ตอนที่ 2315 - หมาป่าผู้สง่างาม โซน่าห์เสียเปรียบหมาป่าหิมะเฟยซี (Flying Creek Snow Wolf) อยู่เล็กน้อยในด้านความเร็ว แขนของเขาถูกเปิดเผยอยู่ตรงหน้าหมาป่าหิมะเฟยซีอย่างจัง หมาป่าตัวนี้ไม่ได้โลภมาก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยโอกาสที่จะกระชากแขนของศัตรูให้ขาดออกไป “เนื้อหิน!” แขนของโซน่าห์สั่นสะท้าน โคลนสีดำพลันผุดขึ้นบนผิวสีแทนของเขาและแข็งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นชั้นเซรามิกหุ้มแขนของเขาไว้ หมาป่าหิมะเฟยซีไม่อาจกัดทะลุเกราะป้องกันนั้นได้ เพราะมันไม่อยากให้ฟันของตัวเองหัก มันจึงสะบัดคอโยนโซน่าห์ขึ้นไปในอากาศอย่างไม่ใส่ใจ โซน่าห์รู้สึกเวียนหัวจากการหมุนคว้าง เขาได้ยินเสียงหมาป่าหอนขณะที่กำลังร่วงลงสู่พื้น เสาหินน้ำแข็งพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินทันที ปลายแหลมคมของมันจ่อรอรับโซน่าห์ที่กำลังตกลงมาจากฟากฟ้า โซน่าห์ถึงกับตกใจ เขาไม่คิดว่าหมาป่าระดับผู้บัญชาการตัวนี้จะเก่งทั้งการต่อสู้ระยะประชิดและเวทมนตร์ แถมเวทมนตร์ของมันยังแข็งแกร่งกว่าจอมเวทน้ำแข็งระดับสูงส่วนใหญ่เสียอีก! โซน่าห์รีบอัญเชิญปีกวายุออกมาอย่างลนลาน ปีกวายุของเขาแตกต่างจากจอมเวทลมทั่วไป จอมเวทลมส่วนใหญ่มักจะมีสายลมในรูปของปีกติดอยู่ที่แผ่นหลังซึ่งจะกระพือเหมือนปีกนก ทว่าปีกวายุของโซน่าห์กลับประกอบด้วยขนนกหลายสิบเล่มที่เรียงซ้อนกัน ซึ่งกลายเป็นแผ่นจานวายุอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา เขาก้าวไปบนจานวายุเหล่านั้นราวกับกำลังกระโดดไปมาระหว่างก้อนเมฆ จานวายุหมุนอย่างรวดเร็วและพ่นกระแสลมรุนแรงลงสู่พื้นดิน พร้อมกับส่งร่างของโซน่าห์ให้สูงขึ้นไปอีก ป้องกันไม่ให้เขาร่วงลงไปเสียบกับเสาน้ำแข็งเบื้องล่าง โซน่าห์ประสานงานได้อย่างดีเยี่ยมเมื่อมีจานวายุอยู่ใต้ฝ่าเท้า เขาเปลี่ยนทิศทางหรือกลับตัวกลางอากาศได้อย่างอิสระ หมาป่าหิมะเฟยซีบินไม่ได้ มันทำได้เพียงเรียกเสาหินน้ำแข็งขึ้นมาแล้วกระโดดสลับไปมาระหว่างเสาเหล่านั้นเพื่อต่อสู้กับโซน่าห์ที่อยู่กลางอากาศ โซน่าห์มีความได้เปรียบอย่างมากเมื่ออยู่บนฟ้า เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหลบหลีกเสาน้ำแข็งที่ผุดขึ้นมาจากพื้น พร้อมกับโจมตีหมาป่าหิมะเฟยซีด้วยเวทลมและเวทดินจากระยะที่ปลอดภัย “โฮ่ง!” นี่เป็นเวลานานแล้วที่หมาป่าหิมะเฟยซีถูกโม่ฟานอัญเชิญออกมาต่อสู้แทน ในที่สุดมันก็ได้เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ และพร้อมจะพิสูจน์ให้โม่ฟานเห็นว่ามันไม่ได้เกียจคร้าน มันจึงเปิดฉากโจมตีอย่างดุดันไม่หยุดยั้ง เสาน้ำแข็งต้นหนึ่งพังครืนลงมาทางโซน่าห์ ทำให้เขาเสียการทรงตัว เกือบจะร่วงลงไปกระแทกพื้น หมาป่าหิมะเฟยซีพุ่งทะยานออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี ทิ้งภาพติดตาไว้ห้าสายตลอดเส้นทางที่มันวิ่ง โซน่าห์ถูกกระแทกจนหลุดออกจากจานวายุชั่วคราว แต่มันก็หมุนกลับมาใต้เท้าของเขาได้อย่างรวดเร็วราวกับบูมเมอแรง หมาป่าหิมะเฟยซีรู้ดีว่ามันจะเสียโอกาสทองในการเข้าใกล้โซน่าห์ไปหากจานวายุกลับมาอยู่ที่เดิม จึงเร่งความเร็วขึ้นไปอีก ภาพติดตาทั้งห้าสายด้านหลังบ่งบอกชัดเจนว่ามันได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว หอกน้ำแข็งที่มันกำลังวิ่งอยู่นั้นเกือบจะตั้งฉากกับพื้นดิน การวิ่งขึ้นในแนวตั้งย่อมทำให้ความเร็วลดลงเล็กน้อย หมาป่าหิมะเฟยซีหอนออกมาสองสามครั้ง กล้ามเนื้อตามขาของมันเริ่มปริแตกจากการฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัด ผิวหนังของมันเริ่มฉีกขาดตามกล้ามเนื้อ ขาของมันเริ่มมีเลือดไหลซึม เลือดเหล่านั้นกลายเป็นสายสีแดงตามหลังมันมาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ น้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดทันทีเมื่อภาพติดตาสายที่หกปรากฏขึ้นเบื้องหลังหมาป่าหิมะเฟยซี มันพุ่งถึงยอดเสาน้ำแข็งในชั่วพริบตาขณะที่ภาพติดตาทั้งหมดผสานรวมเป็นหนึ่ง! “มันเพิ่งจะก้าวข้ามขีดจำกัดด้านความเร็วไปงั้นหรือ?” โม่ฟานอุทานด้วยความประหลาดใจ ขณะที่หมาป่าพุ่งตัวออกจากหอกน้ำแข็งเหมือนขีปนาวุธที่ปกคลุมด้วยไอเย็น แรงมหาศาลจากการเร่งความเร็วอย่างฉับพลันของหมาป่าหิมะเฟยซีทำให้โซน่าห์เสียการทรงตัวอีกครั้ง หมาป่าหิมะเฟยซีตวัดกรงเล็บ พลังของมันเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลพร้อมกับความเร็วที่ล้นเหลือ การตวัดกรงเล็บครั้งนี้ปลดปล่อยรอยแผลตัดไขว้ผ่านท้องฟ้าสลัว ตรงเข้าหาโซน่าห์! ร่างของโซน่าห์แข็งทื่อขณะที่พยายามจะไต่ระดับความสูงให้มากขึ้น เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากช่องท้องเมื่อร่างกายของเขาค่อยๆ ถูกฟันขาดออกเป็นสองท่อน จานวายุยังคงลอยสูงขึ้นไป แต่มันกำลังพาร่างกายท่อนล่างของโซน่าห์ไปด้วยเท่านั้น ร่างท่อนบนของเขาร่วงลงกระแทกทุ่งน้ำแข็งเบื้องล่างอย่างแรง จานวายุจางหายไปในที่สุดทิ้งห่างออกไป พร้อมกับพาร่างท่อนล่างของโซน่าห์หายลับไป