บทที่ 1296 หวาดกลัวต่อมนุษย์ “จะเอาอย่างไรต่อ?” อลิซถาม พวกเขาโจมตีเจ้าชายทั้งสองเพื่อเป็นการสั่งสอนแล้ว หลังจบการต่อสู้ เธอไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องโจมตีพวกเขาต่อ เว้นเสียแต่ว่าเกรย์จะมีแผนที่จะสังหารเจ้าชายทั้งสองทิ้ง เจ้าชายทั้งสองต่างหวาดกลัวพวกเขาไปแล้ว พวกเขาคงจะอยู่เฉยๆ และไม่กล้าออกจากเขตของตัวเองในระยะนี้ เพราะไม่อยากเจอสถานการณ์ที่ต้องถูกเกรย์โจมตีอีก “ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะทำอะไรในเร็วๆ นี้หรอก เราแค่เฝ้าดูอยู่แถวนี้ไปก่อนเพื่อความมั่นใจ” เกรย์รู้ดีว่าหลังจากนี้เจ้าชายทั้งสองจะไม่ประมาท และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ เมื่อเจ้าชายไม่กล้าออกจากพื้นที่ นั่นจะทำให้ชีวิตของคนอื่นๆ ง่ายขึ้น เจ้าชายจะรวบรวมขุมกำลังทั้งหมดของตนไว้ด้วยกัน ซึ่งเป็นการเปิดโอกาสให้เหล่ามนุษย์ได้ออกตามหาสมบัติและเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเอง เกรย์หันไปมองเพื่อนๆ ของเขาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า พูดตามตรงเขาสนุกกับการต่อสู้เมื่อครู่ มันทั้งตื่นเต้นและอันตราย หากพลาดไปเพียงนิดเดียวทุกอย่างอาจจบลงไม่สวย แต่โชคดีที่ท้ายที่สุดแล้วทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี ทั้งอลิซและเรย์โนลด์ต่างก็แข็งแกร่ง รวมไปถึงเคลาส์ด้วย พวกเขาไม่ได้พยายามไปสู้กับคนที่เก่งกาจเกินตัว เกรย์เองก็ต่อสู้โดยใช้กลยุทธ์และใช้ธาตุของเขาให้เป็นประโยชน์ ไหวพริบในการต่อสู้ของเขานั้นยอดเยี่ยม และมันได้แสดงให้เห็นแล้วตั้งแต่ตอนที่การต่อสู้เริ่มขึ้น วิธีการที่เขาจัดการกลุ่มแรกทำให้คนอื่นๆ หวาดกลัว ซึ่งนั่นทำให้เขาสามารถเดินหน้าไล่ล่าสังหารศัตรูได้อย่างอิสระตามใจชอบ เจ้าชายลำดับที่สองเป็นคนเดียวที่อยู่ในระดับสูงสุดของขอบเขตผู้มีอำนาจธาตุ ซึ่งทำให้เขามีความได้เปรียบอยู่บ้าง แต่ด้วยจำนวนคนที่อยู่ที่นั่น เจ้าชายลำดับที่สองจึงไม่สามารถโจมตีได้อย่างประมาท ในขณะที่เกรย์และพวกพ้องไม่ต้องกังวลเรื่องใดเลยและสามารถโจมตีได้อย่างเต็มที่ “เราคงไม่ได้สมบัติอะไรดีๆ ถ้าเอาแต่เฝ้าอยู่ที่นี่” เรย์โนลด์กล่าว ต่างจากเคลาส์ที่ได้รับพรมีความโชคดีไม่สิ้นสุด เกรย์เองก็เป็นคนที่มีวอยด์อยู่ข้างกาย การหาสมบัตินั้นง่ายดายเกินไปสำหรับเขา แต่ในทางกลับกัน เรย์โนลด์ต้องฝ่าฟันความยากลำบากมากมายกว่าจะได้สมบัติดีๆ มาสักชิ้น ดังนั้นเขาจึงมักจะมองหาโอกาสที่จะคว้าทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา นี่เป็นโอกาสดีสำหรับเขาที่จะพัฒนาพลัง แต่พวกเขากลับต้องติดอยู่ที่นี่เพื่อคอยดูให้แน่ใจว่าคนอื่นๆ จะหาสมบัติที่ต้องการได้ “ไม่ต้องห่วง เรายังมีเวลา เราเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้แค่วันเดียวเอง” เกรย์คำนวณคร่าวๆ ในหัว เขาไม่ได้คอยนับเวลา และที่แห่งนี้ก็ค่อนข้างแตกต่างจากโลกของพวกเขา เรย์โนลด์มองเขาครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า เกรย์พูดถูก พวกเขายังมีเวลา เขาแค่รีบร้อนอยากเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเองเท่านั้น เขาเคยได้ยินข่าวลือเรื่องสงครามที่กำลังจะมาถึง เขาไม่อยากกลายเป็นแค่เหยื่อที่ถูกส่งไปตายเปล่าในสนามรบ ดังนั้นเขาจึงต้องเลเวลอัพให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เกรย์กำลังก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับเคลาส์ แต่ตัวเขาและอลิซยังคงตามหลังอยู่ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการ ครั้งล่าสุดต้องขอบคุณเกรย์ที่ทำให้พวกเขาเลื่อนเข้าสู่ระดับผู้มีอำนาจธาตุได้ เขาไม่อยากพึ่งพาเกรย์ไปเสียทุกอย่าง ถึงแม้เกรย์จะไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่เขาก็ไม่รู้สึกว่ามันเหมาะสมนัก อย่างน้อยที่สุดเขาก็อยากจะได้อะไรมาด้วยแรงของตัวเองบ้าง อลิซเองก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกับเรย์โนลด์ ดังนั้นเธอจึงพร้อมที่จะเริ่มออกล่าสมบัติเดี๋ยวนี้เลย เกรย์มองไปที่ทั้งสองคนแล้วพูดกับวอยด์ว่า 'ติดต่อไปหาหัวหน้ากระต่าย เราต้องการความช่วยเหลือจากมัน' หัวหน้ากระต่ายมีลูกน้องอยู่ใต้บังคับบัญชามากมาย หากพวกเขาสามารถทำให้มันช่วยเป็นสายสืบให้ พวกเขาก็จะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ไม่เพียงแต่ได้มีโอกาสหาสมบัติ แต่ยังได้รับข้อมูลความเคลื่อนไหวภายในเขตของพวกโนมอีกด้วย ... ในขณะที่เกรย์และเพื่อนๆ กำลังหารือว่าจะทำอย่างไรต่อไป ณ ปราสาทของโนม เจ้าชายลำดับที่สองและเจ้าชายลำดับที่เจ็ดกำลังยืนเคียงข้างกัน เบื้องหน้าของพวกเขาคือกลุ่มคนแปดคนที่ล้วนอยู่ในระดับสูงสุดของขอบเขตผู้มีอำนาจธาตุ หากคนกลุ่มนี้อยู่ด้วยตอนที่เกรย์และเพื่อนๆ บุกเข้ามา สถานการณ์คงต่างออกไปมาก เกรย์รู้ดีว่าด้วยจำนวนคนที่เก่งกาจขนาดนี้ ต่อให้เขามีความสามารถที่น่าทึ่งเพียงใด เขาก็คงจะทำทุกอย่างได้ยากลำบากกว่าที่ผ่านมา “พวกมันอยู่ที่ไหน?” เจ้าชายลำดับที่สองถาม ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น เขาเดือดดาลที่เกรย์พาพวกพ้องเข้ามา สังหารคนของเขา แล้วจากไปโดยไม่ได้รับโทษทัณฑ์ใดๆ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถยอมรับได้ เขาต้องการให้เกรย์ตาย และเขาไม่สนใจว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม “พวกมันหายไปอย่างไร้ร่องรอยครับ ข้าพยายามจะทิ้งรอยตราไว้บนตัวพวกมันแล้ว แต่มันก็ถูกลบออกไปทันทีที่ตราประทับถูกแปะลงไป” หนึ่งในผู้ที่อยู่ในขั้นปลายของกลุ่มกล่าวขึ้น ตอนที่เกรย์กำลังจะจากไป ชายคนนี้ลงมืออย่างรวดเร็วเพื่อทิ้งรอยตราไว้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือตรานั้นหายไปแทบจะทันทีที่แปะลงไป นี่เป็นเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดมากสำหรับเขา เจ้าชายลำดับที่สองกำหมัดแน่น ขบกรามจนดังกรอด “เราปล่อยให้พวกมันเดินเตร็ดเตร่อย่างอิสระหลังจากทำแบบนี้ไม่ได้” เขากล่าวลอดไรฟัน “ข้าทราบครับ แต่พวกเราไม่สามารถห่างจากฝ่าบาทได้ หากมันแข็งแกร่งอย่างที่ฝ่าบาทบอก ถ้าพวกเราจากไป ฝ่าบาทจะตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม” หนึ่งในชายที่อยู่ในระดับสูงสุดกล่าวขึ้น “ข้าก็รอดมาได้ปกติก่อนที่พวกเจ้าจะมาถึงเสียอีก” เจ้าชายลำดับที่สองเหลือบมองชายที่พูดขึ้น ชายคนนั้นไม่หลบสายตาและตอบกลับว่า “แต่จะรอดไปได้นานแค่ไหนกันครับ? ปราสาทเกือบจะพังทลาย ค่ายกลก็ถูกทำลายจนยุ่งเหยิง ข้าคิดว่าเหตุผลที่ฝ่าบาททั้งสองยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะมันต้องการไว้ชีวิตพวกฝ่าบาทต่างหาก” เจ้าชายลำดับที่สองอยากจะโต้ตอบ แต่เมื่อคิดตามเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เจ้าชายลำดับที่เจ็ดก้าวออกมาข้างหน้า “แล้วเจ้าจะให้เราทำอย่างไร?” “เราจะปล่อยพวกมันไปไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เราต้องมาขลาดกลัวต่อหน้าพวกมนุษย์?”