บทที่ 79: โอกาสครั้งยิ่งใหญ่ ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation สตรีวัยกลางคนรีบกล่าวขึ้นมาว่า: “อย่าโกรธเลย ไม่ว่าคุณจะโกรธแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์อะไร คุณมีลูกสาวคนเดียว คุณจะทำอะไรได้ล่ะ ที่สำคัญ เราควรหาทางแยกให้ลูกสาวเราจากคนพิการผู้นั้น และพยายามอย่าให้ความรู้สึกของลูกสาวได้รับบาดเจ็บมากที่สุด” “ข้าเข้าใจ!!” ชายวัยกลางคนเงียบลง หน้านิ่วคิ้วขมวด มวนบุหรี่ยังส่งควันพลุ่งพวยลอยอ้อยอิ่งอยู่ในห้อง บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ มีเพียงเสียง “ทิก… ทัก…” จากนาฬิกาจักรกลที่ดังก้องอย่างเดียวดาย ※※※※※※ เช้าวันต่อมา นครหลัก #003 ห่อหุ้มไปด้วยความเย็นเยือกและความตายเช่นเคย เสียงคำรามของอสูรที่แผดมาจากมุมต่าง ๆ ภายในนครยังคงแผดเผ็ดหู ถ้าจะพูดให้เห็นภาพ เมืองเจียงหนานคือนครที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีและแสงแห่งชีวิต แต่นครซึ่งครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่สูงสุดในจีนเมื่อหลายสิบปีก่อน วันนี้กลับกลายเป็นสนามเด็กเล่นของเหล่ามอสเตอร์ เลือดและซากศพปรากฏให้เห็นทั่วทุกหัวระแหง นี่คือถ้ำอสูรตัวจริง! ที่อพาร์ตเมนต์ 18 ชั้นซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นร้าง ลัวอู๋สวมชุดรบ มือหนึ่งถือกล้องส่องทางไกลจ้องมองลงไปเบื้องล่าง มืออีกข้างหนึ่งถือไม้เสียบเนื้อกัดเคี้ยว เคี้ยวสองครั้งก็กลืนลงคอ เคี้ยว กลืน ในห้องรกร้าง เสียงที่ดังที่สุดคือเสียงเคี้ยวเนื้อของลัวอู๋เท่านั้น “กระดั๊ก… กั๊ก…” ลัวอู๋หยิบถุงน้ำออกมาดื่มกักหนึ่ง หยุดพักชั่วครู่ก็ดื่มอีกครั้ง ลัวอู๋มิได้ขนเสบียงและน้ำมากมายเข้าไปในป่า เขาจึงต้องแบ่งวันไปวันมาเพื่อประหยัด “ทั้งเจ็ดคนกลับมารวมกันอีกครั้ง!” ลัวอู๋เพ่งเล็งผ่านกล้องส่องทางไกล เห็นทั้งเจ็ดคนเดินออกมาจากตึกชุด 6 ชั้นพร้อมกันในหมอกยามเช้า สีหน้าเขาค่อย ๆ เข้มขึ้น ก่อนจะโยนกล้องลงบนเตียงข้าง ๆ ด้วยความโมโห ลัวอู๋คลึงขมับทั้งสองข้าง ทั้งวันทั้งคืนที่ต้องโน้มตัวเฝ้าดูทำให้สายตาสุดจะอ่อนล้า “กลุ่มคนพวกนั้นรวมกลุ่มกันทุกวัน ไม่ยอมเหลือโอกาสให้ข้าสักนิด” ลัวอู๋ขมวดคิ้ว “ถ้าสภาพเป็นแบบนี้ ข้าคงต้องรอให้เสด็จพี่จางฝึกฝนตามแผนจนครบ เมื่อนั้นเวลาที่ข้ารอคอยก็จะสูญเปล่า ข้าควรทำอย่างไรดี?” ไม่เคยได้แสดงฝีมือสักครั้งเดียว ทำให้ลัวอู๋เริ่มครุ่นคิด รอให้เป็นแบบนี้ต่อไปหรือ? “ไม่มีโอกาสเลยสักนิด” ดวงตาของลัวอู๋ฉายประกาย ฟันคู่นั้นค่อย ๆ ขบเคี้ยวแน่น “ถ้าไม่มีโอกาส ข้าก็จะสร้างโอกาสขึ้นมาเอง!” “พวกเขาติดกลุ่มกันเสมอ ข้าก็จะบังคับให้แยกออกจากกัน!” ลัวอู๋หัวเราะเบา ๆ ขันฝาถุงน้ำให้แน่น ⋯⋯ ราวสามชั่วโมงต่อมา สมาชิกทั้งเจ็ดของทีมสายฟ้าฟาดเคลื่อนที่อย่างระมัดระวังในรังอสูรเก่าแก่ บ้างเดินหน้า บ้างเลี่ยวทาง จนมาถึงตึกชุด 6 