บทที่ 75: ไม่อาจรอช้าต่อไปได้อีก ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation บางวัน ฉู่เฟิงจะวิ่งพุ่งออกไป บางวันเขาจะแอบซ่อนตัวหลังกําแพงทันที รอให้ฝูงมอนสเตอร์ที่หิวโหยเดินผ่านไปก่อน แล้วเขาจึงเดินหน้าต่ออีกครั้ง ด้วยพลังวิญญาณสแกนพื้นที่ ฉู่เฟิงสามารถตัดสินได้อย่างถูกต้องว่าด้านหน้ามีอันตรายหรือไม่ “บ้านหลังนี้ละ!” ดุจกระสุนใหญ่ ฉู่เฟิงพุ่งตัวเข้าไปในหน้าต่างชั้นสามของบ้านพักสามชั้นหลังหนึ่ง เนื่องจากไม่มีคนมาอาศัยอยู่นานหลายสิบปี ห้องจึงเต็มไปด้วยฝุ่นผงหนาเตอะ แต่หากมองดี ๆ ก็ยังพอแยกออกว่ามีเครื่องใช้ไฟฟ้าบางอย่างอยู่บ้าง เพียงแต่ส่วนใหญ่ชิ้นส่วนแยกออกจากกันและพังเสียหายไปแล้ว ฉู่เฟิงรีบคว้าฟูกซิมมอนส์กลับขึ้นมา เพราะด้านตรงข้ามสะอาดกว่าเล็กน้อย พอเก็บกวาดห้องพอประมาณ เขาก็สามารถนอนพักบนฟูกนั้นได้ วางกระเป๋าลงแล้ว ฉู่เฟิงหยิบกล้องส่องทางไกลออกมา เดินไปที่หน้าต่างด้านเหนือ หน้าต่างบังตาด้วยฝุ่นจนหน้าต่างที่เคยใสสะอาดกลายเป็นสีดำสนิท พอเปิดหน้าต่างออกมาเพียงครึ่งเดียว ฉู่เฟิงจึงถือกล้องส่องทางไกลแล้วมองไปทางเหนือ ตำแหน่งปัจจุบันของเขาอยู่ในย่านในของเมืองฝันวานเค จากจุดนี้ เขามองเห็นร้านขายเหล้าแบรนด์เจเจทางเหนือได้อย่างชัดเจน ยังเห็นถนนหน้าร้านขายเหล้านั้นด้วย เนื่องจากระยะทางระหว่างถนนกับบ้านพักของเขาแตกต่างกันเพียงสองลี้ สายตาของฉู่เฟิงเพียงอย่างเดียวก็เห็นภาพบนถนนได้ ไม่ต้องใช้กล้องส่องทางไกลเลย แต่ถ้าใช้กล้องส่องทางไกล ก็จะเห็นชัดยิ่งขึ้น “เจเจ…” ฉู่เฟิงยืนอยู่หน้าต่างแล้วจ้องมองเงียบงัน ห้านาทีผ่านไป “อ้า?” ฉู่เฟิงบานแฉ่งไปด้วยสีหน้ายินดี “ที่แท้ก็คือตึกหลังนั้นเอง!” ผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกล เขาเห็นผู้ชายสองคนยืนอยู่บนดาดฟ้าของร้านขายเหล้าแบรนด์เจเจชั้นหกที่อยู่ห่างออกไปห้าลี้ ทั้งสองคนต่างถือกล้องส่องทางไกลอยู่ และคนทั้งคู่คือจางเจอู และมือปืนชื่อหลี่เสี่ยว “ต้องรอโอกาสถึงจะได้ลงมือ…” ฉู่เฟิงวางกล้องส่องทางไกลลงแล้วเริ่มช่วงวันแห่งการสอดแนม ณ เวลานั้น ภายในร้านขายเหล้าเจเจ กัปตันเสือเขี้ยวหนาวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “เสือ เสี่ยว ทั้งสองคนจ้องมองให้ดี! พวกเราต้องหาที่ซ่อนของขบวนค้อนเพลิงให้พบ! เนื่องจากเฉินกูของทีมเขาใช้ปืนสไนเปอร์ พวกเขาต้องอยู่ในพื้นที่สูงแน่ เหตุฉะนั้นพวกแกจงมองไปที่ชั้นสูงของตึกสูงแล้วค้นหาพวกเขา” “ได้เลยครับ กัปตัน” จางเจอูและเสี่ยวยืนอยู่บนดาดฟ้าแล้วค้นหาตึกสูงในเมืองฝันวานเคด้วยกล้องส่องทางไกลอย่างต่อเนื่อง “ปานยา ข้อมูลที่เจ้าบอกข้าเกี่ยวกับขบวนค้อนเพลิงถูกต้องใช่หรือไม่?” นายทหารผู้เฒ่าผมสีเทาห knit คิ้วแน่น กัปตันเสือเขี้ยวหนาวตามขึ้นมา: “ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ข้อมูลของคนหกคนนี้แม่นยำมาก…… เว้นแต่ข้อมูลของฉู่เฟิงคนนี้ที่เปลี่ยนไป เขาถูกสังกัดสำนักไร้ขีดจํากัดและมีพรสวรรค์สูง ระดับความแข็งแกร่งของเขาตอนนี้ขึ้นถึงขั้นเจ้าเมืองระดับเริ่มต้นแล้ว” “งั้นก็พอแล้ว” นายทหารผู้เฒ่าชื่อหลิวพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้น ปานยา ไปหาข้าพเจ้าหลังจากเจ้าตรวจสอบตําแหน่งของขบวนค้อนเพลิงได้แล้ว” “ได้เลย” กัปตันเสือเขี้ยวหนาวตอบพร้อมยิ้ม เสียดายที่ขบวนเสือเขี้ยวหนาวหาเงาของขบวนค้อนเพลิงไม่เจอแม้แต่น้อย พอรุ่งสางของวันถัดไป “ท่านหนุ่ม ตามแผน เป้าหมายของท่านหนุ่มในรุ่งสางวันนี้คือมอนสเตอร์ผู้บัญชาการระดับต่ําคนนั้น มอนสเตอร์ตัวนี้มีพลังมากแต่ความเร็วต่ํา ในเวลานั้น กะหลongและข้าจะไม่ช่วย” นายทหารผู้เฒ่าหลิวยิ้ม หนุ่มลูกครึ่งหัวเราะ: “ดี ท่านกับกะหลongคอยเฝ้าดูข้าง ๆ เถิด ข้าจะจัดการเอง” อสูรขาวก็ยิ้มเช่นกัน “ปานยา” นายทหารผู้เฒ่าหลิวหันศีรษะแล้วสั่งการ “สมาชิกขบวนเสือเขี้ยวหนาวทั้งสองคนที่เฝ้ายามในคืนก่อนวันนี้ให้พักผ่อนได้ ส่วนสมาชิกที่เหลือมากับข้า” “เข้าใจครับ” กัปตันเสือเขี้ยวหนาวปานยายิ้ม ณ ตอนนี้ ขบวนเสือเขี้ยวหนาวมีเจ้าเมืองระดับกลางสองคนและเจ้าเมืองระดับเริ่มต้นอีกสี่คน! “หัวเหล็ก ตง เจ้าสองคนเฝ้าตอนกลางคืนมาแล้ว วันนี้ให้พักผ่อนที่นี่” ปานยาสั่งการ เพื่อปกป้องท่านหนุ่มเป็นเรื่องสําคัญอันดับแรก แน่นอนว่าคนที่พวกเขาทิ้งไว้คือคนที่อ่อนแอกว่าทั้งสองคน…… และแน่นอน คนทั้งสองนี้เป็นหนึ่งในบรรดาเจ้าเมืองระดับเริ่มต้นสี่คน วันนี้เป็นหัวเหล็กกับตง พรุ่งนี้ก็จะเป็นเสือและเสี่ยว สลับกันไป “เข้าใจแล้วครับ” อสูรล้านและตงที่กําลังเช็ดปืนยิ้ม “ไปกันเถอะ” นายทหารผู้เฒ่าหลิวสั่งการ หนุ่มลูกครึ่ง นายทหารผู้เฒ่าหลิว อสูรขาว และสมาชิกขบวนเสือเขี้ยวหนาวสี่คน รวมเป็นเจ็ดคน ทิ้งอสูรล้านและตงไว้ในห้องกว้าง แล้วเดินออกจากร้านขายเหล้า “บ้าเอ้ย มีพ่อที่เก่งกาจแบบนี้มันช่างร้ายกาจจริง ๆ” อสูรล้านพูดพลางถอนใจ “เพื่อที่จะได้ฝึกประสบการณ์การล่า