บทที่ 1019: สฟิงซ์ แปลโดย Exodus Tales บรรณาธิการโดย Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth กองทัพหลักเริ่มก้าวบุกไปข้างหน้า หากพวกผู้รับใช้แห่งคมดาบอันโหดร้ายไม่ได้ถูกมัวแต่สู้กับโมฟาน ก็คงได้สังหารทหารแนวหน้าไปเป็นจำนวนมาก และสร้างความเสียหายร้ายแรงให้แก่กองทัพหลักไปแล้ว แต่เมื่อโมฟานร่วมมือกับนักรบเวทมนตร์ การรบทั้งหมดก็พลันกลายเป็นฝ่ายเดียวในทันที! กลุ่มผู้รับใช้แห่งคมดาบอันโหดร้ายกว่าสี่สิบตัว ถือเป็นศัตรูที่น่าหวาดหวั่น หากจะประลองด้วย พวกมันแข็งแกร่งไม่ต่างฝูงผีดิบที่มีจำนวนนับพัน อย่างไรก็ตาม กองทัพหลักยังสามารถผลาญผู้รับใช้แห่งคมดาบอันโหดร้ายจนสิ้นซากได้ เมื่อยึดเนินสูงได้แล้ว เหล่านักรบเวทมนตร์ต่างก็จัดการวางแนวป้องกันด้วยกำแพงบาร์เรียร์ กำแพงนี้สามารถกีดกันพวกผีดิบไม่ให้แทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ได้ และเมื่อการก่อกำแพงเสร็จสิ้นก็หมายความว่าพวกเขาได้ชัยชนะจากการปะทะเล็กน้อยในศึกต่อต้านผีดิบไปแล้ว “รายงาน ทหารมัมมี่ทองพิษถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น กัปตันกองคอสได้กลับมารวมกองทัพแล้ว แต่จำนวนผู้เสียหายของเขา…” นายทหารสอดแนมเวทมนตร์เดินเข้ามากราบทูลพลตรีเฟนนา “เกียรติยศของกองคอสถูกถอดถอน เขาไม่ใช่กัปตันอีกต่อไป” พลตรีเฟนนากล่าวเย็นชา กัปตันกองคอสนำทหารที่บาดเจ็บกระจายเข้ามาภายในบาร์เรียร์ เขาเต็มไปด้วยบาดแผลเน่าเปื่อย และดูสภาพก็ไม่ค่อยดีนัก “ข้าพเจ้าไม่มีข้อโต้แย้งใดต่อการตัดสินใจของท่าน ข้าพเจ้ายินดีเป็นทหารไร้ยศต่อไป” กัปตันกองคอสคุกเข่าลงและกล่าว “ท่านดื้อรั้นเกินไป การกระทำของท่านอาจแลกด้วยชีวิตของทหารทั้งกองทัพ ท่านน่าจะสำนึกซะทีว่านักเรียนที่ท่านดูถูกนั้นมาช่วยเรา ถ้าไม่มีพวกเขา เราคงเสียทหารไปมากเพียงใดกว่าจะยึดเนินนี้ได้” พลตรีเฟนนาต่อว่าเขาอย่างมีเคืองขุ่น “ใช่ ถ้าไม่มีพวกเขา คนของข้าพเจ้าคงติดค้างอยู่กับพวกมัมมี่ทองพิษเช่นกัน ข้าพเจ้าขอบคุณที่พวกเขายอมยื่นมือเข้าช่วยและช่วยเราโค่นล้มพวกมัมมี่ทองพิษ ข้าพเจ้าไม่น่าหลงใหลและดื้อรั้นมากไป” กองคอสกล่าว “ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น!” พลตรีเฟนนาพูดออกมาพร้อมกับเสียงกร้าว กองคอสสับสน เธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรเล่า กัปตันโลวาร์กระซิบที่ข้างหูกองคอส เล่าให้เขาฟังว่าโมฟานลงไปสู้กับผู้รับใช้แห่งคมดาบอันโหดร้ายด้วยตัวเอง สีหน้าของกองคอสเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อได้ - คนเดียวหรือ? เขารุกฝ่าเนินคนเดียวและสังหารผู้รับใช้แห่งคมดาบอันโหดร้ายถึงเจ็ดตัว? - เด็กนักเรียนคนนี้ทำในสิ่งที่ทหารทั้งกองของเขาไม่อาจทำได้? ความจริงแล้ว