# Novel Info — Like Minds ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Like Minds - **ชื่อเรื่อง (TH)**: พันธะร้ายเคียงใจ - **แนว**: Fantasy / Romance / Omegaverse - **Setting**: โลกแฟนตาซีที่มีการแบ่งชนชั้นตามเพศรอง (Alpha, Beta, Omega) และการปกครองแบบฝูง (Pack) ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Hazel | เฮเซล | ตัวเอก/ผู้ดำเนินเรื่อง (ลูกสาว) | | Mother | ท่านแม่ | แม่ของเฮเซล | | Fia | เฟีย | โอเมก้าที่เป็นลูนาคนปัจจุบัน | | Cian Donlon | เคียน ดอนลอน | อัลฟ่าจ่าฝูง | | Milo | ไมโล | ตัวละครที่ถูกกล่าวถึง | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | Alpha | อัลฟ่า | ทับศัพท์ | | Omega | โอเมก้า | ทับศัพท์ | | Luna | ลูนา | ตำแหน่งเมียจ่าฝูง | | Mate Bond | พันธะคู่ครอง | - | | Pack | ฝูง | - | | Welts | รอยปื้นแดง/รอยพอง | - | ## สไตล์การแปล - **สรรพนาม**: ใช้ "ข้า" และ "ท่านแม่" เพื่อแสดงความสัมพันธ์แบบชนชั้นสูงในโลกแฟนตาซี - **โทนเรื่อง**: เข้มข้น ตึงเครียด และเต็มไปด้วยอารมณ์เชือดเฉือน - **ฉาก Action/Emotion**: เน้นการบรรยายความรู้สึกที่สั่นสะท้านและการแสดงออกทางสีหน้าที่ชัดเจน --- ## บทที่ 44: ใจตรงกัน (1) ทันทีที่ก้าวพ้นเขตสวนลับตาคน ความเยือกเย็นที่เคยวางท่าไว้ของท่านแม่ก็พังทลายลงในพริบตา มือของนางพุ่งเข้ามารั้งต้นแขนข้าไว้แน่น แรงบีบมหาศาลนั้นมากพอจะทำให้เกิดรอยเขียวช้ำ เล็บคมจิกทะลุเนื้อผ้าไหมของแขนเสื้อ และก่อนที่ข้าจะทันตั้งตัว นางก็กระชากร่างข้าให้ถลาไปข้างหน้าอย่างแรงจนข้าเสียหลักสะดุด "เจ้าคนโง่" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำทว่าเปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผา "เจ้ามันโง่เง่าสิ้นดี" ข้าพยายามจะสะบัดตัวหนีแต่แรงบีบกลับยิ่งเพิ่มขึ้น ตอนนี้เราออกมาพ้นระยะสายตาของคนอื่นแล้ว โดยมีพุ่มไม้สูงตระหง่านริมทางเดินกลับสู่ถนนหลักช่วยกำบังร่างไว้ เราซ่อนตัวจากพวกทหารยาม ซ่อนตัวจากเสียงสะอื้นของเฟีย และซ่อนตัวจากสายตาจ้องจับผิดของคนของเคียน "ท่านแม่พูดเรื่องอะไร?" ข้าพยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคง แม้ว่าหัวใจจะเริ่มเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก ท่านแม่เคยโกรธข้ามาแล้วหลายครั้ง แต่นี่มันต่างออกไป... นี่ไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความคลุ้มคลั่ง นางผลักข้าไปข้างหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างจัง แรงกระแทกนั้นทำเอาลมหายใจข้าขาดห้วงไปชั่วขณะ "พวกเราโยนเพชรล้ำค่าทิ้งไป" นางกล่าวช้าๆ แต่ละคำหนักแน่นและคมปลาบราวกับใบมีด "เราโยนเพชรทิ้ง... แล้วคว้าเอาขยะมาไว้ในมือแทน!" ข้าจ้องหน้านางด้วยความมึนงง "อะไรนะ?" "เฟียไง!" ใบหน้าของท่านแม่บิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความขยะแขยงและความสิ้นหวัง "อีโอเมก้านั่น... เรามอบอำนาจให้นาง เรามอบทุกสิ่งทุกอย่างให้นาง แต่กลับไม่เหลืออะไรไว้ให้พวกเราเลย!" จากความสับสนแปรเปลี่ยนเป็นความไม่ยากจะเชื่อ "ท่านแม่ ท่านกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่?" "นางไม่ได้กำลังทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่!" ท่านแม่เหวี่ยงแขนกลับไปทางคฤหาสน์ สื่อถึงสวนที่เราเพิ่งจากมา "เจ้าไม่เห็นหรือไง? เจ้าควรจะมองให้ออก! ท่าทางแบบนั้น... เจ้าไม่เห็นสายตาที่เขามองนางหรือ? วิธีที่เขาปกป้องนางน่ะ!" ข้าหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ เป็นเสียงหัวเราะที่แหลมคมและขมขื่น "ท่านแม่ ท่านเสียสติไปแล้วหรือ? เขาไม่ได้แยแสนางเลยสักนิด เขาเป็นคนพูดเองกับปากว่านางคือภาระ คือความรับผิดชอบที่ถูกยัดเยียดมาให้เพราะพันธะคู่ครองเท่านั้น" "เจ้ามันตาบอด!" ท่านแม่ตวาด "ถ้าเจ้าคิดว่ามันมีแค่นั้น เจ้าก็ตาบอดสิ้นดี!" "มีรอยปื้นแดงเต็มแขนนางไปหมด!" ข้าก้าวไปข้างหน้าเพื่อจ้องตานางตรงๆ "รอยแดงพวกนั้นกระจายอยู่ทั่วผิวหนัง นางกำลังทรมาน... นาง-กำลัง-ทุกข์-ทรมาน! และท่านไม่เห็นหน้าตอนที่ข้าพูดเรื่องไมโลหรือ? นางพังทลายลงต่อหน้าต่อตา พังยับเยินไม่มีชิ้นดี! อีโอเมก้านั่นมันกำลังตกนรก และเคียนก็ไม่ได้แยแสอะไรในตัวนางเลยสักนิด!" ท่านแม่ส่ายหัว "ไม่... รอยแดงพวกนั้นอาจจะเกิดจากสภาพแวดล้อมที่ยังใหม่ นางยังปรับตัวไม่ได้ ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติ พวกโอเมก้ามีระบบภูมิคุ้มกันที่แย่ที่สุดอยู่แล้ว ใครๆ ก็รู้ แต่เขาดูแลนางนะเฮเซล เขาเอาใจใส่นาง น้ำเสียงที่เขาพูดกับข้า... มันคือการปกป้อง ถ้าเขาไม่แคร์ เขาไม่มีวันทำแบบนั้น ข้าไม่ได้ตาบอดนะ ไอ้เรื่องฝูงของเขา ธุระของเขานั่นน่ะ... อย่ามาโกหกข้าให้ยาก" "หรือบางทีเขาแค่ไม่อยากให้ท่านเข้าไปสอดเรื่องของเขา" ข้าตอกกลับ "ท่านก็พูดเองนี่ 'ฝูงของข้า ธุระของข้า' นั่นคือคำพูดเป๊ะๆ ของเขาไม่ใช่หรือ? พวกอัลฟ่ามีศักดิ์ศรีนะท่านแม่ ท่านเป็นคนสอนข้าเอง เขาไม่มีวันยอมให้เรามาชี้นิ้วสั่งว่าเขาควรจะปฏิบัติต่อลูนาของเขาอย่างไร