ชั้นแห่งนั้น “ถึงเวลาแล้ว!” ลัวอู๋ที่แต่งกายครบชุด ยิ้มบางเบา ก้าวออกจากห้องแล้วกระโจนลงบันไดอย่างวานรปราดเปรียว แม้ลัวอู๋จะไม่กล้าทะนงตัวหลังจากออกจากตึก 18 ชั้นนี้ เขาก็เคลื่อนที่อย่างระมัดระวังพร้อมตรวจตราโดยรอบ ซ่อนตัวจากอสูรยาก แต่หาเรื่องอสูรง่าย! สิบห้านาทีต่อมา ลัวอู๋มาถึงฝูงอสูรรูปแบบสุนัขซึ่งมีจำนวนราวสองถึงสามพันตัว ฝูงอสูรเหล่านี้กำลังรวมตัวอยู่ในโรงงานผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่ ปกติแล้ว บรรดานักรบที่เป็นมนุษย์จะไม่ไปยุ่งกับฝูงนี้ เพราะภัยคุกคามสองสามพันตัวนั้นรุนแรงเกินไป “คำราม~~” เสียงคำรามของบรรดาอสูรตัวใหญ่สะท้อนก้องในโรงงาน กลิ่นปัสสาวะโชยตลบอบอวลไปทั่ว “เฮh ฝูงอสูรแข็งแกร่งจริงๆ” ลัวอู๋เพ่งมองผ่านรอยแยกของผนัง “มาเริ่มกันเถอะ!” ไม่นานนัก— “คำราม~!” “คำราม… คำราม… คำราม~~!” เหล่ามอสเตอร์ในโรงงานคำรามด้วยความคลั่ง ความตายของอสูรหลายสิบตัวทำให้ฝูงนี้เดือดพล่าน เพราะพวกมันไม่เคยเจอความอัปยศเช่นนี้มาก่อน แม้แต่หัวหน้าฝูงและสิงโตเสือแมวขั้นผู้บัญชาการระดับสูงก็เริ่มคำรามตาม ทั้งฝูงเห่าสิงโตเสือกระจายตัวไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง “วิ่งเร็วจริงๆ!” โล่หกเหลี่ยมบนหลังของลัวอู๋อยู่ใต้แรงกระตุ้นของพลังวิญญาณ ในทันใด ลัวอู๋กลายเป็นพายุหมุนเหินฟ้า คราสๆ! มีเสือแมวขั้นเสือโคร่งบางตัวปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงสิงโตเสือ พวกมันวิ่งด้วยความเร็วเท่ากันไล่ตามลัวอู๋ เหล่าผู้นำหน้าแล่นไปที่ 70 ถึง 80 เมตรต่อวินาที! ด้วยความเร็วที่น่าตะลึงขนาดนี้ จะใช้เวลาเพียง 30 วินาทีในการมุ่งหน้ากว่าครึ่งกิโลเมตรจากโรงงานถึงตึกชุด 6 ชั้น! เพียง 30 วินาที! และลัวอู๋ก็พุ่งตัววิ่งไปยังตึกชุด 6 ชั้นเยี่ยงสายฟ้าแลบ ※※※※※※ ที่ห้องชุดชั้น 6 ของตึกชุด 6 ชั้น สมาชิกทั้งเจ็ดของทีมสายฟ้าฟาดกำลังพักผ่อน จริง ๆ แล้ว เมื่อทั้งฝูงอสูรคำรามไล่ตามลัวอู๋มา พวกเขาไม่ได้เตือนภัยแม้แต่น้อย… เพราะในนครหลัก #003 นั้น ไม่มีที่ใดที่จะไม่มีเสียงคำรามของอสูรก้องก้องในรัศมีครึ่งกิโลเมตร แต่พอเวลาผ่านไปราว 10 วินาที “ดูเหมือนว่าฝั่งตะวันออกจะเกิดการต่อสู้แล้วล่ะ” ชายวัยกลางคนตาข้างเดียวหัวเราะ “ไปสนใจทำไม ที่นี่ในสามศูนย์ ย่อมมีการต่อสู้ระหว่างนักรบกับฝูงมอสเตอร์อยู่ทุกวัน ครั้งนี้คงเป็นนักรบคนหนึ่งทำให้ฝูงมอสเตอร์โกรธแค้น” กัปตันปานยาแห่งทีมเสือเขี้ยวเยือกเย็น ประสบการณ์การสู้รบนับสิบปีทำให้เขาเคยชินกับฉากเช่นนี้เสียเหลือเกิน แต่เมื่อถ้อยคำเหล่านั้นยังไม่ค่อยจางหายไปจากห้อง “ฝูงมอสเตอร์ดูเหมือนจะอยู่ใกล้เรามากขึ้นแล้ว!” “ตึกกำลังสั่น!” ในฉับพลัน สมาชิกทั้งเจ็ดคนหันรี่แรงควานหาช่องหน้าต่างทางทิศเหนือและมองลงไปเบื้องล่าง เห็นเหล่ามอสเตอร์รูปร่างเสือแมวคอยไล่ตามหน้าประตูทางเข้าบันไดของตึกชุด 6 ชั้น