บทที่ 1012: มีนักรบหญิงหรือไม่? ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ผมสีน้ำตาลเข้มเรียบเนียนห้อยทิ้งตรงเหมือนน้ำตกไหลลงมาจนถึงเอวของหญิงสาว รูปหน้าที่งดงามและสง่าผ่าเผยไม่ได้แหลมคมเกินไป แต่นุ่มนวลและมีชีวิตชีวา ทำให้ภาพรวมของเธอดูเป็นมิตรและอ่อนโยนยิ่งขึ้น เมื่อยิ้มมุมปากสีชมพูเบิกกว้าง ก็จะทิ้งรอยย่นอ่อน ๆ ไว้ที่แก้ม ส่งผลให้อารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ดูเฉยเมยไร้ชีวิตเหมือนรูปปั้นอีกต่อไป แต่เปล่งประกายด้วยปัญญาและความสง่างาม รวมถึงเสน่ห์สดใสของหญิงสาวเต็มเปี่ยม! ฉู่เฟิงยืนอยู่ที่เด่นตาเปล่า เขาเห็นหญิงคนนั้นแล้วรู้ได้ในทันทีที่กะพริบตาครั้งแรก ไม่ใช่เพราะเธอโดดเด่นสะดุดตา แต่เป็นเพราะความคุ้นเคยฝังลึกอยู่ในใจ ทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นมหาศาลพลุ่งพล่านขึ้นมา อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉู่เฟิงกลับรู้สึกว่า หญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ผู้ที่เขาคุ้นเคยอีกต่อไป เขาพบว่าตัวเองยากที่จะจับคู่ท่าทางศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งของเธอในปัจจุบัน กับจิตวิญญาณของสาวน้อยธรรมดา ๆ ที่เคยโดดเดี่ยวแต่ไม่ยอมจำนนในอดีต! — นั่นคือ ซินเซีย! — แต่เธอใช่ซินเซียจริง ๆ หรือเปล่า? — พวกเขาเพิ่งแยกจากกันแค่ปีเดียว แต่การเปลี่ยนแปลงของเธอกลับมากอย่างน่าทึ่ง เธอไม่ดูอ่อนแอและโรยแรงเหมือนต้องการการปกป้อง หรือขาดความมั่นใจเนื่องจากฐานะครอบครัวที่สามัญ หากเธอไม่ใช่คนที่เขาหวงแหนมากที่สุด หากเขาเพิ่งได้พบเธอเป็นครั้งแรก เขาคงคิดว่าเธอเกิดจากตระกูลชั้นนำ อารมณ์ที่เต็มเปี่ยมด้วยความสง่างามและสูงส่งของเธอดูเป็นธรรมชาติราวกับเปล่งประกายขึ้นเองโดยไม่ต้องพยายามโอ้อวด! แม้เวลาจะผ่านไปนาน ฉู่เฟิงก็ยังไม่ได้รวมใจ “หนิงซวี่? ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?!” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจ หมู่หนิงซวี่จ้องมองเธอด้วยความพิศวงเช่นกัน “ซินเซีย?” หมู่หนิงซวี่ตอบสนองคล้ายกับฉู่เฟิง เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า ผู้ที่ถูกฝูงชนชมเชยว่าเป็นนักบําบัดที่ยอดเยี่ยมคือ เย่ซินเซีย “พี่ชาย... ฉู่เฟิง!” ต่อมา ซินเซียเห็นฉู่เฟิงยืนห่างออกไปหลังทีมเหมือนตอไม้ แต่สายตาของเขาเฝ้ามองเธอราวกับมองมานานแล้ว ซินเซียหน้าชุ่มสีชมพูทันที แม้จะยิ้มเบ่งบานอยู่ก็ตาม ความปีติที่พุ่งพล่านออกมาอย่างเป็นธรรมชาติทำให้เธอหน้าแดงเรื่อขึ้นไปอีก เธอมีแรงกระตุ้นที่จะวิ่งไปกอดฉู่เฟิงแล้วซบหน้าลงบนอก