลี่ยนกับเจ้า” “อื้ม?” สายตาของบรอลินเปล่งประกายความเย็นชา ทีละคนเหรอ? “คนที่เข้ามาก่อนหน้านี้ ไม่ได้มาแค่เสกสรรแต่แลกเปลี่ยนของจริงหรือ?” ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของบรอลิน หลังจากนั้นเขาก็ยิ้มเย็นแล้วหลับตาลง เข้าสู่เครือข่ายจักรวาลเสมือนจริง เครือข่ายจักรวาลเสมือนจริง ดินแดนเกาะภูเขามังกรดำ เป็นเมืองใหญ่มหึมา ภายในมีท้องพระโรงต่อเนื่องกันหลายหลัง ท่ามกลางนั้นมีท้องพระโรงสีม่วงไม่เด่นตาหลังหนึ่ง มีองครักษ์ยืนเฝ้าอยู่หน้าท้องพระโรงสองนาย ซู่! ภายในท้องพระโรง ชายรูปงามผิวขาวโผล่ตัวขึ้นบนพระที่นั่ง คือองค์ชายคนที่เก้า บรอลิน แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำเป็นหลัก ขอบเสื้อปักด้วยลายปักสีทอง บรอลินประทับบนพระที่นั่งแล้วสั่งการติดต่อกับองครักษ์เก้าคนในทันที ทั้งเก้าคนนี้ล้วนเป็นทาสที่จงรักภักดีต่อเขาอย่างเต็มที่! แน่นอนว่ามีคนหนึ่งได้เสียชีวิตไปตอนประตูปราสาทฟ้าคะนองเปิด แต่โชคดีที่สายฟ้าของปราสาทฟ้าคะนองไม่ได้ทําลายแหวนเก็บของชิ้นนั้น จึงทําให้ปืนเลเซอร์ภายในแหวนเก็บของขององครักษ์คนนั้นไม่ได้รับความเสียหาย ซู่! เงาดังกล่าวปรากฏขึ้นภายในท้องพระโรยมหึมา สวมชุดยศองครักษ์สีดำ ทรงผมสีเขียวอมเพลิงชี้ตั้งขึ้น “ฝ่าบาท” องครักษ์คุกเข่าลงด้วยความเคารพ “คาเมลอต” บรอลินเหลือบมองลงมาที่องครักษ์จากเบื้องบน สั่งการว่า “มีไอ้หนุ่มคนหนึ่งเข้าปราสาทฟ้าคะนองก่อนเรา คนหนึ่งที่สวมชุดเกราะทองคำพร้อมหมวกเกราะ เขามีหินฟ้าคะนองเป็นจํานวนมาก และตอนนี้กําลังแลกเปลี่ยนหาอัญมณีกับระบบปัญญาประดิษฐ์ประจําปราสาทฟ้าคะนองอยู่” “อะไร?” องครักษ์ตกตะลึง จะมีคนเข้าปราสาทฟ้าคะนองเป็นครั้งคราวอยู่เสมอ ส่วนมากก็แค่เสกสรรเพื่อเบี่ยงทาง มีเพียงไม่กี่คนที่มาแลกเปลี่ยนของจริง ๆ “ข้ามั่นใจว่าเขากําลังแลกเปลี่ยนของจริง” บรอลินพูดเย็นชา “ดังนั้นจึงต้องการให้เจ้าเฝ้าสังเกตเขา เข้าใจความหมายของข้าหรือไม่?” “เข้าใจ!” องครักษ์พูดด้วยความเคารพ “ดีมาก” บรอลินพยักหน้าพอใจ แล้วร่างก็อันตรธานหายไปจากพระที่นั่ง โลกภายในโลก ชายแก่ไว้หนวดเคราสีขาวเดินเข้าไปในห้องโบราณของบรอลิน บรอลินเผยรอยยิ้มออกมา “เด็กน้อย เจ้าต้องการแลกเปลี่ยนอะไร?” ชายแก่ไว้หนวดเคราสีขาวมองมาที่เขา “รหัสผ่านบัญชีแรกของผลึกโบราณคดี