Chapter 96 - การหลบหนี (1) “เจ้ากลับมาแล้วสินะ และดูจากสีหน้าของพวกเจ้า ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะได้รับแก่นมังกรมาเรียบร้อยแล้ว” หยุนเช่อเอ่ยขึ้นในขณะที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง ทว่าเซียวเทียนหนานและเซียวไป๋เฉ่าไม่สามารถทำใจให้สงบได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เซียวเทียนหนานกล่าวด้วยความกระตือรือร้น “สิ่งที่ท่านอาวุโสสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย สมาคมการค้าจันทราทมิฬมีแก่นมังกรอยู่จริง และคุณภาพของมันยังสูงถึงระดับจักรพรรดิลมปราณ! ตอนที่ข้าบอกพวกเขาว่าต้องการซื้อแก่นมังกร พวกเขาปฏิเสธอย่างสิ้นเชิงว่าไม่มีแก่นมังกรอยู่ แต่ทันทีที่ข้าหยิบบัตรม่วงทองออกมา ท่าทีของพวกเขาก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่เพียงแต่พวกเขานำแก่นมังกรออกมาด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ยังให้ราคาที่ถูกอย่างไม่น่าเชื่ออีกด้วย อย่างไรก็ตาม พวกเขากำชับว่าห้ามให้ข้อมูลเกี่ยวกับแก่นมังกรนี้รั่วไหลออกไปเด็ดขาด” ในเวลานี้ ความเลื่อมใสที่เซียวเทียนหนานและเซียวไป๋เฉ่ามีต่อ “หัตถ์เทวะประหลาด” ผู้นี้เปรียบเสมือนแม่น้ำที่เชี่ยวกราก ทั้งสองไม่เคยคาดฝันมาก่อนว่าจะได้เห็นแก่นระดับจักรพรรดิลมปราณด้วยตาของตัวเองในชีวิตนี้ ยิ่งไปกว่านั้นคือการได้ครอบครองมัน ระหว่างการเดินทางกลับ ทั้งสองเร่งรีบกลับมาด้วยความเร็วสูงสุดอย่างระมัดระวัง ผู้ที่สามารถคุมฟ้าดินในเมืองจันทร์เสี้ยวอย่างพวกเขา กลับมีความรู้สึกวิตกกังวลจนแทบลืมหายใจ “พวกเขาคิดเงินเท่าไหร่?” หยุนเช่อถาม “หกแสนเหรียญลมปราณม่วงครับ” เซียวเทียนหนานรีบตอบ เขารู้ดีแก่ใจว่าหากไม่มีบัตรม่วงทองใบนั้น ในจักรวรรดิวายุคราม ต่อให้มีเงินหกล้านเหรียญลมปราณม่วง เขาก็ไม่มีทางซื้อได้จากที่ไหนทั้งสิ้น ถึงแม้ว่าการซื้อครั้งนี้จะทำให้เงินทุนสำรองของสาขานิกายแทบเกลี้ยงไปหมด แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นการซื้อขายที่คุ้มค่ามหาศาล คิ้วของหยุนเช่อกระตุกสองครั้งโดยไม่ตั้งใจ... สมาคมการค้าจันทราทมิฬนี่มันชั่วช้าฉิบหาย! หลังจากรับซื้อจากมือข้าไปในราคาห้าหมื่น พวกมันกลับนำมาขายต่อถึงหกแสน... และดูจากท่าทางของคนทั้งสองนี้ ราคานี้มันถูกจนแทบจะเรียกได้ว่าได้มาเปล่าๆ เลยด้วยซ้ำ! “ส่งแก่นมังกรมาให้ข้าดูหน่อย” หลังจากกล่าวจบ หยุนเช่อรับแก่นลมปราณที่เซียวเทียนหนานส่งมาให้ แกล้งตรวจสอบมันอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าพลางเอ่ย “มันคือแก่นมังกรระดับจักรพรรดิอย่างไม่ต้องสงสัย แถมยังเป็นแก่นมังกรของมังกรอัคคีวัยเจริญพันธุ์ที่ถูกล่ามาไม่เกินสองเดือนด้วย ดีมาก เมื่อมีแก่นมังกรระดับจักรพรรดินี้ การจะทำให้ลมปราณของเซียวลั่วเฉิงทะลวงสู่ขอบเขตปฐพลมปราณทันทีหลังจากฟื้นฟูเส้นลมปราณจะเป็นเรื่องง่ายดาย” เซียวเทียนหนานดีใจจนเนื้อเต้น การสร้างอัจฉริยะวัยสิบหกปีในขอบเขตปฐพลมปราณด้วยเงินเพียงหกแสนเหรียญลมปราณม่วงนั้น ไม่เคยมีปรากฏในประวัติศาสตร์มาก่อน... ในโลกนี้ไม่มีการซื้อขายที่คุ้มค่าไปกว่านี้อีกแล้ว หยุนเช่อคืนแก่นมังกรให้เซียวเทียนหนานและกำชับว่า “เก็บรักษาไว้ให้ดี อย่าให้ใครรู้ถึงการมีอยู่ของมัน มิเช่นนั้น ‘คนมีบาปเพราะครอบครองสมบัติล้ำค่า’ นิกายทั้งหลายในจักรวรรดิวายุครามที่มีกำลังพออาจจะแห่กันมา โดยเฉพาะนิกายหลักของเจ้า พวกมันคงจะมาแย่งชิงทันทีที่ได้ข่าว” “รับทราบ เราจะไม่ให้เรื่องนี้รั่วไหลถึงหูใครอย่างแน่นอน” เซียวเทียนหนานย่อมรู้ดีว่าหากเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นจะเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากเพียงใด หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็หยั่งเชิงถาม “แต่ว่า กลิ่นอายของแก่นมังกรระดับจักรพรรดินี้มันโดดเด่นเกินไป หากยอดฝีมือคนใดผ่านมาใกล้เข้า มันก็ยากที่จะไม่เป็นที่สังเกตแม้จะอยู่ห่างไกล การปล่อยทิ้งไว้นานอาจนำมาซึ่งปัญหา ข้าจึงสงสัยว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านอาวุโสจะเริ่ม... เพื่อลั่วเฉิง... เอ่อ...” หยุนเช่อจ้องมองด้วยแววตาหนักแน่นแล้วจึงพยักหน้าหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง “การปล่อยไว้นานอาจนำมาซึ่งปัญหา... เจ้าพูดถูก ได้ งั้นเรื่องการฟื้นฟูเส้นลมปราณจะเริ่มขึ้นก่อนกำหนดในวันพรุ่งนี้ แต่เพียงแก่นมังกรระดับจักรพรรดิยังไม่เพียงพอต่อการทำให้ทะลวงระดับได้ทันที มันจำเป็นต้องใช้วัตถุดิบพิเศษอื่นอีกสองสามอย่าง ซึ่งวัตถุดิบเหล่านี้ไม่มีในคลังของนิกายเจ้า อย่างไรก็ตาม สมาคมการค้าจันทราทมิฬน่าจะมีสต็อกอยู่ เอาแบบนี้ ท่านเจ้าสำนักเซียว ส่งคนไปนำข้าไปยังสมาคมการค้าจันทราทมิฬ วิธีการที่ท้าทายสวรรค์เช่นนี้มีความเข้มงวดเรื่องชนิดของวัตถุดิบมาก ดังนั้นข้าต้องไปด้วยตัวเอง” หัวใจของเซียวเทียนหนานเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและรีบตอบ “ได้ ข้าจะติดตามท่านอาวุโสไปด้วยตนเอง ด้วยตัวข้าที่อยู่ที่นั่น จะไม่มีใครในเมืองจันทร์เสี้ยวแม้แต่คนเดียวที่กล้าแตะต้องแม้แต่เส้นผมของท่าน” “ไม่ เจ้าไม่ควรไป” หยุนเช่อส่ายหน้าและกล่าวเบาๆ “ในฐานะเจ้าสำนัก หากเจ้าพาข้าไปด้วยย่อมทำให้ผู้อื่นสงสัยในตัวตนของข้า ก่อนจะมาที่นี่ ข้าเดินทางไปทั่วสารทิศ ดังนั้นการที่ใครจะรู้ตัวตนข้าจึงไม่สำคัญ แต่หากข้าต้องการอยู่ที่นี่เพื่อรักษาอาการให้หลานชายของเจ้า หลานชายลั่วเฉิง ข้าห้ามให้ใครรู้เรื่องการปรากฏตัวของข้าที่นี่เด็ดขาด ท่านเจ้าสำนักเซียว จงแต่งตั้งคนที่ไว้ใจได้และไม่เป็นที่สงสัยมาติดตามข้าไป” “เป็นท่านอาวุโสที่คิดรอบคอบยิ่งนัก” เซียวเทียนหนานเห็นด้วยกับคำพูดอันลึกซึ้งของหยุนเช่อ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขากล่าวต่อ “ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้จ่ายเหอติดตามท่านอาวุโสไป แม้จ่ายเหอจะมีอายุมากแล้ว แต่เขาก็เข้าสู่ขอบเขตวิญญาณลมปราณแล้ว ต่อให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน เขาก็จะสามารถปกป้องท่านอาวุโสได้อย่างแน่นอน” ไม่นานนัก เซียวจ่ายเหอก็ถูกเรียกตัวมาและเขาก็นำหยุนเช่อลงจากภูเขาไป — — — — — — — — — — — — — — — — วังลมปราณจันทร์เสี้ยว หยุนเช่อหายตัวไปได้สามวันแล้ว แม้หยุนเช่อจะทิ้งโน้ตสั้นๆ ไว้ตอนจากไปเพื่อให้เซี่ยหยวนป้าไม่ต้องเป็นห่วง แต่เซี่ยหยวนป้าจะอดกังวลได้อย่างไร? ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาค้นหาไปทั่วเมืองจันทร์เสี้ยวแต่ไม่พบแม้แต่ร่องรอยของการมีอยู่ของหยุนเช่อ แม้แต่คนเดียวที่เห็นเขาก็ไม่มี ในความเป็นจริง ความกระวนกระวายใจของหลานเสวี่ยหลัวนั้นมีไม่น้อยไปกว่าเซี่ยหยวนป้าเลย เธอตามหาไปทั่วเมืองจันทร์เสี้ยวพร้อมกับเขาจนทั่ว จนกระทั่งถึงวันนี้ เธอไม่สามารถรอต่อไปได้อีกแล้ว “ข้าต้องไปที่นิกายเซียว! หลังจากสอบถามมาหลายวัน ไม่มีใครในเมืองจันทร์เสี้ยวเห็นเขาเลย นี่มันแปลกเกินไป ข้าสงสัยว่าเขาต้องถูกนิกายเซียวจับตัวไปอย่างเงียบๆ นี่เป็นเพียงความเป็นไปได้เดียวที่อาจเกิดขึ้น” หลานเสวี่ยหลัวกล่าวขณะที่ใบหน้าของเธอสั่นระริก ฉินอู๋โยวถอนหายใจ “เฮ้อ ข้าเองก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น แต่ประการแรก เราไม่มีหลักฐาน ประการที่สอง มันผ่านไปสามถึงสี่วันแล้ว ตั้งแต่เขาทำให้เซียวลั่วเฉิงพิการ เซียวเทียนหนานคงแค้นเขาเข้ากระดูกดำ หากเขาตกไปอยู่ในมือของคนพวกนั้น ป่านนี้เขาคง...” หลานเสวี่ยหลัวกัดริมฝีปากและตอบด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว “หากตาย ข้าต้องเห็นศพ! หากยังมีชีวิต ข้าต้องเห็นคน! หากเขายังมีชีวิตอยู่ ข้าต้องหาวิธีทุกทางเพื่อพาเขากลับมา” ฉินอู๋โยวจ้องมองอย่างว่างเปล่าครู่หนึ่งก่อนจะถาม “องค์หญิง เหตุใดท่านถึงทุ่มเทใส่ใจหยุนเช่อผู้นี้มากถึงเพียงนี้? ไม่ต้องพูดถึงว่าท่านกับเขาเพิ่งรู้จักกันได้เพียงวันเดียว ต่อให้พรสวรรค์ของเขาจะสูงกว่าค่าเฉลี่ย แต่เฟินเจวี๋ยเฉินแห่งวังลมปราณวายุครามที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน กลับมีระดับลมปราณเหนือกว่าเขาถึงสองขอบเขตใหญ่ นอกเหนือจากเฟินเจวี๋ยเฉิน คนที่เหนือกว่าหยุนเช่อในวังลมปราณวายุครามยังมีอีกนับไม่ถ้วน เหตุใดท่านถึงยึดติดกับเขานัก?” หลานเสวี่ยหลัวหลับตาลงเล็กน้อยแล้วตอบเบาๆ “เดิมข้าก็พิจารณาเฟินเจวี๋ยเฉินไว้ แต่... แม้เขาจะแยกตัวออกจากตระกูลอัคคีเผาผลาญ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นคนที่เกิดจากตระกูลนั้นและเป็นลูกชายแท้ๆ ของเจ้าตระกูล ต่อให้เขามาเป็นคนในราชวงศ์ของข้า ก็ยังจะถูกผู้อื่นวิจารณ์อยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ท่านก็น่าจะเข้าใจนิสัยของเขาดี เขาเป็นคนเก็บตัวและเย็นชา มีความเย่อหยิ่งและถือดีดุจหมาป่า และเพราะความเย่อหยิ่งนั้นเองที่ทำให้เขาแยกตัวออกมาจากตระกูลอัคคีเผาผลาญ เขาจะสาบานตนจงรักภักดีต่อราชวงศ์ได้อย่างเต็มใจได้อย่างไร? ในโลกนี้ไม่มีใครที่สามารถรับมือกับเขาได้อย่างแท้จริงหรอก” “ส่วนหยุนเช่อ... เจ้าวังฉิน ท่านเคยได้ยินเกี่ยวกับคนที่ทำให้คู่ต่อสู้ที่ระดับลมปราณสูงกว่าเกือบหนึ่งขอบเขตใหญ่พิการหรือไม่? ข้าฝึกฝน ‘วิชาจิตราชัน’ มาตั้งแต่เด็กและเชี่ยวชาญในการมองทะลุใจคน แม้แต่เฟินเจวี๋ยเฉินก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาข้าได้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหยุนเช่อ ข้ากลับไม่สามารถมองทะลุเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ข้าเชื่อว่าเมื่อเจ้าวังฉินเผชิญหน้ากับเขา ท่านเองก็จะรู้สึกแบบเดียวกัน ข้าพบน้อยคนนักที่จะเป็นเช่นนี้ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ส่วนที่น่ากลัวที่สุดคือเขามีอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น” ฉินอู๋โยวตอบ “สิ่งที่องค์หญิงตรัสมานั้นถูกต้อง ความลุ่มลึกของเขานั้นหยั่งไม่ถึง จากสายตาของเขา ข้าเห็นเพียงสิ่งที่เขาต้องการให้ข้าเห็นเท่านั้น สิ่งใดที่เขาไม่ต้องการให้ข้าเห็น ข้าก็ไม่สามารถมองเห็นได้เลยแม้แต่นิด แต่เพียงแค่... คนประเภทนี้ย่อมจัดการได้ยากกว่าเฟินเจวี๋ยเฉินหลายเท่าตัวนัก” “ไม่ นี่มันต่างกัน” หลานเสวี่ยหลัวส่ายหน้า “สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่าย ข้าเพียงต้องการให้เขาช่วยเป็นตัวแทนของราชวงศ์เมื่อถึงเวลาเท่านั้น ในวันงานเลี้ยงตอนที่เซี่ยหยวนป้าได้รับบาดเจ็บ ความโกรธเกรี้ยวรุนแรงที่เขาแสดงออกมา และการที่เขาลงมือจัดการคนที่ทำร้ายเซี่ยหยวนป้าอย่างหนักหน่วงโดยไม่ลังเลท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย นั่นคือข้อพิสูจน์ว่าเขาให้ความสำคัญกับมิตรภาพมากเพียงใด ตราบใดที่เราจริงใจต่อเขา เขาก็จะจริงใจตอบ อีกทั้งตอนนี้เขายังไร้ที่พึ่งพิงเหมือนแหนที่ไร้ราก หากเขาตามข้าไปที่วังลมปราณวายุคราม ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทาง และตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุด หากเขายังอยู่ในมือนิกายเซียวและยังมีชีวิตอยู่ การช่วยชีวิตเขาจะทำให้เขาจดจำบุญคุณนี้ไว้ในใจ ถึงเวลานั้นเขาย่อมไม่อาจปฏิเสธได้” ถึงแม้จะได้ยินเหตุผลต่างๆ ของหลานเสวี่ยหลัวมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่จนแล้วจนรอด