สิงโตเสือบางตัวกำลังบุกบั่นไประเบิดตู้บันได ภายในไม่กี่วินาที ทั้งตึกชุดก็สั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว เสียงคำรามของเหล่ามอสเตอร์ดังกึกก้องไปทั่ว “บึ้ม!” ประตูห้องที่สมาชิกทั้งเจ็ดคนอยู่ถูกระเบิดกระจาย สิงโตเสือขั้นเอสยูวีพุ่งเข้ามาในห้องทีละตัว ไม่เพียงแต่ประตูถูกยำเละเป็นผุยผง แต่แม้แต่ผนังก็สั่นคลอนจนเกือบถล่ม ทันทีทันใด เหล่าอสูรกว่าพันตัวบุกทะลวงตึกชุดต่อเนื่องราวกับตึกจะพังทลายลงมาเมื่อไรก็ได้ และภายนอกตึกชุดยังมีสิงโตเสืออีกราวหนึ่งถึงสองพันตัวที่ไม่อาจเข้าตึกได้ พวกมันเพียงแค่ล้อมตึกชุดจนมิดชิด หากนึกภาพรถเอสยูวีหนึ่งพันถึงสองพันคันล้อมตึกเอาไว้ ก็พอจะคิดภาพความน่าขยะแขยงของฝูงมอสเตอร์ที่โอบล้อมตึกชุดอยู่ได้ “เกิดอะไรขึ้น!!!” หนุ่มลูกครึ่งร้องกรีดด้วยสีหน้าซีดเซียว ผู้ใดได้เห็นตึกชุดที่สั่นระริกจนเกือบถล่ม ทั้งทวีปมอสเตอร์บุกเข้ามาในห้อง และฝูงมอสเตอร์หนาแน่นที่ล้อมตึกชุดอยู่เบื้องล่าง ย่อมตกใจหวาดหวั่น “ปกป้องเสด็จพี่! ทีมเสือเขี้ยวคุ้มกันหลัง!” นายทหารผู้เก๋าชื่อหลิวเปล่งเสียงคำราม “ดาดาดา~~~” ปืนกลของดงจิ่ยังคำรามคลั่ง ปลอกกระสุนพุ่งขวัญว่อน กระสุนแรงสูงเจาะเข้าสู่ร่างเหล่าสิงโตเสือทีละนัด อสูรพุ่งเร็วจนถูกยิงแล้วยังคำรามลุกล้ำไปข้างหน้า นายทหารโล้น ศัตรูตาข้างเดียว และกัปตันปานยาแห่งทีมเสือเขี้ยวต่างตีซัดให้แตกกระจายไปทีละนัด “เพง!” “เพง!” “เพง!” นายทหารหลิวสวมหนุ่มลูกครึ่งและกระโดดออกทางหน้าต่างทันที “ไปกันเถอะ!” กัปตันทีมเสือเขี้ยวคำรามและบุกเบิกกระโดดหน้าต่างตามหลัง “ดงจิ รีบหน่อย!” ร้องตะโกนชายตาข้างเดียว เมื่อเทียบสมรรถนะร่างกาย พวกพิฆาตถือปืนเป็นฝ่ายที่อ่อนแอที่สุด พิฆาตดงจิก็ขบเคี้ยวฟันแน่นแล้วกระโดดหน้าต่างตามไป ตามด้วยชายตาข้างเดียวและนายทหารโล้น ต่อให้นักรบขั้นต้นสวมของที่หนักหลายร้อยกิโลกรัม ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บจากการกระโดดลงมาจากความสูง 6 ชั้น แต่สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่เบื้องล่างมิใช่ผืนดินราบเรียบ แต่คือเหล่ามอสเตอร์นับพันตัว! ⋯⋯ ผนังชั้น 2 ของตึกชุดพังราบไปแล้ว และลัวอู๋ซ่อนตัวอยู่ในมุมห้องชั้น 2! ตอนที่ลัวอู๋พุ่งเข้ามาในห้อง เขาใช้พลังวิญญาณบังคับผนังคอนกรีต โต๊ะหิน และอื่น ๆ เพื่อปิดผนึกห้องน้ำจนมิดชิด ทั้งยังทุบเพดานให้พัง เมื่อคอนกรีตถล่มลงมา ห้องก็กลายเป็นซากปรักหักพัง จึงไม่มีทางที่เหล่ามอสเตอร์จะหาเจอที่ซ่อนของลัวอู๋ ต่อมาเมื่อฝูงอสูรเห็นสมาชิกทีมสายฟ้าฟาดบนชั้น 6 พวกมันจึงเบนความสนใจทั้งหมดไปยังที่นั่น ยืนข้างหน้าต่างห้องน้ำ ลัวอู๋จ้องมองออกไปและใช้หูจับฟัง “กำลังต่อสู้กัน!” ลัวอู๋ได้ยินเสียงคำรามแผ่ว ๆ จากชั้น 6 ไม่นานหลังจากนั้น เงาสามดิ่งลงมาจากเบื้องบน “พวกเขากระโดดลงมา!” ดวงตาของลัวอู๋ฉายประกายและมีดสั้นสีดำสองเล่มลอยผุดขึ้นมาข้างกายเขา