บทที่ 1119 วิถีแห่งการฝึกตนยุคบรรพกาล? ที่ด้านหน้าของถ้ำ พวกเขาเห็นภาพฉายของชายชราอีกครั้ง เกรย์และอลิซถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะในที่สุดพวกเขาก็จะได้รับคำแนะนำเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องทำในด่านนี้ เมื่อชายชราเห็นพวกเขา ดวงตาของเขาก็ฉายแววสับสน "พวกเจ้าจัดการเจ้าวัวนั่นแล้วหรือ?" เขาถามเมื่อทั้งสองเข้ามาใกล้ เกรย์พยักหน้า "แปลกจริง" ชายชราพึมพำ เกรย์และอลิซยังคงเต็มไปด้วยพลังงาน แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งต่อสู้กับวัวตัวนั้นมา ซึ่งตามปกติแล้วมันไม่ควรเป็นเช่นนั้น วัวตัวนั้นถูกโปรแกรมให้มีพลังเทียบเท่ากับคนที่กำลังต่อสู้ด้วย มันจะไม่ข่มคู่ต่อสู้อย่างสมบูรณ์ แต่จะสามารถต่อสู้จนกว่าอีกฝ่ายจะหมดแรง และเมื่อนั้นทางผ่านถึงจะเปิดออกเพื่อให้พวกเขาสามารถผ่านไปด่านถัดไปได้ ชายชราไม่ได้ติดใจเรื่องนี้นานนัก เมื่อคนเหล่านี้ผ่านด่านมาได้ เขาก็จะปล่อยให้พวกเขาเข้าสู่ด่านต่อไป "จงเดินผ่านทางเดินนี้ไป มันจะปลดปล่อยแรงกดดันใส่พวกเจ้า ยิ่งพวกเจ้าทนได้นานเท่าไหร่ รางวัลก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น" ชายชรากล่าวแล้วร่างก็เลือนหายไป ด่านนี้จะดีกว่านี้มากหากพวกเขาเหนื่อยล้า เพราะแรงกดดันจะผลักดันให้พวกเขาไปถึงขีดจำกัด แต่กลุ่มของเกรย์กลับไม่มีปัญหาอะไรเลย ซึ่งอยู่นอกเหนือความคาดหมายของชายชรา เกรย์และอลิซสบตากันก่อนจะเดินเข้าไปในถ้ำ สิ่งที่เห็นมีเพียงทางเดินยาวที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา "สงสัยจังว่าอะไรเป็นตัวปล่อยแรงกดดันพวกนี้" เกรย์มองทางเดินด้วยความสงสัย หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก้าวเท้าเข้าไปในทางเดิน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่เขาก็ตั้งหลักได้แทบจะในทันที แรงกดดันที่เขารู้สึกได้เพียงชั่ววูบก็มลายหายไปราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง ในทางกลับกัน อลิซหยุดชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อปรับตัวเข้ากับแรงกดดัน วอยด์และหัวหน้าเผ่ากระต่ายก็เช่นกัน เพียงแต่พวกมันรับมือได้ง่ายกว่าอลิซเล็กน้อย เนื่องจากพวกมันเป็นสัตว์อสูร จึงมีความอดทนต่อสิ่งเหล่านี้ได้ดีเยี่ยม เกรย์เป็นคนเดียวที่ไม่รู้สึกถึงอะไรเลย เขาเดินหน้าต่อไปอย่างสบายอารมณ์ ไม่ใส่ใจกับด่านนี้แม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าเกรย์เดินไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะได้รับผลกระทบจากแรงกดดัน อลิซจึงเดินตามหลังเขาไป แรงกดดันในช่วงแรกยังไม่ใช่สิ่งที่สามารถหยุดยั้งเธอไม่ให้ก้าวต่อไปได้ หนึ่งร้อยเมตร สองร้อยเมตร สามร้อยเมตร ยิ่งพวกเขาเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ แรงกดดันก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น มันเริ่มส่งผลกระทบต่ออลิซจนลมหายใจของเธอเริ่มหนักหน่วง เธอหันไปมองสีหน้าของเกรย์แล้วก็ต้องตกตะลึงกับเพื่อนคนนี้ของเธออีกครั้ง เกรย์ไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยด ราวกับว่าเขากำลังเดินเล่นในสวน "นายไม่รู้สึกถึงแรงกดดันบ้างเลยหรือ?" เธออดไม่ได้ที่จะถาม "แรงกดดันเหรอ? ก็ไม่นะ รู้สึกแค่ว่าผิวหนังมันยิบๆ นิดหน่อย ถ้าจะนับว่าเป็นแรงกดดันน่ะนะ" เกรย์ตอบ ใบหน้าของอลิซมืดลงทันทีที่ได้ยินคำตอบ บางครั้งเธอก็อยากจะอัดเกรย์ให้จมดินสักทีสองที "นายแน่ใจนะว่าไม่รู้สึกถึงแรงกดดันอะไรเลย?" เธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เพราะเกรย์ชอบล้อเล่นกับเพื่อนฝูงบ่อยครั้ง เธอจึงต้องมั่นใจว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น "ฉันพูดจริง ฉันไม่รู้สึกถึงแรงกดดันเลยสักนิด" เกรย์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง อลิซมองเขาด้วยสีหน้าแปลกๆ ฝั่งหัวหน้าเผ่ากระต่ายถึงกับสั่นสะท้านเมื่อเห็นและได้ยินทั้งหมดนี้ มันไม่อยากจะเชื่อเลย มันกำลังรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างหนัก แม้ตอนนี้จะยังพอเดินต่อไปได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปถึงปลายทางของทางเดินนี้หรือไม่ ส่วนวอยด์ไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจอะไรมากนัก มันรู้อยู่แล้วว่าเกรย์เป็นพวกประหลาด ทุกครั้งที่เห็นเกรย์ทำเรื่องเหนือธรรมชาติขึ้นมาใหม่ๆ มันจึงไม่เคยรู้สึกตกใจเลยสักครั้ง "ไปต่อไหวไหม?" เกรย์ถาม อลิซพยักหน้าพร้อมกัดฟันแน่น เกรย์ไม่ได้พูดอะไรต่อและเดินหน้าต่อไป อลิซเดินตามหลังเขามาโดยก้าวช้าลงเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าหากเดินไปถึงจุดหนึ่ง มันจะต้องอันตรายมากแน่ ห้าร้อยเมตร "ฉัน... ไปต่อไม่ไหวแล้ว" อลิซพิงร่างกับผนังถ้ำ ถึงจุดนี้ เกรย์เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันบนร่างกายบ้างแล้ว แรงกดดันนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนมีก้อนหินขนาดมหึมาทับอยู่ 'มันกดทับได้แค่สิ่งที่เกี่ยวข้องกับระดับการฝึกตนของฉันสินะ' เขาคิดในใจ ตอนที่เขาเพิ่งก้าวเข้ามาในทางเดิน เขารู้สึกได้ถึงพลังแปลกปลอมที่พยายามแทรกซึมเข้ามาในร่างกายเพื่อปั่นป่วนแก่นพลัง ทว่าแก่นพลังของเขาไม่ได้อยู่ในร่างแล้ว แต่มันถูกเก็บไว้ในมิติแห่งความโกลาหล ไม่เพียงเท่านั้น อัญมณีในร่างของเขายังตอบสนองและทำลายพลังงานที่พยายามจะแทรกเข้ามา นั่นคือเหตุผลที่เขาทำตัวสบายๆ มาโดยตลอด แต่กรณีนี้มันต่างออกไป เพราะตอนนี้มันเริ่มกดทับไปที่ร่างกายกายภาพของเขาโดยตรง 'นี่จะเป็นการทดสอบเพื่อฝึกฝนร่างกายหรือเปล่านะ? อยากรู้จังว่านักธาตุในยุคบรรพกาลฝึกฝนร่างกายกันอย่างไรบ้าง' เกรย์คิดในใจขณะสำรวจแรงกดดันที่กระทบต่อร่างกายของตน อลิซหยุดลงที่ระยะห้าร้อยเมตร เธอกำลังพยายามประคองตัวอย่างเต็มที่และไม่สามารถฝืนต่อไปได้อีกเมื่อร่างกายกายภาพถูกแรงกดดันเข้าเล่นงาน "งั้นฉันไปก่อนนะ" เกรย์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินหน้าต่อไป อลิซนั่งลงขัดสมาธิแล้วเริ่มทำสมาธิฝึกฝน เธอสัมผัสได้ว่าสถานที่แห่งนี้ยอดเยี่ยมมากสำหรับทั้งแก่นพลังและร่างกายของเธอ ผลลัพธ์เริ่มเห็นได้ชัดในแก่นพลังของเธอ เพราะเธอได้ผ่านระยะทางมาพอสมควรแล้ว วอยด์และหัวหน้าเผ่ากระต่ายเดินตามเกรย์ไป พวกมันยังพอไปต่อได้จึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องรั้งรอ อีกอย่าง การฝึกแบบนี้ส่งผลดีต่อพวกมันไม่น้อย โดยเฉพาะส่วนที่ช่วยเสริมสร้างร่างกาย สัตว์อสูรนั้นมีพื้นฐานร่างกายที่แข็งแกร่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ชายหนุ่มหนึ่งคนกับสัตว์อสูรตัวน้อยอีกสองตัวที่เกาะอยู่บนไหล่แต่ละข้างเริ่มก้าวเดินลึกเข้าไปในถ้ำ .... ในส่วนลึกของถ้ำ ปรากฏศาลาหลังหนึ่งตั้งอยู่ และที่ใจกลางศาลามีชุดเกราะลอยอยู่อย่างโดดเดี่ยว ชุดเกราะนั้นเปล่งประกายเจิดจ้า แม้จะอยู่ในสถานที่แห่งนี้มานานแสนนาน แต่รัศมีของมันก็ไม่อาจถูกบดบังได้ ที่ด้านข้างของศาลา มีร่างหนึ่งปรากฏให้เห็น แต่ก็ไม่อาจบอกได้ว่าร่างนั้นยังมีชีวิตหรือตายไปแล้ว