และผลไม้แห่งชีวิตหนึ่งลูก” บรอลินมองมาที่ชายแก่ไว้หนวดเคราสีขาว ชายแก่ไว้หนวดเคราสีขาวไม่อาจช่วยไม่ได้แต่เผยแววตาตกใจ …… ขณะที่บรอลินกําลังแลกเปลี่ยน หลัวเฟิงเพิ่งก้าวออกมาจากประตูใหญ่ของปราสาทฟ้าคะนอง ในทันทีที่ก้าวออกมา ทีละจุดในระยะไกล มีกองทัพพันธมิตรล้อมรอบปราสาทฟ้าคะนองราว 200,000 คน มีคนจ้องมองเขาอย่างน้อย 10,000 คน สังเกตการกระทําของเขาอย่างระมัดระวัง แต่หลัวเฟิงยังคงใจเย็น มีคนเข้าปราสาทฟ้าคะนองอยู่เรื่อย ๆ ส่วนมากก็เพื่อเสกสรร เขาเดาว่าคงมีคนไม่มากนักที่จะรู้ว่าเขาได้แลกเปลี่ยนของจริงมา “เป็นคนนั้น” “คนที่เข้ามาก่อนฝ่าบาท” “จับตาดูเขาให้ดี” จากหมื่นคนที่จ้องมองหลัวเฟิง มีบางคนที่มีแรงจูงใจลับ ๆ สื่อสารกันด้วยพลังงานพันธุกรรม …… หลัวเฟิงผสมผสานไปกับฝูงชนทหารพันธมิตร หลังจากเตร็ดเตร่ไปสักพัก เขาได้พบท้ายที่สุดกับ หง เฉินเทียนเซียน ตี้หนันเหอ และเอ่อกุ อีกทั้งเอ่อกุได้กางเกราะวิญญาณกั้นรอบ ๆ พวกเขาเพื่อป้องกันไม่ให้ใครได้ยินหรือแอบฟัง “เป็นอย่างไรบ้าง?” หงและเฉินเทียนเซียนมองมาที่หลัวเฟิง “ราบรื่น ตามแผน” หลัวเฟิงยิ้ม “ผลไม้แห่งชีวิตหนึ่งลูก อาวุธระดับ 5 สองชิ้น” เฉินเทียนเซียนดีใจ: “ยอดเยี่ยม ผลไม้แห่งชีวิตหนึ่งลูกจะทําให้เถาองุ่นผู้ติดต่อเมฆของท่านวิวัฒนาการอย่างมาก! แบบนั้นแล้วทีมเล็ก ๆ ของเราในโลกภายในโลกนี้ก็จะไม่น่าเวทนาอีกต่อไปเหมือนอย่างที่ผ่านมา ต้องหนีทุกครั้งที่เจอทีมใหญ่!” “ลงทุนก่อน จึงจะได้รับผลตอบแทน” หงยิ้ม “น้องชายคนที่สาม เจ้าต้องจำสิ่งที่เจ้าพูดไว้…เมื่อเราได้หินฟ้าคะนองอีกรอบ เจ้าต้องหาผลไม้แห่งชีวิตให้เถาองุ่นผู้ติดต่อเมฆของข้าด้วย” “แน่นอน!” หลัวเฟิงยิ้ม “ฮืม!” เฉินเทียนเซียนถูจมูกแล้วเหลือบมองไปที่หง “อย่าคาดหวังมากเกินไป ผลไม้แห่งชีวิตเป็นของดี หากน้องชายคนที่สามแลกเปลี่ยนมา คนอื่น ๆ ก็อาจแลกเปลี่ยนบ้างได้ และทั้งหมดมีเพียงสามลูกเท่านั้น ถ้าถึงตอนที่เราได้หินฟ้าคะนองอีกรอบ ยังไม่รู้เลยว่าจะยังเหลืออยู่หรือไม่!” หงไม่ได้สนใจการพูดเล่นของเฉินเทียนเซียน แผนการแลกเปลี่ยนทั้งหมดนี้ หลังจากที่หลัวเฟิงปรึกษาหารือกับหงและเฉินเทียนเซียนแล้ว ต่างก็เห็นด้วยอย่างเต็มที่ นั่นก็เพราะว่าพวกเขาไม่รู้มาก่อนว่าผลไม้แห่งชีวิตจะสามารถทําให้เถาองุ่นผู้ติดต่อเมฆวิวัฒนาการอย่างมากได้ แม้แต่หงเองก็กล่าวว่า…เมื่อมีโอกาสภายหลัง เขาก็อยากให้เถาองุ่นผู้ติดต่อเมฆของเขาได้วิวัฒนาการด้วย อย่างไรก็ตาม เถาองุ่นผู้ติดต่อเมฆของหงมีระดับต่ํากว่าของหลัวเฟิงอยู่มาก เถาองุ่นผู้ติดต่อเมฆของหลัวเฟิงในตอนนี้อยู่ที่ระดับดาว ขั้น 4 แต่เถาองุ่นของหงเพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับดาว ขั้น 1 เท่านั้น ดังนั้นด้วยพลังงานแห่งชีวิตบริสุทธิ์อันมหาศาลที่ล้นเหลือของผลไม้แห่งชีวิต เถาองุ่นของหลัวเฟิงจึงมีหลักประกันในการทนต่อและดูดซับพลังงานนี้ได้มากกว่า “ที่จริงแล้ว ด้วยอาวุธที่เราแลกเปลี่ยนมาในครั้งนี้ เราก็น่าจะทําอะไร ๆ ได้มากมายแล้ว” เฉินเทียนเซียนยิ้มแย้ม “ใช่” หงพยักหน้า “มีความมั่งคั่งมากพอ ก็สามารถทําอะไร ๆ ได้มาก” หลัวเฟิงตื่นเต้นเช่นกัน ดาบน้ําแข็งวิญญาณ และหม้อดันอวกาศ นี่คืออาวุธพลังงานพันธุกรรมและวิญญาณระดับ 5! นี่คืออาวุธที่เพียงแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าเขตแดนเท่านั้นที่จะใช้ได้จริง ๆ และสำหรับหลัวเฟิง หง และเฉินเทียนเซียน ที่มีเพียงระดับดาว…สำหรับพวกเขาแล้ว อาวุธทั้งสองชิ้นนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ถ้าหลัวเฟิงใช้อาวุธระดับ 5 พลังของมันคงไม่สามารถเทียบเท่ากับการใช้ยานสอดแนมที่พุ่งชนได้เลย อาวุธที่ดีที่สุดคืออาวุธที่เหมาะสม ดังนั้น… อาวุธทั้งสองชิ้นนี้มีไว้เพื่อแลกเปลี่ยนไปขาย! นี่คืออาวุธระดับ 5! ในโลกภายในโลกการขายพวกมันไปคงเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ แต่ภายนอก มันคุ้มค่าเสียจนยากจะคณนา อาวุธระดับ 5 ทั้งสองชิ้นนี้หมายถึงความมั่งคั่งที่ไม่อาจเปรียบเทียบได้ “ข้าต้องคิดหน่อยว่าจะทําอย่างไรกับเงินมากมายขนาดนี้ภายหลัง” เฉินเทียนเซียนพึมพํา “ก่อนอื่น เราต้องจัดการกับตระกูลนุโอลานชาน” หงกล่าวอย่างจริงจัง “ตราบใดที่พวกเขายังมีอยู่ เราจะไม่มีวันได้รับความสงบ” “คนอื่น ๆ ดีจัดการ แต่นุโอลานชานตัวคนเดียวยากหน่อย” หลัวเฟิงสั่นหัว “การซื้อทาสระดับเอกภพ คนหนึ่งจะซื้อได้มากสุดแค่ระดับ 9 นี่คือระดับทาสสูงสุด…แต่นุโอลานชานคนนี้ กลับมีชื่อเสียงในฐานะนักรบขวานรบ ทหารระดับเอกภพธรรมดายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย” “ไม่ต้องรีบร้อน