บทที่ 1036: ยอดเขาจอมเผด็จการ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย: XephiZ แก้ไขโดย: Aelryinth “ปล่อยฟ้าผ่า!” ฉู่เฟิงปล่อยฟ้าผ่าที่เพิ่งดูดซับเข้าสู่ร่างกายออกมาทั้งหมด ลำแสงฟ้าผ่าเรียงตัวเป็นแนวพุ่งไปข้างหน้าอย่างกับพรมที่เคลื่อนที่ นกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงไม่มีที่ว่างให้หนีรอด เมื่อถูกลำแสงฟ้าผ่ากระทบก็ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด! ฉู่เฟิงได้ปล่อยพลังงานฟ้าผ่าที่กักตุนไว้ออกมาทั้งหมด ลำแสงฟ้าผ่ามีพลังร้ายกาจ ทว่านกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงแทบยืนไม่ได้แล้วหลังจากการโจมตีต่อเนื่อง! สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ นกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงถูกปกคลุมไปด้วย “รอยแผลร้ายเผด็จการฟ้าผ่า” มากมาย ฉู่เฟิงเพียงใช้ความคิดกระตุ้นขึ้นมา รอยแผลเหล่านั้นก็ส่องแสงสีเหลืองเจิดจ้าทันที! มังกรฟ้าผ่าสีเหลืองฉีกท้องฟ้ากลางคืนออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนพุ่งลงมาจากหมู่เมฆสีดำ มันยาวเหยียดและไม่อาจหยุดยั้ง มุ่งตรงไปยังนกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิง! นกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงยังไม่ทันฟื้นตัวจากแรงช็อตฟ้าผ่าครั้งก่อน เมื่อ “เสียงเรียกของเผด็จการ” ที่ถูกกระตุ้นโดยรอยแผลร้ายเผด็จการฟ้าผ่าจำนวนหลายสิบแห่งพุ่งลงมาจากท้องฟ้าและกระแทกมันลงไปในหลุมดำดังตูม! รู้สึกราวกับว่าร่างกายมันกำลังจะพังทลาย! อาชารุยัยตกตะลึงเมื่อเห็นภาพนี้ ร้ายเผด็จการฟ้าผ่ามีพลังแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอคิด ยิ่งไปกว่านั้นรอยแผลร้ายเผด็จการฟ้าผ่ายังสามารถก่อกองรวมกันก่อนจะกระตุ้นเสียงเรียกของเผด็จการ จนถึงกับส่งมังกรฟ้าผ่าสีเหลืองลงมาเพื่อลงโทษเป้าหมาย! หากรอยแผลร้ายเผด็จการฟ้าผ่าก่อเกินกว่าสามสิบแห่งบนเป้าหมายเดียวกัน ความเสียหายของเสียงเรียกของเผด็จการจะเทียบเท่ากับคาถาฟ้าผ่าระดับสูง นกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากแรงช็อตฟ้าผ่าครั้งก่อนอยู่แล้ว หลังถูกเสียงเรียกของเผด็จการตีเข้า ก็แทบจะครึ่งตาย! นกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงอยู่ที่ขีดจำกัดแล้ว มันกระพือปีกพยายามหนีไปรวมกับพวกพ้อง ฉู่เฟิงยิ้มกว้างเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตระดับผู้บัญชาการพยายามหนี เขารู้สึกราวกับว่ามีพลังฟ้าผ่าให้ใช้ไม่หมดภายในร่างกาย สั่งการได้ตามใจชอบ! “อย่าหลงอยู่นาน เดี๋ยวนกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงตัวใหญ่กลับมาจะวุ่นวาย!” อาชารุยัยเตือนเขา “อื้ม!” ฉู่เฟิงพยักหน้า เขาได้รับเมล็ดพันธุ์ฟ้าผ่าระดับวิญญาณแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องพันกับนกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงต่อไป มีทั้งหมดเก้าตัว หากไม่มีความช่วยเหลือของไททันภูเขา พวกเขาคงลำบากที่จะจัดการ! “ทางนี้!” อาชารุยัยชี้รอยแยกขึ้นมาทันที “เพิ่งออกมาจากที่นั่นไม่ใช่หรือ?” ฉู่เฟิงงง “อย่าพูดมาก เข้าไปเลย” อาชารุยัยกล่าว ขณะที่พูดคุยกัน กำแพงไฟขนาดมหึมาเชื่อมต่อระหว่างเมฆกับภูเขากำลังก่อตัวขึ้นในอากาศ กำแพงไฟที่ท่วมท้นด้วยพลังนั้นดูน่าครั่นคร้ามเหลือเกิน! นกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงตัวใหญ่ได้กลับมาแล้ว ฉู่เฟิงไม่คิดว่าตัวเองไม่มีทางพ่ายแพ้เพียงเพราะได้รับเมล็ดพันธุ์ระดับวิญญาณ อานุภาพร่วมของนกแร้งฟ้าผ่าเปลวเพลิงเก้าตัวนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง! อาชารุยัยเรียกดาบมืดผู้เชี่ยวชาญกลับ ฉู่เฟิงก็เก็บเสวียนเสวียนเต้ขึ้นในพื้นที่สัญญา ตามทางเดินต่อไป จนกระทั่งไปถึงจุดที่ร้ายเผด็จการฟ้าผ่าอยู่ก่อนหน้านี้ ฉู่เฟิงจึงรู้ตัวว่า จุดที่พบลูกบอลฟ้าผ่านั้นไม่ใช่จุดสิ้นสุด ยังมีทางแคบและยาวต่อไป นำไปสู่ถ้ำ ฉู่เฟิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นตามอาชารุยัย เขาว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่ามีทางเดินอยู่ตรงนี้? อีกอย่าง หากเธอตั้งใจมาที่นี่ ก็หมายความว่าเธอต้องจัดการกับร้ายเผด็จการฟ้าผ่าด้วย เขาได้ทำคุณประโยชน์ให้เธอโดยขจัดมันออกไปแล้ว และยังจ่ายเงินเธออีกด้วย! แต่พอคิดดูอีกที หากไม่มีความช่วยเหลือจากอาชารุยัย เขาก็คงไม่อาจหาร้ายเผด็จการฟ้าผ่าเจอเช่นกัน… “ชัดเจนว่าเจ้าตั้งใจมาที่นี่ตั้งแต่แรก แต่กลับพูดว่าจะมีโอกาสมากขึ้นหากเราสะสมร้ายเผด็จการฟ้าผ่าก่อน” ฉู่เฟิงชี้ประเด็นในถ้ำแคบและมืด “ข้ามิได้โกหก; เจ้าก็ได้ร้ายเผด็จการฟ้าผ่ามาแล้ว มันเป็นเมล็ดพันธุ์ระดับวิญญาณคุณภาพเยี่ยม!” อาชารุยัยตอบอย่างร่าเริง “ข้ากำลังคิดถึงเงินของข้า” ฉู่เฟิงบ่น “ข้าคิดว่าข้าไม่ได้เรียกร้องมากพอ!” อาชารุยัยโต้กลับ “เรากำลังจะไปไหน?” “ไปสู่ยอด!” — สัตว์ปิศาจมากมายอาศัยอยู่บนภูเขาจอมเผด็จการ ผู้ใดพยายามปีนเขามักจะถูกชาวบ้านบนภูเขากลืนกิน ส่วนใหญ่แล้วสัตว์ที่เรียกภูเขานี้ว่าบ้านคือสัตว์ระดับผู้บัญชาการ และส่วนมากก็มีเลือดสายโบราณ บางตัวเคยปกครองภูเขา บางตัวกำลังผงาดขึ้นเป็นผู้ปกครองใหม่ ไม่ว่าอย่างไร