มอนสเตอร์ ถึงกับเรียกเจ้าเมืองระดับสูงสองคนมาเป็นยามคุ้มกัน ทั้งขบวนเรายังมาเฝ้าอยู่เต็มทีม ฮึฮึ…… ตอนที่ข้าออกไปในป่าลึกครั้งก่อน ต้องเอาชีวิตแขวนเสี่ยงเอาทุกอย่างที่มี” ตงหัวเราะ: “เราจะไปเทียบกับเขาได้อย่างไร? เจ้าไม่ได้ยินหรือ…… ผู้อาวุโสหลิวคนนั้น พูดด้วยน้ําเสียงเสมือนคนรับใช้ — ‘เป้าหมายของท่านหนุ่มในวันนี้คือมอนสเตอร์ผู้บัญชาการระดับต่ํา ที่มีพลังมากแต่ความเร็วต่ํา’ บ้าเอ้ย เขาแม้แต่ตารางการฝึกซ้อมยังจัดไว้หมดแล้ว! ว่าจะฆ่ามอนสเตอร์ตัวไหนก่อน แล้วตามด้วยตัวไหน!” ในที่อันตรายอย่างป่าลึก นักรบจะมีโอกาสเลือกอะไรได้บ้างเมื่อไหร่! หากเผชิญกับมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่ง จะสามารถตะโกนว่า “ข้าไม่สู้กับมอนสเตอร์ตัวนี้” ได้เลยหรือ? ถ้าไม่สู้ มอนสเตอร์ย่อมวิ่งไล่ตามแล้วบังคับให้ต้องลงมือ “แต่ท่านหนุ่มคนนั้นต่างออกไป หากพวกเขาพบกับมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่ง ผู้อาวุโสหลิวคนนั้นก็จัดการเอง พวกเขาจะรอโดยเฉพาะมอนสเตอร์ผู้บัญชาการระดับต่ําเพื่อให้ท่านหนุ่มฝึกฝน” อสูรล้านส่ายศีรษะหัวเราะ ฉู่เฟิงที่ตื่นแต่เช้าแล้วคอยซุ่มมองตั้งแต่เนิ่น ๆ มองเห็นเจ็ดคนของทีมสายฟ้าแลบเดินออกมาจากร้านขายเหล้าอย่างรวดเร็ว “เจ็ดคน? เดิมทีมีทั้งหมดเก้าคนนี่?” ฉู่เฟิงคิดทันที “งั้นอีกสองคนคงยังอยู่ในร้านขายเหล้าแน่!” ฉู่เฟิงรู้จักความแข็งแกร่งของตัวเองดี ต่อสู้กับ “เจ้าเมืองระดับกลาง” เขาแน่ใจว่าจะย่ำยีพวกนั้นได้ แต่ถ้าต้องสู้กับ “เจ้าเมืองระดับสูง” ผลลัพธ์มันยากจะพูด ตัวอย่างเช่น เขาอาจฆ่าคู่ต่อสู้ทันทีด้วยการโจมตีแบบจู่โจม แต่ถ้าล้มเหลว… นั่นคือปัญหา เพราะในการต่อสู้จัดหน้า เจ้าเมืองระดับสูงสามารถหลบกระสุนปืนสไนเปอร์ได้ทันที ปฏิกิริยาของเจ้าเมืองระดับสูงเร็วกว่าตัวเองมาก “ในจำนวนเก้าคนของทีมสายฟ้าแลบ ทั้งอสูรขาวและนายทหารผู้เฒ่าหลิวมีความเป็นไปได้สูงที่เป็นเจ้าเมืองระดับสูง หรือไม่พวกเขาคงไม่กล้าทะนงตัวและพยายามแย่งศพงูเขี้ยวคู่ดำ” “สมมติว่าข้าไปคนเดียวแล้วเผชิญหน้ากับทั้งเก้าคน ด้วยการโจมตีแบบจู่โจมและบางส่วนของโชคชะตา อาจจะสำเร็จ แต่… เพียงแค่คนเดียวในพวกเขากระจายข่าวว่าข้าคือฆาตกรออกไปทั่วโลกผ่านเครื่องสื่อสารติดต่อ ข้าก็จะมีปัญหาใหญ่แน่” ฉู่เฟิงรู้ดีว่าจากท่าทีของผู้อาวุโสหลิวและอสูรขาวที่มีต่อหนุ่มลูกครึ่ง และเรียกเขาว่า “ท่านหนุ่ม”… ภูมิหลังของหนุ่มลูกครึ่งคนนี้น่าขยะแขยงสุดขีด! เนื่องจากคนนั้นสามารถให้เจ้าเมืองระดับสูงสองคนเป็นยามคุ้มกัน แสดงว่าผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังหนุ่มลูกครึ่งนี้อย่างน้อยก็ต้องเป็นเทพยุทธ์ หรืออาจสูงกว่าเทพยุทธ์เสียอีก “ณ ตอนนี้ ในร้านขายเหล้ามีเพียงสองคน ควรจะฆ่าพวกเขาหรือไม่?” ฉู่เฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจไม่ทำ “ข้าฆ่าพวกเขาไม่ได้ ถ้าข้าสังหารสองคนนี้ อีกเจ็ดคนก็จะเฝ้าระวัง หากเป็นเช่นนั้น การจะสังหารกัปตันเสือเขี้ยวหนาวและจางเจอูจะยุ่งยากมากขึ้น” “ข้าไม่เชื่อว่าโอกาสจะไม่มาถึง!” วันแล้ววันเล่าผ่านไป ทีมสายฟ้าแลบไม่เคยเจอขบวนค้อนเพลิงเลย และฉู่เฟิงก็ไม่เคยพบโอกาสที่จะลงมืออีก ทุกครั้งที่ทีมสายฟ้าแลบเดินออกจากร้านขายเหล้า ก็จะมีเพียงสองคนที่เฝ้ายามในคืนก่อนเท่านั้นที่ยังเหลืออยู่ บางวันเป็นหัวเหล็กกับตง บางวันเป็นเสือกับเสี่ยว พวกเขาเวรกันไป ฉู่เฟิงรอคอยมาแล้วเก้าวันเต็ม! “บ้าเอ้ย!” “ระบบระเบียบของพวกเขาช่างสมบูรณ์แบบ!” ฉู่เฟิงทำหน้าเครียด “ขบวนเสือเขี้ยวหนาวนี้เป็นขบวนพี่เลี้ยงของท่านหนุ่มโดยแท้!” ไม่เพียงแค่ฉู่เฟิงเฝ้าร้านขายเหล้า แต่เขายังเฝ้าดูเจ็ดคนที่ออกไปล่าหลายวันมานี้ด้วย เขาพยายามหาช่วงเวลาที่ขบวนเสือเขี้ยวหนาวจะแยกออกจากผู้อาวุโสหลิวและอสูรขาว แต่ไม่พบโอกาสแม้แต่ครั้งเดียว! ขบวนเสือเขี้ยวหนาวยังคงคุ้มกันท่านหนุ่มลูกครึ่งอยู่เสมอ ไม่เคยห่างไกลมากเกินไป ทำให้ฉู่เฟิงไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย วันที่สิบ! “ถ้ายังรอต่อไปแบบนี้ พอพวกเขาเริ่มเดินทางกลับไปยังเมืองหลวง ข้าคงไม่มีโอกาสแน่ ข้าไม่อาจรอช้าต่อไปได้อีก!” ฉู่เฟิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและแวบตาวาว “วันนี้เป็นวันที่สิบ จางเจอูกับตัวปืนหลี่เสี่ยวควรจะเฝ้าร้านขายเหล้า… จางเจอู หึ ข้าจะทำลายพวกเจ้าทั้งสองคนในวันนี้!” ณ ร้านขายเหล้าเจเจ “เสือ เสี่ยว พวกเจ้ายังไม่ได้นอนทั้งคืน จงพักผ่อนให้ดีในตอนนี้” กัปตันเสือเขี้ยวหนาวพูดและยิ้ม “เข้าใจครับ” จางเจอูและหลี่เสี่ยวยิ้มตอบ “ไปกันเถอะ” ด้วยคําสั่งของผู้อาวุโสหลิว ขบวนเสือเขี้ยวหนาวและคนอื่น ๆ ติดตามเขา มีจำนวนทั้งหมดเจ็ดคนเดินออกจากร้านขายเหล้า และฉู่เฟิงที่เห็นว่าเจ็ดคนนั้นเดินออกจากร้านอย่างเงียบ ๆ ก็ออกจากที่ซ่อนแล้วเดินทางไปตามเส้นทางอื่นมุ่งหน้าไปยังร้านขายเหล้า