ฉินอู๋โยวก็ไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าความห่วงใยและความมั่นใจที่เธอมีต่อหยุนเช่อนั้นมาจากไหน ท้ายที่สุดแล้ว แม้การแสดงออกของหยุนเช่อจะน่าทึ่งอย่างยิ่ง แต่จุดเริ่มต้นของเขาก็ยังต่ำเกินไป เด็กอายุสิบหกปีที่อยู่ในขอบเขตลมปราณตั้งต้นระดับหนึ่งอาจจะถือว่าเหนือค่าเฉลี่ยในเมืองจันทร์เสี้ยว แต่ในสังเวียนนั้น... มันไม่คุ้มค่าที่จะกล่าวถึงเลยด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้น ระยะห่างจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้มันสั้นมาก เขาจะสามารถบรรลุถึงระดับที่ต้องการภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้อย่างไร บางที “วิชาจิตราชัน” ของเธออาจสัมผัสถึงอะไรบางอย่างได้ “ในเมื่อเป็นการตัดสินใจขององค์หญิง ข้าก็ย่อมไม่คัดค้าน หากองค์หญิงยืนกรานที่จะทำเช่นนี้ ข้าก็จะติดตามองค์หญิงไปที่สาขานิกายด้วย” ฉินอู๋โยวกล่าวอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะเขารู้ดีว่าหากหยุนเช่อตกไปอยู่ในมือนิกายเซียว ทุกอย่างย่อมนำไปสู่หายนะ “ไม่จำเป็น เป็นการดีที่สุดที่เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับวังลมปราณจันทร์เสี้ยวแต่อย่างใด ข้าไปเองคนเดียวก็เพียงพอ เมื่อจำเป็น ข้าจะเปิดเผยตัวตนของข้าต่อสาธารณะ” ฉินอู๋โยวลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพยักหน้า — — — — — — — — — — — — — — — — หยุนเช่อและเซียวจ่ายเหอเดินมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว และถือได้ว่าพวกเขาออกมาจากนิกายแล้ว เซียวเทียนหนานถือแก่นมังกรระดับจักรพรรดิศรีแดงเป็นประกายไว้ในมือตลอดเวลาและไม่กล้าปล่อยแม้แต่วินาทีเดียว ในเวลานี้เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงตบหน้าผากตัวเองแล้วกล่าวว่า “ไป๋เฉ่า รีบไปที่คลังแล้วนำกล่องหยกเย็นภูเขาหิมะที่เพิ่งได้มานั่นออกมา!” เซียวไป๋เฉ่าตอบรับและออกไป... ไม่นานนักเขาก็วิ่งกลับมาด้วยท่าทีลนลานจนเกือบสะดุด สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเพิ่งเห็นปีศาจกลางวันแสกๆ เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซียวเทียนหนานและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท... ท่านเจ้าสำนัก! ค... คลัง... ว่างเปล่า... ว่างเปล่า!!” “ว่างเปล่า? อะไรที่ว่างเปล่า?” หัวใจของเซียวเทียนหนานเต้นระรัวและเขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ทันทีในช่วงแรก เซียวไป๋เฉ่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก “ทุกอย่างหายไป... ในคลัง... ทุกอย่างหายไป... ทุกอย่างหายไปหมดเลย!!” “วะ... ว่าไงนะ!?” เซียวเทียนหนานหน้าถอดสีด้วยความตกใจ เขาจ้องมองอย่างโง่งมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งไปทางคลังอย่างบ้าคลั่ง