พวกมันมิได้มีมิตรภาพต่อมนุษย์มากนัก ถ้ำภายในภูเขาแท้จริงแล้วคือทางลับนำสู่ยอดเขา พอพวกเขาก้าวออกมาจากถ้ำ ท้องฟ้าก็สว่างขึ้นแล้ว แต่เนื่องจากยอดเขามักจะปกคลุมด้วยเมฆ ยอดเขาและสันเขาใกล้เคียงจึงยังมืดสลัว ทางสู่ยอดเขามีความชันอย่างยิ่ง ราวกับว่าพวกเขาจะหล่นลงไปได้ทุกเมื่อขณะไต่ระดับขึ้นไป หินแหลมคมตามทางดูคล้ายมังกรยักษ์ที่มีหนามบนหลัง เป็นเหมือนทางลาดที่ทอดตัวสู่เมฆ สุดท้ายก็กลายเป็นหน้าผาชันยาวและชัน! หน้าผายื่นเลยออกไปจากภูเขา ทางเดินราบเรียบ แต่เมื่อมองไปจากระยะไกลก็ดูน่าขนลุกดั่งผู้หนึ่งกําลงยืนอยู่บนทางเดินลอยฟ้า มีลมพัดแรงและเมฆเคลื่อนตัวผ่านไป… “จงยืนที่ปลายหน้าผา” อาชารุยัยกล่าวแก่ฉู่เฟิง “ท่านจะให้ข้าทำเช่นนั้นเพื่ออะไร?” ฉู่เฟิงว่า “ไม่มีเวลาให้อธิบายแล้ว เมื่อเจ้าอยู่ที่นั่นแล้ว จงปล่อยเวทมนตร์อวกาศ!” อาชารุยัยกล่าว “ข้าเข้าใจ…” ฉู่เฟิงรู้ว่าอาชารุยัยกำลังก่อกรรมทำเข็ญจากสีหน้าจริงจังของเธอ จริงอยู่ ฉู่เฟิงไม่เคยรู้สึกว่ายอดเขาจอมเผด็จการนี้เป็นเพียงที่ธรรมดา เมฆต่างหากที่กำลังจมลงมาอยู่ที่เท้าของเขา ท้องฟ้าสดใสและสีฟ้าอย่างสมบูรณ์แบบ ทะเลเมฆกำลังเคลื่อนตัวอยู่ใต้เท้าของเขา ภูเขาจอมเผด็จการทั้งลูกปกปิดอยู่ในหมอกเมฆปัจจุบัน ทางลาดที่นำไปสู่หน้าผาคล้ายสะพานหักสีเทาขาว ประทานทิวทัศน์อันงดงามให้แก่เขา ฉู่เฟิงเดินทางไปยังปลายหน้าผาอย่างช้าๆ รู้สึกราวกับว่ากําลังเดินสู่แท่นบูชาแห่งสวรรค์ เมื่อฉู่เฟิงไปถึงปลายหน้าผา เขาก็เหลือบมองลงไปโดยไม่รู้ตัว เกิดช่องว่างในหมอกพอดี ฉู่เฟิงจ้องมองผ่านช่องว่างนั้น พยายามเดาความสูงปัจจุบันของเขา แต่เมื่อฉู่เฟิงมองลงไป เขาเห็นเพียงสีดำบางอย่าง และมันดูเหมือนจะกำลังเคลื่อนไหว… “นั่นมันอะไร?” ฉู่เฟิงสับสน เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อมองเข้าไปในช่องว่าง ดูว่าสิ่งที่บดบังทัศนวิสัยของเขาคืออะไร “ฉู่เฟิง จงปล่อยเวทมนตร์อวกาศ!” สุรเสียงของอาชารุยัยมาจากอีกด้านหนึ่ง ฉู่เฟิงสุดท้ายก็รวบรวมความคิดและปฏิบัติตามคำสั่งของอาชารุยัยโดยปล่อยเวทมนตร์อวกาศ “อย่ามองลงไป มองมาที่ข้านี่!” อาชารุยัยตะโกนขึ้นมาทันที ฉู่เฟิงเหลือบมองไปที่อาชารุยัยและเห็นเธอกําลังวิ่งเข้ามาหาเขาจากระยะห้าศาสตรวรรษเมตร เธอกําลังวิ่งเร็วราวแมว ฉู่เฟิงไม่อาจเข้าใจได้ว่าทําไมเธอถึงหยุดเขาไม่ให้มองลงไป จะกังวลว่าเขากลัวความสูงหรือ? ฉู่เฟิงเป็นคนซนนิดๆ เขาไม่อาจช่วยเหลือตนเองได้แต่มองลงไป เพราะเขาใคร่จะรู้อย่างยิ่งว่าสีดำใต้ช่องว่างนั้นคืออะไร ขณะเดียวกัน ทะเลเมฆก็จมลงไปอีกหลายสิบเมตร เปิดเผยรูปทรงสีดำมากขึ้น! “พระเจ้า