กองคอสไม่เคยให้ความสำคัญกับพวกนักเรียนที่อยู่แต่ในโรงเรียนอย่างสงบ แต่ตอนนี้เขาตระหนักว่าตัวเองคิดผิดไปแล้ว พวกนักเรียนเหล่านี้แข็งแกร่งไม่ต่างหน่วยทหารหัวแถว “จงอยู่ในกองทัพต่อไป นี่คือสงคราม แรงจูงใจใด ๆ ที่เห็นแก่ตัวก็มีแต่นำหายนะมาสู่กองทัพ จงจำไว้!” พลตรีเฟนนาพูดขมออก กองคอสก้มศีรษะ เขาไม่กล้าดันทุรังใด ๆ “กองกำลังทหารใหม่กำลังจะมาถึง และนักรบเวทมนตร์จากวิหารปาร์ทีนอนจะเดินทางมากับพวกเขา กองคอส ท่านกับคนของท่านต้องปกป้องพวกเขาให้ได้ด้วยทุกชีวิต ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต ท่านต้องไม่ยอมให้เกิดอันตรายใด ๆ ต่อพวกเขา เข้าใจไหม!?” “เข้าใจ!” กองคอสตอบเด็ดเดี่ยว นักรบเวทมนตร์จากวิหารปาร์ทีนอนเปรียบเสมือนนางฟ้าของธาตุการรักษา พวกเขาเป็นจิตวิญญาณที่ขาดไม่ได้ในกองทัพ เพราะด้วยความช่วยเหลือของพวกเขา จำนวนผู้เสียหายจะลดลงอย่างมาก และชีวิตของทหารจะได้รับการปกป้องไว้มากขึ้น นอกเหนือจากชัยชนะที่ต้องคว้ามาให้ได้ สิ่งใดจะสำคัญไปกว่าการอยู่รอดในโลกนี้? —— หลังจากตั้งค่ายเสร็จสิ้น กำแพงพิเศษนี้สามารถกดระดับความรุนแรงของผีดิบลงได้บางส่วน เมื่อมีกำแพงกั้น พวกผีดิบไกล ๆ ก็จะไม่ค่อยรวมตัวกันเข้ามา ทำให้กองทัพหลักสามารถตั้งรกรากที่ค่ายที่สองได้อย่างรวดเร็ว ทุกคนจะพักผ่อนตลอดทั้งวัน เพื่อให้นักรบเวทมนตร์ได้ฟื้นฟูพลังงาน และในระหว่างนั้นพวกเขาจะได้รักษาคนบาดเจ็บหนักหรือคุมตัวส่งกลับเมือง เช้าวันรุ่งขึ้น กองกำลังเสริมได้มาถึงแล้ว และในนั้นรวมถึงบุคคลสำคัญจำนวนหนึ่ง คือ นักรบเวทมนตร์จากวิหารปาร์ทีนอน นักรบเวทมนตร์เหล่านี้ได้เรียนรู้คาถารักษาที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก พวกเขามีพลังอำนาจมาก แต่ก็อ่อนไหวต่อภัยคุกคามได้ง่าย จึงจำเป็นต้องมีผู้คุ้มกันมากเพื่อความปลอดภัย เมื่อนักรบเวทมนตร์ของวิหารปาร์ทีนอนมาถึง โมฟานก็แปลกใจที่เห็นซินเซียอยู่ในหมู่พวกเขาด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ซินเซียแทบจะขยับตัวได้ยากเพราะปัญหาที่ขา และสนามรบที่วุ่นวายก็ร้ายกาจเกินไปสำหรับเธอ โมฟานไม่เข้าใจว่าทำไมวิหารปาร์ทีนอนจึงยอมให้เธอเข้าร่วมในการสู้รบ —— หลังจากกลับมารวมกับกองทัพหลักแล้ว กองกำลังเสริมก็ออกเดินทางไปยังจุดหมายที่สามในทันที จุดหมายแห่งนี้อยู่ในระยะทางสิบกิโลเมตรจากทรงพีระมิด พวกเขาสามารถยึดจุดหมายที่สามได้อย่างราบรื่น แต่เมื่อกำแพงถูกก่อตั้งขึ้นและให้ทุกคนรวมตัวกันบนเนิน ความรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างหนึ่งก็กระแทกเข้ามาจากในอก การรุกคืบช้า ๆ เหมือนน้ำขึ้นน้ำลงนั้นเหมาะสมกับครึ่งทางแรก