เราจะหาเคล็ดลับด้วยเงิน” เฉินเทียนเซียนยิ้ม “ทุกคนพักผ่อนก่อน” หลัวเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง “เราจะรอจนถึงยามค่ําคืนแล้วค่อยออกจากกองทัพพันธมิตร” เพื่อให้เถาองุ่นผู้ติดต่อเมฆวิวัฒนาการได้ มันต้องแผ่ขยายขนาดและโครงสร้างแบบเต็มที่ก่อน เพื่อให้สามารถดูดซับพลังงานแห่งชีวิตได้อย่างเต็มที่ และด้วยขนาดที่ใหญ่โตพร้อมเสียงรบกวนจากการวิวัฒนาการ…มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดขึ้นในเขตอนุรักษ์กลาง “ดี เราจะออกเดินทางเมื่อยามค่ําคืน” …… หลัวเฟิงและทีมห้าคนของเขาปกติมากภายในกองทัพพันธมิตร กระนั้นก็มีคนแอบสังเกตพวกเขาอยู่ กองทัพพันธมิตรมีคนเกือบ 200,000 คน ด้วยลักษณะของนักสํารวจระดับดาว เป็นไปไม่ได้ที่จะบีบพวกเขาให้แน่นเหมือนทหารบนโลก เมื่อนักสํารวจระดับดาวเร่งความเร็ว พวกเขาจะหายไปหลายกิโลเมตรในพริบตา และนี่ยังเป็นเพียงแค่ในโลกภายในโลกเท่านั้น! ดังนั้น ช่องว่างระหว่างกลุ่มต่าง ๆ จึงกว้างกว่ามาก ทีมของหลัวเฟิงต้องอยู่รวมกันอย่างใกล้ชิด ส่วนคนอื่น ๆ ก็จับกลุ่มกันอย่างไม่เป็นระเบียบ และทีมที่ใหญ่กว่า ช่องว่างระหว่างแต่ละคนอยู๋ที่ 1 ถึง 2 กิโลเมตร ถ้าใกล้กันเกินไป ก็จะยิ่งจัดการยาก ช่องว่างแบบนี้… สำหรับนักสํารวจระดับดาว มองเห็นกันได้ง่าย ๆ และด้วยความเร็วเพียงเสี้ยววินาทีก็สามารถไปถึงกันได้ ดังนั้นกองทัพพันธมิตรทั้งหมดจึงกระจายออกไปกว่า 60 ถึง 70 กิโลเมตร และองค์ชายคนที่เก้าที่ทรงพลัง บรอลิน กองทัพของท่านอยู่ในเขตกลางสุด ห่างจากทีมของหลัวเฟิงกว่า 30 กิโลเมตร ซึ่งเรื่องนี้ทําให้บาบาตาไม่สามารถตรวจจับบรอลินได้เลย! และระบบสแกนของบรอลินก็มาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภูเขามังกรดำ เมื่อเทียบกับของบาบาตาแล้ว ก็ไม่ต่างกันเท่าใดนัก ยามค่ําคืน ลมพัดกระโชกแรง ภายในกระโจม บู โลหลิน盘腿闭目而坐 “ฝ่าบาท” คาเมลอตกล่าวด้วยความเคารพ “เจ้ายังเฝ้าดูทีมห้าคนนั้นอยู่ใช่หรือไม่?” เสียงของบู โลหลินสงบมาก “ใช่” คาเมลอตกล่าวด้วยความเคารพ “ฝ่าบาททรงบัญชาทหารในกองทัพพันธมิตรถึง 20,000 นาย ด้วยการจัดวางยุทธศาสตร์รอบข้าง เกือบทั้งค่ายกองทัพพันธมิตรอยู่ภายใต้การเฝ้าระวังของเรา และเนื่องจากทั้งกองทัพกระจายตัวออกไปเพียงไม่กี่สิบกิโลเมตร ทีมห้าคนนั้นจึงไม่มีทางหลบพ้นสายตาเราไปได้” “ใช่” บรอลินตอบ แล้วก็ลืมตาขึ้น มองไปที่คาเมลอตด้วยสายตาที่แหลมคมดั่งมีด คาเมลอตก้มศีรษะเล็กน้อย “ตามข้อตกลง การสังหารภายในกองทัพพันธมิตรเป็นสิ่งต้องห้าม” บรอลินกล่าวเย็นชา “ข้าก็ไม่อยากละเมิดกฎเช่นกัน แค่เฝ้าดูพวกเขาไว้เท่านั้น…เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาออกจากเขตกองทัพพันธมิตร จงส่งทีมเล็ก ๆ ไปฆ่าพวกเขา ริบของเก็บของทั้งหมด เข้าใจหรือไม่?” “เชื่อฟัง ฝ่าบาท” คาเมลอตกล่าวด้วยความเคารพ “ข้าจะจัดการเตรียมการทันที” “ดี ไปเถอะ” บรอลินกล่าวด้วยความเฉยเมย คาเมลอตคุกเข่าออกจากกระโจมอย่างเคารพ ในเวลานั้นมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา คุกเข่าบนขาข้างหนึ่งแล้วกล่าวด้วยความเคารพว่า “ฝ่าบาท ทีมใหญ่ลำดับที่หกวันนี้ได้สังหารทีมอื่น ๆ ไปหกทีม รวมแล้วราว 5,000 นักสํารวจ พร้อมด้วยหินฟ้าคะนองราว 2.59 ล้านเม็ด” หลังจากนั้นเขาก็น้อมส่งแหวนเก็บของอย่างเคารพ “อืม ทีมใหญ่ลำดับที่หวทำได้ดีจัง” บรอลินไม่อาจช่วยไม่ได้แต่เผยรอยยิ้ม “บอกทีมใหญ่อื่น ๆ ไป พวกเขาต้องพยายามมากขึ้น ใช้เวลาให้คุ้ม และสะสมหินฟ้าคะนองให้มากที่สุด” “ใช่” ชายคนนั้นถอยหลัง ภายในกระโจม บรอลินถือแหวนเก็บของ ชั่งน้ําหนักในมือ แล้วเผยรอยยิ้มเย่อหยิ่งมั่นใจ “เรามีหินฟ้าคะนองเกือบ 10 ล้านเม็ดแล้ว! เราควรจะสามารถแลกเปลี่ยนรหัสผ่านชุดที่สองได้ แต่เนื่องจากหินฟ้าคะนองในดินแดนต่าง ๆ เกือบขุดจนหมดสิ้นแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือการสังหารและต่อสู้เพื่อแย่งชิงหินฟ้าคะนอง” …… สำหรับผู้ที่ยิ่งใหญ่อย่างองค์ชายคนที่เก้า บรอลิน แม้ว่าคน 2 ล้านคนนี้จะตาย เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเลย 出身皇室 ตระกูลของมารดาเขาแข็งแกร่งอย่างไม่อาจเปรียบปาน เขาได้เห็นการกินคนอ่อนแอโดยคนแข็งแกร่งในเอกภพมาแล้วมากมาย ด้วยคำสั่งเพียงข้อเดียว ประชาชนในดาวเคราะห์หลายสิบดวงก็สามารถกลายเป็นทาสได้…ด้วยอํานาจเช่นนี้ การสั่งทีมให้สังหารทีมอื่นเพื่อแย่งชิงหินฟ้าคะนองจึงเป็นเรื่องธรรมดาเสียจนแทบไม่ต้องคิด ยิ่งแล้วใหญ่การสั่งทีมให้ฆ่าหลัวเฟิง… บรอลินไม่ได้ใส่ใจจริง ๆ ทีมเล็ก ๆ ห้าคนนั้นเป็นเพียงแค่มดตัวเล็ก ๆ สำหรับเขา คำสั่งจากเขาก็แค่เหยียบทับมดตัวเล็ก ๆ สักไม่กี่ตัวเท่านั้นเอง