**บทที่ 1636: จดหมายเชิญ** หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดปิงถังก็เอ่ยขึ้นว่า “จริงๆ แล้ว ฉันก็อยากจะยอมรับพวกเขา แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยาก... ตอนนี้ครอบครัวนั้นมีความสุขกันดีอยู่แล้ว แต่ถ้าหากเป็นเพราะการแทรกแซงของคุณหรือฉัน แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ? จะให้พี่สาวหรือน้องสาวของฉันกลับมาอยู่ข้างกายคุณงั้นเหรอ? เธอไม่เหมือนกับฉันนะ!” เสี่ยวหมิงชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็เข้าใจความหมายของปิงถังได้ทันที ใช่แล้ว ลูกสาวของเธอไม่เหมือนกับปิงถัง ปิงถังไม่มีพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นเธอจะมีความสุขมากกว่าถ้าได้ยอมรับครอบครัวของตัวเอง! ทว่าลูกสาวของเธอเองกลับปฏิบัติต่อพี่สาวและพี่เขยเหมือนเป็นพ่อแม่บังเกิดเกล้ามาตลอด ถ้าเธอขอให้ลูกละทิ้งพี่สาวกับพี่เขยมาอยู่ข้างกายเธอ ลูกจะเต็มใจไหม? และต่อให้ลูกเต็มใจ แล้วพี่สาวกับพี่เขยจะยอมหรือเปล่า? แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของเธอ แต่เธอก็ทำผิดต่อเขามาหลายปีแล้ว เธอจะใจดำลงได้อย่างไร? ถึงไม่ใช่ลูกในไส้ แต่เขาก็เหมือนลูกแท้ๆ ยิ่งกว่าใคร! เมื่อคิดได้เช่นนี้ เสี่ยวหมิงก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “นั่นสินะ ฉันคิดง่ายเกินไปเอง ฉันอยากให้เธอกลับมาหาฉัน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เต็มใจ...” “คุณน้า อย่าไปคิดมากเรื่องนี้เลยค่ะ ปล่อยให้เป็นการตัดสินใจของพวกเขาเถอะ ฉันแค่ต้องการเห็นหน้าพ่อแม่บังเกิดเกล้าและกตัญญูต่อพวกเขาบ้าง แต่ด้วยสถานะของฉันคงไม่สามารถกลับไปอยู่ข้างกายพวกเขาได้!” ปิงถังกล่าวต่อ “และคุณเองก็เหมือนกัน... การจะยอมรับลูกสาวน่ะได้ แต่อย่าไปบังคับเลยค่ะ ถ้าขืนทำแบบนั้นจะไม่มีใครมีความสุขเลยสักคน!” “ฉันเข้าใจแล้ว...” เสี่ยวหมิงพยักหน้า “ฉันแค่ขอได้เห็นหน้าเธอเป็นครั้งคราว ได้รู้ว่าเธออยู่อย่างสุขสบายฉันก็พอใจแล้ว ส่วนเรื่องอื่นฉันจะไม่บังคับ...” ในขณะเดียวกัน ณ ห้องประชุมของตระกูลถัง ผู้เฒ่าถังและสมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลถังกำลังหารือกันเรื่องของถังจวี้เฉิง “ในเมื่อถังจวี้เฉิงเป็นพ่อของเจ้าวัง ทำไมเราไม่เชิญครอบครัวของเขามางานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของคุณพ่อล่ะ?” พี่ใหญ่ตระกูลถังเสนอ “วิธีนี้เราจะได้เอาใจเจ้าวังไปด้วย ส่วนเรื่องที่ว่าเธอจะยอมรับพวกเราหรือไม่นั้น เราจะไม่เข้าไปยุ่ง ถือว่าเราได้ทำในสิ่งที่ทำได้ไปหมดแล้ว!” “ไม่เลว ความคิดของพี่ใหญ่นี่เยี่ยมยอดมาก!” ผู้เฒ่าถังพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหันไปถามลูกชายอีกคน “เจ้าลองว่ามาซิ น้องรอง เจ้ามีความเห็นอะไรไหม?” “ท่านพ่อ ในเมื่อเจ้าวังไม่ใช่ลูกสาวของเสี่ยวหมิง ถ้าอย่างนั้นลูกสาวของถังจวี้เฉิงก็ต้องเป็นลูกของพี่ใหญ่สิ—เราควรจะให้เธอกลับมาที่ตระกูลถังไหมครับ?” คำพูดของน้องรองตระกูลถังจงใจจะเหน็บแนมพี่ใหญ่ ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาพี่ใหญ่เอาแต่กระโดดโลดเต้นเตรียมตัวจะยอมรับลูกสาวของเจ้าวังเป็นหลาน แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับว่างเปล่า ทว่าลูกสาวจริงๆ ของเขากลับไม่ได้หายไปไหน ในเมื่อหาเจอแล้ว เขาจะยอมรับเธอกลับมาด้วยหรือเปล่าล่ะ? ผู้เฒ่าถังขมวดคิ้ว เขาเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของน้องรอง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่หันไปมองพี่ใหญ่ตระกูลถังแทน “ยอมรับงั้นเหรอ? จะยอมรับทำไม? ไม่มีทางเด็ดขาด!” พี่ใหญ่ตระกูลถังส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน—ตอนนี้เขาเสียที่พึ่งพิงไปแล้ว และเห็นชัดว่าเจ้าวังไม่อยากคุยกับเขาในฐานะลุงด้วยซ้ำ เขาจึงต้องพึ่งพาแรงสนับสนุนจากตระกูลต่อไป แล้วเขาจะไปรับลูกสาวกลับมาให้เป็นภาระทำไม? ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็แค่ลูกสาวของคนจนธรรมดาๆ จะยอมรับกลับมาเพื่อประโยชน์อะไร? ...... “พ่อครับ เธอก็เป็นน้องสาวของผมเหมือนกัน ทำไมเราจะยอมรับเธอไม่ได้ล่ะ? ถ้าพ่อกลัวว่าแม่จะไม่พอใจ เดี๋ยวผมไปคุยกับแม่เองก็ได้...” ถังอิงจื่อรู้สึกว่าการมีน้องสาวเพิ่มมาสักคนก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร “ไม่ได้! ยังไงก็ไม่ได้!” จุดอ่อนของพี่ใหญ่ตระกูลถังถูกลูกชายจี้เข้าอย่างจังจนเขาฟิวส์ขาดขึ้นมาทันที “ยัยเด็กจนๆ นั่นมีค่าอะไร? แกหุบปากไปเลย!” ทางด้านน้องรองตระกูลถังกลับแอบหัวเราะเยาะอยู่ข้างๆ “จะยอมรับเขาก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ แต่เราไม่จำเป็นต้องพาเขากลับมาไม่ใช่เหรอ?” ผู้เฒ่าถังกล่าวขึ้น “ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวของเจ้าวัง เราต้องแสดงความเคารพไว้บ้าง! แต่ถ้าเราฝืนพาเธอกลับมาตระกูลถัง มันจะไม่เป็นการทำลายความสุขในครอบครัวปัจจุบันของเธอหรอกรึ?” “คำพูดของท่านพ่อมีเหตุผลมากครับ!” เมื่อพี่ใหญ่ตระกูลถังได้ยินว่าพ่อช่วยหาทางออกให้ แถมยังเป็นข้ออ้างที่ดูดีสุดๆ เขาก็ดีใจจนเนื้อเต้นและรีบตอบรับทันที ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดร้อนจริงๆ เพียงครู่เดียวเรื่องก็กลายเป็นว่าตระกูลถังไม่ได้ไม่อยากยอมรับญาติ แต่เป็นเพราะไม่อยากไปทำลายความสุขของครอบครัวคนอื่นต่างหาก! นอกจากนี้ผู้เฒ่าถังยังตระหนักได้ว่า เขาจะเสียการสนับสนุนจากตระกูลอิ้ว (ซ่อนเร้น) ไปไม่ได้ ในตอนนี้ที่เขาเป็นลูกน้องของวังน้ำแข็ง เขาจึงไม่สามารถรับยัยเด็กนั่นเข้าบ้านได้! เรื่องนี้จึงถูกตัดสินลงเอยเช่นนั้น งานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของผู้เฒ่าถัง (ซ่อนเร้น) ได้เชิญทายาททุกคนของตระกูลถัง และแน่นอนว่าถังจวี้เฉิงก็ได้รับจดหมายเชิญด้วยเช่นกัน! ถังจวี้เฉิงรู้สึกสับสนมากกับจดหมายที่จู่ๆ ก็ส่งมาจากตระกูลถัง (ซ่อนเร้น) ที่ไม่ได้ติดต่อกันเลย ส่วนคุณนายถังเองก็มึนงงไม่แพ้กัน “จวี้เฉิง ทำไมจู่ๆ ตระกูลถังถึงเชิญพวกเราไปงานเลี้ยงวันเกิดล่ะ?” คุณนายถังมองจดหมายเชิญในมืออย่างงุนงง “อย่าบอกนะว่าพอพวกเขารู้ว่าฉันได้ลูกเขยรวย เลยพยายามจะมาตีสนิทน่ะ? ไม่อย่างนั้นมันไม่น่าเชื่อเลยที่ตระกูลซึ่งไม่เคยติดต่อกันมานานแปดร้อยปีจะจู่ๆ ก็โผล่มาหาเราแบบนี้!” “ไม่มีทางมั้ง? ตระกูลถังน่ะมีธุรกิจตั้งมากมาย เขาจะมาสนใจธุรกิจเล็กๆ ของหลินอี้ได้ยังไง?” ถังจวี้เฉิงขมวดคิ้วพลางคิดว่ามันแปลกๆ “อีกอย่าง พวกเขาจะรู้ได้ยังไง?” “ใครจะไปรู้? แต่ฉันจะบอกให้นะ ถังจวี้เฉิง คุณนี่มันเซ่อจริงๆ ทรัพย์สินของหลินอี้น่ะเหรอ? คุณรู้ไหมว่าหลินอี้มีทรัพย์สินมากแค่ไหนและมีความสามารถขนาดไหน?” คุณนายถังทำปากยื่น “คุณรู้จักเจ้าอ้วนไล่ใช่ไหม? เขาเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทการแพทย์หมอเทวดากวน และเป็นลูกน้องของหลินอี้เชียวนะ! บริษัทหมอเทวดากวนน่ะเป็นธุรกิจของหลินอี้! แถมดูเหมือนหลินอี้จะมีหุ้นในเผิงจั่นอินดัสทรีด้วย! แล้วพวกตระกูลขุนนางพวกนั้นล่ะ? ทั้งตระกูลหลิว ตระกูลอู่ ทุกคนต่างก็อยากจะมาเป็นลูกน้องหลินอี้กันทั้งนั้น! เขาเป็นคนดังขนาดนี้ ตระกูลถังต้องอยากดึงเขาไปเป็นพวกแน่ๆ!” “เอ๋? มันเป็นอย่างนี้เองเหรอ!” ถังจวี้เฉิงจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง? แต่ทางด้านคุณนายถังกลับรู้เรื่องเบื้องหลังของหลินอี้เพียบ เธอเป็นผู้หญิงฉลาดและรู้วิธีหลอกถามข้อมูลจากลูกสาว ดังนั้นเธอจึงพอจะรู้ภูมิหลังของหลินอี้อยู่ไม่น้อย “มันต้องเป็นอย่างนั้นแหละ!” คุณนายถังกล่าวเสริม “เพราะฉะนั้นครั้งนี้เราจะไป และจะไปอย่างสมเกียรติด้วย! ย้อนกลับไปตอนที่คุณขาหัก ฉันเขียนจดหมายไปหาพี่สาวเพื่อจะขอยืมเงิน แต่กลับไม่มีแม้แต่คำตอบรับ ฉันว่ายัยนั่นคงปีนป่ายขึ้นไปอยู่บนสังคมชั้นสูงแล้วลืมหัวนอนปลายเท้าแน่ๆ ครั้งนี้ฉันจะทำให้พวกเขารู้ซึ้งว่าลูกเขยของฉันเจ๋งแค่ไหน! พวกเราจะกลับไปอย่างยิ่งใหญ่ ไปอวดให้พวกนั้นเห็นกันไปเลย!” ถังจวี้เฉิงถึงกับพูดไม่ออก “เสี่ยวหมิงเองก็คงมีลำบากใจเหมือนกัน เธอเป็นแค่ภรรยาน้อยในตระกูลถัง เธอจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรล่ะ? ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ขาดการติดต่อนานขนาดนี้หรอก ผมว่าเธอคงไม่มีทางติดต่อเราได้มากกว่า!” “หึ! ไม่ต้องไปแก้ตัวแทนยัยนั่นเลย ใครจะไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น? ฉันอยากจะเห็นนักว่าพวกตระกูลถังจะตาถั่วเพราะความงกของพวกมันยังไงบ้าง!” คุณนายถังแค่นเสียงเย็นชาออกมา