เพราะพวกเขายังอยู่ใกล้ ๆ เมืองและยังไม่ได้ลึกเข้าไปในเขตแดนของผีดิบมากนัก แต่ครึ่งทางหลังนั้นเป็นเหมือนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ และกองทัพจะรอดตายได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาชนะในการสู้รบ ดังนั้น เส้นทางที่เหลืออยู่คือที่อันตรายที่สุด เพราะเป็นครั้งคราวพวกเขาจะพบว่าตัวเองกำลังถูกล้อมวงโดยผีดิบ “ข้าไม่อยากนึกเลยว่าครั้งก่อนตอนเรารุกไปทำลายภาพมายาของทรงพีระมิดเป็นเช่นไร เราต้องก้าวข้ามด้วยการเหยียบศพของพี่น้องร่วมรบเพื่อไปถึงทรงพีระมิด แต่เราก็เกือบจะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นในที่สุด โชคดีที่พลตรีเฟนนาเปิดใช้แสงเปลวไฟเผาผลาญทันเวลาและทำลายทรงพีระมิด เมื่อถูกท่วมท้นด้วยมหาสมุทรของผีดิบนั้น มันนรกชัดๆ!” นักรบเวทมนตร์ผู้สูงวัยถอนใจ “ครึ่งทางหลังนั้นจะน่ากลัวจริงๆ หรือ?” เจ้าฉ่าวหมานหยานถามด้วยท่าทางจริงจัง พร้อมยื่นบุหรี่ให้ชายคนนั้น “น่ากลัวยังไม่พอที่จะอธิบาย แต่ทรงพีระมิดในปัจจุบันไม่ได้ใหญ่โตเท่าครั้งที่แล้ว และกองทัพผีดิบครั้งนี้ก็ไม่ได้แผ่ขยายมากเกินไป ดังนั้นเราคงมีโอกาสชนะที่ดีมาก!” นักรบเวทมนตร์ผู้สูงวัยกล่าวพร้อมกับจ้องมองผ่านควันบุหรี่ที่วนเป็นเกลียวรอบใบหน้าซีเซียวของเขา “งั้นเราแค่ต้องการคนซักคนที่จะไปถึงทรงพีระมิด?” โมฟานถาม “ใช่ เมื่อถึงเวลา กองทัพจะมอบอุปกรณ์ที่แผ่แสงเปลวไฟให้แก่ผู้ที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะไปถึงทรงพีระมิด โดยการวางมันไว้ใต้ทรงพีระมิด แสงที่แผ่ออกมาก็จะทำลายภาพมายา และผีดิบเหล่านี้จะสูญเสียความเชื่อถือทันที!” “ควรมีผีดิบที่ทรงพลังอยู่ใกล้ ๆ ทรงพีระมิด?” เจียงหยูถาม “当然 แต่นั่นเป็นเพียงภาพมายา ผีดิบที่ทรงพลังจริงๆ นั้นอยู่ภายในทรงพีระมิดที่แท้จริง ดังนั้นมัมมี่ที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อจะไม่ปรากฏตัวขึ้น แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น เราก็ยังต้องระวังชนิดหนึ่งของผีดิบ” นักรบเวทมนตร์ผู้สูงวัยนามมุดินกล่าว “ผีดิบชนิดใด?” “ผู้รับใช้แห่งคมดาบอันโหดร้าย!” นักรบเวทมนตร์ผู้สูงวัยเอ่ยชื่อผีดิบด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง “พวกนั้นไม่ใช่พวกที่ข้าพบบนเนินของค่ายสองหรอกหรือ?” โมฟานถาม “ถูกต้อง!” โมฟานขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว ผู้รับใช้แห่งคมดาบอันโหดร้ายมีพลังแข็งแกร่งจริงๆ ถึงแม้เขาเองก็ยังสังหารได้แค่เจ็ดตัว! “ถ้ามีแค่ภาพมายายังสามารถเรียกผีดิบได้มากขนาดนี้ แล้วทรงพีระมิดที่แท้จริงจะเลวร้ายขนาดไหน? มีใครเคยเข้าไปในทรงพีระมิดแล้วหรือไม่?” เจียงหยูถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เข้าไปในทรงพีระมิด?” นักรบเวทมนตร์ผู้สูงวัยมุดินส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มอันไร้ชีวิต เขาจ้องมองไปทางพลตรีเฟนนาและกล่าวว่า “ดูเหมือนพลตรีจะเคยเข้าไปในทรงพีระมิดขนาดมหึมาพร้อมด้วยนักรบเวทมนตร์ชั้นยอดบางคน พลตรีไม่ได้เล่าหนทางมากนัก เธอเปรียบมันว่าเป็นยมโลก!” “พวกเขากล่าวว่าฟาโรห์เหล่านี้ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ... จริงหรือ?” “ฟาโรห์? ข้าเชื่อว่าผู้ใดที่เคยเผชิญหน้ากับฟาโรห์ก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของยมโลกไปแล้ว ดังนั้นแม้แต่ทุกวันนี้เราก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าฟาโรห์ยังมีชีวิตอยู่ภายในทรงพีระมิดหรือไม่ เรากำลังต่อสู้อย่างหนักเพื่อต่อกรกับทหารของฟาโรห์” มุดินกล่าว ทหารของฟาโรห์ที่เขาหมายถึงนั้นไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากผู้รับใช้แห่งคมดาบอันโหดร้าย! หากมีฟาโรห์ที่แท้จริงอยู่ภายในทรงพีระมิด พลังของเขาต้องท่วมท้นอย่างแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มาจากยุคโบราณ พวกเขาได้เรียนรู้เวทมนตร์ที่สามารถปกครองชาติได้ตั้งแต่ยังมีชีวิต และพลังนั้นจะแข็งแกร่งขึ้นหลังจากถึงแก่กรรม “พูดถึงเรื่องนี้ สามทรงพีระมิดใหญ่ที่สุดในไคโร... ข้าเดิมพันว่าย่อมมีผีดิบอยู่ภายในที่สามารถล้มล้างโลกได้แน่นอน!” เจียงหยูดูมีความตื่นเต้นค่อนข้างมาก ทรงพีระมิดเป็นที่รู้จักกันดีในด้านความลี้ลับและความแข็งแกร่ง และในหมู่นั้น ทรงพีระมิดกีซาที่มีชื่อเสียงโด่งดังก็เพียงพอที่จะทำให้แม้แต่นักรบเวทมนตร์ระดับต้องห้ามต้องตกใจ “ข้าไม่ทราบว่ามีอะไรอยู่ภายในทรงพีระมิดกีซา แต่สฟิงซ์นั้นไม่อาจพิชิตได้ หากผู้นั้นมีเจตนา มันสามารถก่อความทุกข์ยากและความทรมานแก่ชนชาวไคโรได้อย่างแท้จริง” นักรบเวทมนตร์ผู้สูงวัยมุดินเป็นคนที่พูดค่อนข้างเยอะ “สฟิงซ์? ห่ากระไรกัน?” โมฟานถาม “สัตว์ที่มีศีรษะของมนุษย์และลำตัวของสิงโต มันเป็นสัตว์รักษาการณ์ของทรงพีระมิด สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในอียิปต์ทั้งมวล เหตุผลที่ทรงพีระมิดยังคงเป็นปริศนาอยู่ก็เพราะสฟิงซ์คอยปกป้องพวกมัน ตามคำเล่าลือว่าเมื่อสฟิงซ์คำราม แม้แต่ท้องฟ้าก็จะพังทลายลงมา!” นักรบเวทมนตร์ผู้สูงวัยประกาศ โมฟานอ้าปากค้าง สฟิงซ์... พอนึกถึงสิ่งนี้ เขาเชื่อว่าสัตว์ตัวนี้ต้องอยู่ในระดับเดียวกับงูทอทำสีดำแน่นอน! เขาไม่ทราบว่าสฟิงซ์เป็นสิ่งมีชีวิตในโลกนี้ เพียงแค่นึกถึงสัตว์ยักษ์ที่นอนตัวอยู่ข้างๆ ทรงพีระมิดขนาดมหึมาก็ช่างตระการตาพอทีเดียว!