นี่มันบ้าอะไรกัน?” ฉู่เฟิงตกตะลึง สายตาของเขาจ้องมองไปที่สิ่งมีชีวิตสีดำในหมอก ฉู่เฟิงรู้สึกราวกับว่ากําลังมองดูกระดูกสันหลังของสิ่งมีชีวิต มันปกคลุมไปด้วยเกล็ดอย่างหนาแน่น มีหนามสีดำยาวๆ คล้ายเขาสัตว์ มีขนาดใหญ่ดั่งเขาของแมมมอธ! ฉู่เฟิงตกใจไม่ใช่เพราะเขาสามารถดูรูปลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตสีดำได้ใกล้ขึ้น แต่เพราะเขามองไม่เห็นรูปลักษณ์เต็มรูปแบบของสิ่งมีชีวิตแม้จะมองลงไป! ฉู่เฟิงรู้ตัวว่าเขาเพียงได้เห็นเพียง “ปลายยอดของภูเขาน้ําแข็ง” เท่านั้น! มันใหญ่เกินไป! สัตว์มีขนาดใหญ่โตเสียจนเขาไม่อาจเห็นได้ด้วยสายตาเพียงครั้งเดียว เมื่อมันค่อยๆ ลุกขึ้น ฉู่เฟิงรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ตกลงไปในเหวอันห้วงลึก เขาถูกท่วมท้นด้วยความรู้สึกว่าตัวเล็กและเล็กนิดเดียว! “อย่าเคลื่อนไหว จงยืนที่เดิม!” สุรเสียงของอาชารุยัยดังขึ้น ที่จริงแล้ว คลื่นเสียงอันช็อกสะเทือนกําลังมาจากข้างล่างฉู่เฟิง เสียงดังจนหูฟังไม่ได้ มีเพียงความเจ็บปวดแหลมคมในหัวเท่านั้น กําลังบอกเขาว่าแก้วหูของเขากําลังจะปริ! -นี่มันบ้าอะไรกัน?- 𝚏𝕣𝐞𝗲𝐰𝐞𝐛𝐧𝕠𝕧𝚎𝚕.𝐜𝚘𝗺 ฉู่เฟิงรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขากําลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เขาพยายามวิ่งหนีโดยไม่รู้ตัว แต่เขาจําได้ทันทีว่าอาชารุยัยขอให้เขายืนนิ่ง ฉู่เฟิงเชื่ออย่างแรงกล้าว่าหากสิ่งมีชีวิตข้างล่างพยายามจะฆ่าเขา ไม่มีทางที่เขาจะหนีรอดได้ สิ่งมีชีวิตนั้นใหญ่โตเกินไป ขนาดของมันเกินความเข้าใจของฉู่เฟิง เสมือนร่างกายของมันใหญ่กว่าทะเลเมฆ! เกล็ด สันหลัง ผิวสีดำ นั่นคือทั้งหมดที่ฉู่เฟิงสามารถเห็นได้! “การเดินทางข้ามอวกาศ: การเปลี่ยนแปลงในพริบตา!” อาชารุยัยกระโดดออกไป เมื่อเธออยู่ห่างจากฉู่เฟิงราวห้าสิบเมตร พื้นที่ระหว่างเธอกับฉู่เฟิงก็ผิดรูปผิดร่าง เมื่ออาชารุยัยเข้าใกล้ พื้นที่คดโค้งอย่างหนัก เวทมนตร์อวกาศที่ฉู่เฟิงปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ก็มีผลด้วย ทําให้กระบวนการเร็วขึ้น ท่ามกลางเสียงกัมปนาทของคลื่นเสียง สายตาของฉู่เฟิงเริ่มพร่ามัวเนื่องจากพื้นที่ที่บิดเบี้ยว เขาได้เหลือบเห็นกรงเล็บขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตสีดำกวาดมาใส่เขา กรงเล็บใหญ่พอที่จะทําให้หน้าผาทั้งหลุมพังพินาศ ยิ่งไปกว่านั้นรูปลักษณ์เล็กๆ ของเขาและอาชารุยัย! เมื่อกรงเล็บสีดำเข้ามาใกล้ ฉู่เฟิงไม่อาจช่วยเหลือตนเองได้แต่กระซิบว่า “ข้าจะตายจริงๆ หรือ หลังจากได้รับเมล็ดพันธุ์ระดับวิญญาณใหม่เนี่ยนะ?”