ต่อให้นางจะเป็นแค่ขยะก็ตาม!" มือของท่านแม่พุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ข้าเห็นการเคลื่อนไหวนั้นแต่สมองยังไม่ทันสั่งการจนกระทั่งฝ่ามือของนางปะทะเข้ากับโหนกแก้มของข้าเต็มแรง เสียงตบดังก้องไปทั่วความเงียบงันระหว่างเรา ข้ายืนนิ่งขึงด้วยความตกตะลึง ใบหน้าข้างที่ถูกตบเริ่มแสบร้อน ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง และข้าสัมผัสได้ว่ารอยนิ้วมือของนางกำลังเริ่มปรากฏชัดเป็นสีแดงก่ำ "ท่านกล้าดีอย่างไร..." ข้ากระซิบ "ข้ากล้าดีอย่างไรน่ะหรือ?" เสียงของท่านแม่ดังขึ้นเล็กน้อยก่อนที่นางจะพยายามกดมันให้ต่ำลงอีกครั้ง "เจ้ากล้าดีอย่างไรที่ยอมเสียเคียน ดอนลอนไป! เจ้ากล้าดีอย่างไรที่ปล่อยให้อีโอเมก้านั่นแย่งชิงสิ่งที่ควรจะเป็นของเจ้าไป!" "ข้าไม่ได้ปล่อยให้นางทำอะไรทั้งนั้น!" โทสะในใจข้าเริ่มปะทุขึ้นมาเช่นกัน มันเริ่มพุ่งพล่านอยู่เหนือความตกใจที่ถูกตบ "ข้าเป็นคนเลือกเอง! ข้ายกเคียนให้นางไป เพราะข้าไม่ต้องการเขา! ท่านเป็นคนช่วยข้าเอง จำไม่ได้หรือ? ท่านช่วยข้ากำจัดเขาไปให้พ้นทาง แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น? อะไรที่ทำให้ท่านหวาดกลัวนักหนา!" ดวงตาของท่านแม่สั่นไหว และเป็นครั้งแรกที่ข้ามองเห็นมันได้อย่างชัดเจน... ไม่ใช่แค่ความโกรธ ไม่ใช่แค่ความขมขื่น แต่มันคือความหวาดกลัว ความหวาดกลัวนั้นกรีดลึกยิ่งกว่ารอยฝ่ามือใดๆ นางไม่ได้ตอบในทันที ไม่ได้ตะโกนหรือปฏิเสธคำพูดของข้า นางเพียงแต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือที่เพิ่งตบข้ายังคงค้างอยู่ในอากาศและสั่นน้อยๆ ราวกับว่าแรงที่นางใช้ไปนั้นย้อนกลับมาสั่นคลอนตัวนางเองมากกว่าข้าเสียอีก "อะไรที่ทำให้ข้ากลัวน่ะหรือ?" นางทวนคำอย่างแผ่วเบา คำพูดนั้นดูเหมือนจะสูบเอาเรี่ยวแรงไปจากร่างของนางจนหมด สองบ่าของท่านแม่ห่อเหี่ยวลง ลมหายใจแผ่วบางกระชั้นถี่ "ข้านึกว่าพวกเราปลอดภัยแล้ว" นางกล่าว "ข้านึกว่าการที่เจ้าเป็นอิสระ และส่งเฟียไปแทนที่เจ้า... ข้านึกว่าเราหลบพ้นคำสาปนั้นมาได้แล้ว แต่ข้าคิดผิดถนัด! เจ้าจะได้ครอบครองทุกสิ่งถ้าเจ้าแต่งงานกับเคียน แต่ไม่... เรากลับโยนมันทิ้งไป ความรักที่ข้ามีต่อเจ้ามันทำให้ข้าหน้ามืดตามัวจนมองข้ามเหตุผลไปเสียสิ้น" "โอ๊ย พอทีเถอะ" ข้าเอ่ยอย่างเย็นชา "ถ้าจะพูดให้ถูก ท่านควรจะขอบคุณข้าด้วยซ้ำ ท่านทำเหมือนเฟียกำลังจะกลายเป็นสาวกคนโปรดของเทพีจันทราเพียงเพราะเคียนตอกหน้าท่านกลับมาอย่างนั้นแหละ รู้จักท่านดีอย่างข้า ท่านคงจะพูดจาแย่ๆ ใส่เขาไปล่ะสิ ท่านพูดอะไรออกไป?" "ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ!" ท่านแม่เถียงกลับ "ก็นั่นไงล่ะ" ข้าพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน "เฮเซล! นางได้อยู่ในห้องชุดของลูนาแห่งฝูงนี้!" ท่านแม่ตวาด "ได้กินอาหารจากจานทองคำ และคงมีพวกโอเมก้าชั้นสูงคอยปรนนิบัติรับใช้ ทั้งหมดนั่นมันควรจะเป็นของเจ้า!" "แล้วไง? นางก็แค่ติดอยู่ในกรงที่หรูหรากว่าเดิมเท่านั้นแหละ" ท่านแม่จ้องหน้าข้า ราวกับอยากจะฉีกกระชากความมั่นใจออกไปจากร่างของข้าเสียให้ได้ "เจ้าไม่เห็นสิ่งที่ข้าเห็น" นางกล่าวช้าๆ "ท่าทางตอนที่เขาพูดถึงนาง ร่างกายของเขาทำมุมเอียงเล็กน้อย... มันคือท่าทางของการระแวดระวังและปกป้อง ข้าเคยเห็นท่าทางแบบนี้มาก่อน... ข้าเคยเห็นมันจากพ่อของเจ้า ยามที่มีใครบังอาจแม้แต่จะหายใจรด... รด... แม่ของเฟีย! นั่นไม่ใช่ท่าทางที่อัลฟ่าจะใช้พูดถึงคนที่เขาเกลียดชัง ไม่ใช่ท่าทางที่ใช้พูดถึงโอเมก้าที่เขาขยะแขยง!" "สิ่งที่ข้าเห็น" ข้าสวนกลับทันควัน "คือผู้หญิงที่กำลังพังทลาย ผู้หญิงที่ขอแค่แรงผลักอีกนิดเดียวก็คงเสียสติไปอย่างสมบูรณ์ พันธะคู่ครองของนาง... ซึ่งข้าขอบอกเลยว่ามันคือขยะที่สวรรค์ประทานมาให้... มันกำลังกัดกินนางทั้งเป็น คนในฝูงนี้เกลียดนาง เคียนเองก็แทบจะทนดูหน้านางไม่ได้ นางตัวคนเดียว และนางเองก็รู้ดี!" "ถ้าเจ้าคิดว่านางอ่อนแอ" ท่านแม่เอ่ย "นั่นแหละจะนำพาความวิบัติมาสู่ตัวเจ้า" "ไม่" ข้าก้าวเข้าไปหาท่านแม่ "ข้าคิดว่านางจบสิ้นแล้วต่างหาก ท่านแม่ ข้าต่างจากท่าน... ข้าไม่มีวันปล่อยให้ศัตรูเงยหน้าอ้าปากได้ ข้าจะเด็ดปีกพวกมันทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้" "ฝูงนี้ไม่มีวันยอมให้คนนอกเชิดหน้าชูตาได้หรอก โดยเฉพาะคนที่แทรกซึมเข้ามาด้วยคำลวง นางไม่มีพันธมิตร ไม่มีอำนาจ มีเพียงตำแหน่งที่พันอยู่รอบคอราวกับเพชฌฆาตเท่านั้น และเคียนน่ะหรือ? ท่านก็ได้ยินที่เขาพูด ความภักดีเดียวที่เขามีให้นางก็คือสิ่งที่เทพีบังคับให้เขาทำเท่านั้นแหละ" "ข้าผิดหวังในตัวเจ้าจริงๆ" ท่านแม่กล่าวเบาๆ คำพูดนั้นสร้างความเจ็บปวดมากกว่ารอยตบเสียอีก "ข้านึกว่าเจ้าจะฉลาดกว่านี้ ข้านึกว่าเจ้าจะเข้าใจถึงความเสี่ยงที่รอเราอยู่ถ้าสิ่งที่ข้าคาดการณ์มันถูกต้อง" "ข้าเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้งเลยล่ะ" ข้ายืดแผ่นหลังตรงและเชิดคางขึ้น "ถ้าข้าต้องการเคียน ดอนลอน ข้าจะคว้าเขามาเมื่อไหร่ก็ได้ เขาก็แค่บุรุษที่ถูกตัณหาครอบงำจนหน้ามืดตามัวคนหนึ่งเท่านั้น แต่ข้าไม่ต้องการเขา! และข้าก็ไม่สนเรื่องของเฟียด้วย! ข้าอยากให้ท่านแม่ถอยออกไปแล้วคอยดูข้า... ข้าจะได้เป็นเจ้าสาวของอัลฟ่าที่ทรงอำนาจไม่แพ้กัน และข้าจะเป็นที่ต้องการจริงๆ ด้วย... ท่านคอยดูเถอะ"