หมาป่าหิมะเฟยซีร่อนลงยืนระหว่างเสาน้ำแข็ง มันมองกองเลือดแล้วหอนออกมาด้วยชัยชนะ นี่เป็นนิสัยของหมาป่าหิมะเฟยซีทุกครั้งที่ชนะการต่อสู้ มันกำลังประกาศชัยชนะของมัน! “ทำได้ดีมาก!” โม่ฟานยกนิ้วโป้งให้หมาป่าหิมะเฟยซี โม่ฟานปฏิบัติกับมันเหมือนสัตว์เลี้ยงมานานมากแล้ว หลังจากเห็นผลงานที่น่าประทับใจนี้ เขาเริ่มพิจารณาอย่างจริงจังว่าควรจะช่วยให้มันวิวัฒนาการหรือไม่ โม่ฟานไม่ได้เพิกเฉยต่อมันโดยเจตนา แต่การที่สิ่งมีชีวิตระดับผู้บัญชาการจะวิวัฒนาการเป็นระดับผู้ปกครองนั้นยากเกินไป เขาจำเป็นต้องใช้ทั้งจิตวิญญาณ สายเลือด และกระดูกของสิ่งมีชีวิตระดับผู้ปกครองอีกตัวหนึ่ง! ต่อให้รวบรวมได้ครบทั้งสามอย่าง โอกาสที่หมาป่าหิมะเฟยซีจะวิวัฒนาการสำเร็จก็ยังมีไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ! โม่ฟานไม่มีทรัพยากรใดๆ อยู่ในตอนนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่เหมาะสมกับเผ่าพันธุ์หมาป่า “บางทีฉันควรลองไปสำรวจเครื่องบินอัญเชิญสัตว์เวทดูว่ามีตัวไหนที่เป็นระดับผู้ปกครองที่เหมาะสมกับแกบ้าง ในเมื่อแกกระหายที่จะแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้” โม่ฟานพึมพำ หมาป่าหิมะเฟยซีเป็นสิ่งมีชีวิตระดับผู้บัญชาการขั้นก้าวหน้า การที่จะแข็งแกร่งขึ้นไปมากกว่านี้ในขั้นปัจจุบันเป็นเรื่องยาก การที่มันสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดด้านความเร็วได้ในวันนี้ถือเป็นเรื่องน่าประหลาดใจจริงๆ หมาป่าหิมะเฟยซีพยักหน้าตอบรับก่อนจะกลับสู่เครื่องบินอัญเชิญสัตว์เวท หมาป่าหิมะเฟยซีได้ช่วยเหลือโม่ฟานไว้อย่างมากที่จัดการโซน่าห์ให้ ไม่เช่นนั้นโม่ฟานคงต้องรับมือกับศัตรูที่กำลังจะมาถึงเพียงลำพัง… — พันโทเมสันเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง “ทำไมหมาป่าตัวนั้นถึงกลับไปหาเธอ? ฉันไม่ได้อัญเชิญมันมาด้วยการสวดอ้อนวอนต่อฟอร์เนียส (Forneus) หรอกหรือ?” “บางทีอาจเป็นเพราะมันเป็นสัตว์อัญเชิญของฉันล่ะมั้ง?” โม่ฟานแกล้งบอกใบ้ พันโทเมสันจมลงสู่ห้วงความคิดทันที “เธอจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฟอร์เนียสเลยอย่างนั้นเหรอ?” เขาถามอย่างระมัดระวัง “มันไม่เคยเกี่ยวกับฟอร์เนียสตั้งแต่แรกแล้ว!” โม่ฟานยืนยันเสียงแข็ง “ฉันน่าจะรู้อยู่แล้วเชียว…” พันโทเมสันพลันกระจ่างแจ้ง เขาหลุดปากออกมา “ฉันนับถือเซอร์นุนนอส (Cernunnos) เทพเจ้าแห่งสัตว์ป่าอย่างลับๆ มาตั้งแต่อายุสิบหกแล้ว!” “ไปไกลๆ ไป๊!”