แต่เธอก็ไม่ได้ทำ เธอวางมือบนล้อเก้าอี้รถเข็นและยึดราวจับไว้แน่น สายตาเปี่ยมด้วยความหวังและความยินดี เธอไม่ได้คาดคิดว่าจะได้พบเขาที่นี่! เมื่อเห็นปฏิกิริยาของซินเซีย ความรู้สึกคุ้นเคยอันหนึ่งก็ค่อย ๆ แวบขึ้นในใจของฉู่เฟิง เธอยังคงเป็นคนเดิม ผู้ที่เขาอยากจะลูบไล้เกลียดด้วยความหวงแหน พอคิดดูอีกที ซินเซียเสมอจะแสดงท่าทางที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น แต่ทุกครั้งที่อยู่กับเขา เธอก็จะกลายเป็นเด็กน้อยที่ต้องการคำชี้แนะและการปกป้อง เธอไม่ได้ทำเพื่อเร้าอารมณ์ให้ฉู่เฟิงหลงใหล แต่เพราะเธอแสดงเฉพาะด้านที่บริสุทธิ์และเปราะบางที่สุดเมื่ออยู่กับสมาชิกครอบครัวที่ห่วงใยเธอที่สุด ฉู่เฟิงเดินเข้าไปหาเธอและโน้มตัวลงไปช้า ๆ เขาจูบที่หน้าผากเรียบเนียนของเธอต่อหน้าฝูงชน! “คุณคิดจะทำอะไรกัน? ทำอย่างไรถึงได้หยาบคายเช่นนี้? รู้ไหมว่าการล่วงเกินผู้รับใช้ของวิหารเทพธิดาถือเป็นความผิดร้ายแรงเพียงใด!” ผู้ช่วยชายร้องตะโกนเข้าหูฉู่เฟิง ฉู่เฟิงแหงนหน้ามองชายคนนั้นด้วยสีหน้าแข็งกระด้างแล้วสะบัดกลับอย่างไม่อดทน “จะเอายังไงกันเล่า? การที่ฉันจูบหญิงของตัวเองมันเกี่ยวอะไรกับคุณ!” “หญิงของคุณ? บ้าเอ้ย ข้าคือ คูลุน นักรบแห่งวิหารพาร์ทีนอน จะไม่ยอมให้เจ้าทำลายเกียรติของผู้รับใช้วิหารเทพธิดาที่ข้าปกป้องด้วยคำสาบาน! ข้าท้าเจ้าดวลเดี๋ยวนี้เลย!” ชายที่เรียกตนเองว่าคูลุนตะโกนดังลั่น ฉู่เฟิงเหลือบมองชายที่ตั้งตัวเป็นอัศวินสมัยโบราณนั้น ความคิดแรกที่แล่นผ่านสมองคือ — ไอ้โง่เอ้ย! — “คูลุน คุณจะมากไปหน่อยนะ เขาเป็นพี่ชายฉัน คนที่ฉันบอกไว้ก่อนหน้านี้” ซินเซียรีบอธิบาย ซินเซียรู้ดีว่า ฉู่เฟิงไม่มีวันยอมเสียเวลามาอธิบายสถานการณ์ เขาจะยิ่งทำให้เรื่องยุ่งยากมากขึ้นเท่านั้น “พี่ชาย?” คูลุนมองฉู่เฟิงด้วยความสงสัย ฉู่เฟิงยังมีสีหน้าเหมือนเดิมที่น่ารำคาญ คูลุนจึงลำบากที่จะโยงความสุภาพอ่อนโยนของซินเซียกับตุ๊ดปากร้ายสเต็ม ฉู่เฟิง — ความแตกต่างของบุคลิกภาพพี่น้องมันจะสุดขั้วไปได้ขนาดนี้? ชายคนนี้ชัดเจนว่าเป็นไอ้หัวขโมย ยังไงก็ต้องสอนบทเรียนให้ซะ! — “ถ้าคุณเป็นพี่ชายของเธอจริง ฉันจะขอโทษคุณ แต่แม้ในฐานะพี่ชาย คุณก็ไม่ควรพูดเล่นแบบนั้น เธอคือพี่สาวของคุณ ไม่ใช่หญิงของคุณ คำพูดของคุณทำให้เข้าใจผิดได้ง่ายมาก” คูลุนยังคงจ้องฉู่เฟิงด้วยความระแวดระวัง “คุณไม่ได้เข้าใจผิด เธอคือพี่สาว และก็เป็นหญิงของฉันด้วย” ฉู่เฟิงตอบอย่างจริงจัง คูลุนโมโหเสียแล้ว จะให้คนนี้สติแตกหรือไง? ไม่รู้หรอกหรือว่าต้องปฏิบัติต่อผู้รับใช้วิหารเทพธิดาด้วยความเคารพสูงสุด? ได้ไงก็ไงจะพูดคำหมิ่นประมาทแบบนั้นได้? เธอจะเป็นทั้งพี่สาวและหญิงของเขาได้อย่างไรกัน! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!? ซินเซียรู้ว่าจะต้องเป็นแบบนี้ แต่เธอกลับไม่รู้ว่าจะชี้แจงอย่างไร เธอยากจะเกลี้ยกล่อมให้ฉู่เฟิงเชื่อได้ยากเสมอ โดยเฉพาะเมื่อเขาพยายามก่อเรื่องเป็นนิจ เธอจึงได้แต่เหลือบมองหมู่หนิงซวี่ด้วยความสิ้นหวัง “ไปคุยกันที่อื่นเถอะ ให้พวกเขาทำหน้าที่ของเขาไป” หมู่หนิงซวี่รู้สึกตรงไปตรงมาเช่นกัน เธอผลักเก้าอี้รถเข็นของซินเซียออกไปทางด้านข้างอย่างช้า ๆ เหนียนรุงนีเดินมา เธอมองไปที่หมู่หนิงซวี่เป็นที่แรก ก่อนจะหันมามองซินเซีย “เจ้าเป็นสาวกของวิหารพาร์ทีนอน วิหารเทพธิดาจริงหรือไม่?” เหนียนรุงนีถามอย่างจริงจัง “ข้าจะได้เป็นสาวกอย่างเป็นทางการก็ต่อเมื่อฝึกฝนเสร็จสิ้น ณ ที่นี่ ตอนนี้ข้าอยู่ในช่วงทดลองปฏิบัติหน้าที่เท่านั้น” ซินเซียตอบ เธอไม่ได้แสดงความจองหองแต่อย่างใด “อ้อ... อื้ม...” เหนียนรุงนีพูดเหมือนกําลังจมอยู่กับความคิด หมู่หนิงซวี่ไม่ได้สนใจคำตอบนั้นมากนัก เธอจึงถามต่อว่าซินเซียมาที่นี่ทำไม เธอไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็นความบังเอิญล้วน ๆ! “ข้ามาเป็นนักฝึกงาน นักเรียนของวิหารพาร์ทีนอนกำลังสอบประจําปี นักเรียนทุกคน รวมถึงนักเรียนจากต่างแดน ต้องเข้าร่วมและเพียงผ่านการปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ข้าจึงจะสามารถสมัครเข้าวิหารพาร์ทีนอนอย่างเป็นทางการและกลายเป็นนักเวทแห่งวิหารได้ เมื่อก่อนมีภาพมายปรากฏในบริเวณนี้ หลังจากนั้นคนอียิปต์กับสัตว์ซอมบี้ต่างสู้รบกันอย่างไม่จบสิ้น เพื่อเป็นผลให้นักเรียนวิหารพาร์ทีนอนต้องถูกส่งมาที่นี่เพื่อรักษาผู้บาดเจ็บ” ซินเซียกล่าว “บังเอิญจริง ๆ ที่ทีมชาติของเราก็ถูกส่งมาที่นี่ด้วย ข้าเชื่อว่าทีมชาติอื่น ๆ คงเดินทางมายังอียิปต์แล้ว แต่ข้าไม่ได้คาดคิดว่าเราจะมาอยู่ในเมืองเดียวกัน” หมู่หนิงซวี่กระซิบ หมู่หนิงซวี่คราวนี้ยังไม่ได้พบซินเซียมานาน นับแต่สมัยที่ทั้งสองสนิทกันตั้งแต่เด็ก ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับฉู่เฟิงแต่อย่างใด เพราะหมู่หนิงซวี่สนิทกับซินเซียมาก่อน จนกระทั่งชายหนุ่มจอมแสบคนหนึ่งพยายามจะครอบครองหัวใจเธอและเกือบลักพาตัวไป — ฝั่งตรงข้าม หลังจากซินเซียจากไป ฉู่เฟิงได้เถียงกับชายที่ชื่อคูลุน เหตุผลของการเถียงกันนั้นง่ายดาย ฉู่เฟิงรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นว่าสีหน้าของชายคนนั้นเป็นภัยคุกคามต่อเขา โดยเฉพาะเมื่อเขาถูกมอบหมายให้ดูแลซินเซีย — นี่ใครกัน? เขาต้องมีเจตนาชั่วแน่ ๆ พยายามเฝ้าซินเซียเพื่อหวังผลประโยชน์! — คูลุนไม่พอใจมาก คนหนึ่งได้หมิ่นประมาทเทพธิดาที่เขาปกป้องด้วยคำสาบาน หากเขามิได้สับเนื้อชายคนนี้เป็นแปดชิ้น เขาจะปกป้องเกียรติในฐานะนักรบศักดิ์สิทธิ์แห่งวิหารพาร์ทีนอนได้อย่างไร? — “พี่ชายฉู่เฟิง คูลุนเป็นเพียงนักรบผู้พิทักษ์แห่งวิหารพาร์ทีนอน วิหารอัศวิน สมาชิกวิหารเทพธิดาทุกคนจะมีนักรบผู้พิทักษ์คอยปกป้อง คูลุนก็เพียงแค่ปฏิบัติตามหน้าที่ โปรดอดทนต่อเขาหน่อย!” ซินเซียยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉู่เฟิง จะให้ฉู่เฟิงเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมและแยบคายมากเพียงไร? ทําไมจึงอิจฉาคนอื่นอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้? เขาไวต่อทุกสิ่งและตึงเครียดเกินไป เสมือนเด็กน้อยเลย “ข้าไม่ได้มาจะเรื่องกับเขา เป็นเขาที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ ข้าบอกความสัมพันธ์ของเราแล้ว แต่เขาไม่เชื่อและยังเรียกร้องให้ข้าลงโทษ ที่วิหารพาร์ทีนอนมีแต่คนโง่อย่างนั้นเหรอ? หรือจะให้นักรบผู้พิทักษ์ขัดขวางไม่ให้สตรีแห่งวิหารพาร์ทีนอนมีความรักเหรอ?” ฉู่เฟิงพ่นวาจาอย่างหงุดหงิด “วิหารไม่ได้ห้ามไว้” “อย่าให้คนแบบเขาอยู่ใกล้เจ้า เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คนดี” ฉู่เฟิงกล่าว “วิหารเป็นผู้จัด หากเจ้าไม่ชอบเขา ข้าจะยื่นเรื่องขอเปลี่ยนนักรบผู้พิทักษ์คนอื่น” ซินเซียกล่าว “มีนักรบหญิงหรือไม่?” ฉู่เฟิงถาม “...” อย่างที่คิด ฉู่เฟิงไม่ได้ขุ่นเคืองคูลุน เขาเพียงแต่ไม่ต้องการเห็นคู่แข่งที่จะมาอวดอ้างต่อหน้าเขาเท่านั้นเอง! “ท่านซินเซีย คนไข้ชายที่หน้าอกถูกเฉานเป็นทางยาวถูกส่งมาที่นี่แล้ว ขอรบกวนท่านช่วยชีวิตด้วย เขาบาดเจ็บแบบนี้ก็เนื่องจากพยายามล่อสัตว์ซอมบี้ออกไปเพื่อช่วยชีวิตพวกเรา!” ชายหนุ่มที่เป็นเหงื่อโชกปรากฏตัวขึ้นและร้องขอต่อซินเซีย ซินเซียเหลือบมองฉู่เฟิง ฉู่เฟิงเหลือบมองเตียงคนไข้ในเต็นท์สีขาวแล้วเห็นชายวัยสามสิบปีกําลังเสียเลือดอย่างหนัก ดูเหมือนว่าจะเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ “ข้าจะไปกับท่าน!” ฉู่เฟิงผลักซินเซียเข้าไปในเต็นท์ ฉู่เฟิงอยากคุยกับซินเซียอย่างเต็มที่ เนื่องจากพวกเขาไม่ได้เจอกันมานาน การได้พบหน้ากันย่อมดีกว่าการพูดคุยผ่านโทรศัพท์หรือทางวิดีโอ ฉู่เฟิงมองออกว่าซินเซียกําลังยุ่งอยู่ มีผู้ป่วยมากมายถูกส่งมาให้เธอรักษา เนื่องจากเป็นการช่วยชีวิต ฉู่เฟิงจึงไม่ลามกเกินไปที่จะรบกวนเธอต่อไป เขาไม่ว่าอะไรหากต้องรอให้เธอรักษาคนไข้เสร็จก่อน