Chapter 23 - Washroom Rain

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:01

บทที่ 23 - ฝนตกในห้องน้ำ “ได้สิ พอดีอยากไปฉี่พอดีเลย” คำพูดของจงผินเหลียงเป็นสิ่งที่หลินอี้อยากได้ยินอยู่พอดี เขาเคยคิดว่าจะให้หวังจือเฟิงมาช่วย แต่ก็ไม่แน่ใจว่าขนาดอาจารย์ใหญ่จะรับมือหมอนี่ได้ไหม ตอนนี้เขาเลยรู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายชวนไปที่ลับตาคน ทั้งสามคนจ้องหน้ากันไปมา ไม่รู้จะพูดอะไรดี ปกติเวลาคนโดนเรียกตัวไปที่ห้องน้ำมักจะร้องขอชีวิต... แล้วไอ้หมอนี่มันเป็นบ้าอะไรถึงบอกว่า ‘อยากไปฉี่พอดี’?! “งั้นก็ไปกันเถอะ” ผินเหลียงหัวเสียกับท่าทีของหลินอี้ ความเฉยเมยของเขาทำให้ความสนุกในการกลั่นแกล้งลดน้อยลงไป “เหยาเหยา ดูนั่นสิ! หลินอี้เท่ไม่หยอกเลยเนอะ?” ยวี่ซูเหวี่ยงกำปั้นเล็กๆ ของเธอไปมาอย่างตื่นเต้นขณะเฝ้าดู “ละครเริ่มสนุกแล้ว!” เมิ่งเหยาทำเพียงแค่เบะปาก “หมอนี่คงสมองกลับไปแล้วแน่ๆ โดนล้อมตั้งสามคนแต่ยังทำหน้าซื่อตาใสอยู่ได้” หลินอี้เดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกับกลุ่มของผินเหลียง และหยุดลงเมื่อเห็นสองสาว การที่ยวี่ซูเข้ามาเอี่ยวด้วยไม่ทำให้หลินอี้แปลกใจ เธอไม่ใช่คนที่จะยอมพลาดเรื่องสนุกๆ แบบนี้ ส่วนจงผินเหลียงนั้นเขารีบปั้นหน้ายิ้มทันที “เหยาเหยา มาทำอะไรแถวนี้เหรอ?” “มาทำไมมันเรื่องของฉัน ฉันจะอยู่ที่ไหนก็ได้ ย่ะ” เมิ่งเหยาเหลือบตามองผินเหลียง “แล้วพวกนายล่ะทำอะไรกัน?” “อ้อ ฉันเหรอ? ไอ้บ้านนอกนี่มันไม่รู้กฎระเบียบของที่นี่น่ะ... ฉันเลยกะว่าจะสั่งสอนให้เขารู้ซึ้งสักหน่อย!” จงผินเหลียงไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของหลินอี้กับเมิ่งเหยา เขาคิดว่าสองคนนี้เป็นคนแปลกหน้าต่อกันโดยสิ้นเชิง เขาเชื่อว่าผู้หญิงชอบคนที่ดูแข็งแกร่ง เพราะความแข็งแกร่งจะทำให้พวกเธอรู้สึกปลอดภัย ผินเหลียงไม่มีทางรู้เลยว่าสิ่งที่เขาทำมันตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เมิ่งเหยารู้สึกรังเกียจนิสัยของเขาจะแย่อยู่แล้ว “งั้นก็สั่งสอนเขาให้ดีล่ะ!” เมิ่งเหยาถลึงตาใส่หลินอี้นิดหน่อยขณะพูด ในใจคิดว่า ‘กล้าขโมยจูบแรกของฉันไปงั้นเหรอ? เจอแบบนี้ซะบ้าง!’ “ได้แน่นอน!” ผินเหลียงยิ้มกว้าง คิดว่าเมิ่งเหยากำลังชื่นชมเขาอยู่ ดูท่าว่าเธอคงชอบดูเขารังแกคนสินะ? ถ้าเขารู้ว่าเมิ่งเหยาชอบพวกนักเลงแบบนี้ เขาคงพิชิตใจเธอได้ไปนานแล้ว! “เอาเลยหลินอี้! แสดงให้พวกมันเห็นไปเลย!” ยวี่ซูตะโกนเชียร์ ไม่ได้สนใจเลยว่าจงผินเหลียงหรือพวกของเขาจะรู้สึกยังไง ผินเหลียงหรี่ตาลง ทำไมสองเพื่อนซี้ถึงอยู่คนละฝั่งกันได้ล่ะ..? หรือว่าเฉินยวี่ซูจะชอบหนุ่มบ้านนอกแบบนี้? เขาไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่ก็เลือกที่จะปล่อยผ่าน เด็กสาวคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาจะไปยุ่งด้วยได้ ถ้าเขาทำอะไรเธอ พี่ชายของเธอก็คงเล่นงานเขาเละแน่ เมิ่งเหยาขมวดคิ้ว “ซู เธอจะเชียร์เขาทำไมเนี่ย?” ยวี่ซูเท้าสะเอว “ก็ในเมื่อเธอเชียร์จงผินเหลียง ฉันก็ต้องเชียร์หลินอี้สิ! มันจะได้สมดุลกันไง” หลินอี้ไม่ได้สนใจสองสาวเท่าไรนัก เขาเดินต่อไปยังห้องน้ำ “นี่ พวกนายทำเรื่องของตัวเองตรงนี้ไม่ได้เหรอ ไม่ต้องเข้าห้องน้ำหรอก!” ยวี่ซูไม่อยากให้ฉากบู๊ไปเกิดขึ้นในที่ที่เธอมองไม่เห็น จงผินเหลียงชี้ไปทางห้องน้ำ หลินอี้เดินเข้าไปข้างในเรียบร้อยแล้ว อันที่จริงเขาตั้งใจจะจัดการหลินอี้ที่โถงทางเดินแม้ว่าจะเสี่ยงโดนอาจารย์จับได้ก็ตาม ขอแค่ให้ได้ใจเมิ่งเหยาก็พอ แต่ในความเป็นจริง ผินเหลียงก็ไม่ได้กล้าทำทุกอย่างโดยไม่เกรงใจอาจารย์เสียทีเดียว เขายังเป็นนักเรียนอยู่ ไม่ใช่นักเลงข้างถนน ถ้าอาจารย์ตัดสินใจเอาเรื่องไปบอกพ่อของเขา เขาก็คงโดนหนักเหมือนกัน ปกติพนักงานสอนส่วนใหญ่มักจะปล่อยให้ลูกคนรวยอย่างเขาทำอะไรตามใจตราบใดที่ไม่เกินเส้น เพราะพวกเด็กแบบเขาอย่างไรเสียก็ไม่คิดจะเรียนอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องไปใส่ใจอะไรให้เหนื่อย “ทำไมพวกเธอไม่ตามเข้าไปด้วยล่ะ?” ผินเหลียงเสนอหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “นี่ มันห้องน้ำชายนะนาย!” ยวี่ซูชี้ไปที่ป้าย ‘ชาย’ บนผนัง “เราจะทำผิดกฎโรงเรียนนะ ผิงกี้!” ผินเหลียงไม่ค่อยพอใจกับชื่อที่ยวี่ซูเรียกเขาเท่าไรนัก แต่ก็ยังยิ้มรับ “ไม่เป็นไรหรอก จริงไหม? ทุกคนไปออกกำลังกายที่สนามกันหมด ไม่มีใครเห็นหรอก พวกเราไปกันเถอะ เจอกัน!” จงผินเหลียงกังวลว่าหลินอี้จะล็อกห้องขังตัวเองเสียก่อน เขาไม่รอช้าอีกต่อไป รีบเดินตามนายเป่าและเสี่ยวฝูเข้าไป “เหยาเหยา เราเข้าไปดูด้วยกันเถอะ!” ยวี่ซูไม่อยากพลาดจังหวะที่หลินอี้ซัดจงผินเหลียง “จะดีเหรอ..?” เมิ่งเหยาลังเลอย่างหนัก เธอไม่เคยเข้าไปในห้องน้ำชายมาก่อนเลยในชีวิต “ไปเหอะน่า ไม่เป็นไรหรอก! จงผินเหลียงบอกเองว่าไม่มีใครมาที่นี่หรอก!” โดยไม่รอคำตอบ ยวี่ซูคว้ามือเมิ่งเหยาแล้วลากเธอเข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน “อา-!” เมิ่งเหยาถอนหายใจขณะถูกยวี่ซูลากเข้าไป เธอรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเรื่องต้องจบไม่สวยแน่ๆ... ในขณะเดียวกัน หลินอี้กำลังยืนปลดทุกข์อยู่ ก็เขาซัดบะหมี่ชามโตเป็นมื้อเช้า น้ำซุปมันข้นและหนักท้อง แถมมัวแต่มองดูรอบๆ ห้องเรียนจนลืมเข้าห้องน้ำไปเลย ที่นี่เป็นห้องน้ำที่ดูหรูหรามาก มีโถปัสสาวะแยกเป็นสัดส่วน ไม่เหมือนส้วมหลุมที่หมู่บ้านเลยสักนิด ก่อนหน้านี้หมู่บ้านที่หลินอี้เคยอยู่ไม่มีห้องน้ำด้วยซ้ำ! หลินอี้กำลังทำธุระอย่างสบายอารมณ์ จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าตามหลังมา เงาของผินเหลียง นายเป่า และเสี่ยวฝูสะท้อนผ่านกระเบื้องพื้นห้องน้ำที่ขัดจนเงาวับ “เชี่ยเอ๊ย... ไอ้หมอนี่กำลังฉี่จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย..?” ตาของเกาเสี่ยวฝูเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ อะไรกันเนี่ย ไอ้บ้านนอกนี่มันไม่กลัวอะไรเลยหรือไง! “เดี๋ยวจัดการเอง” จงผินเหลียงพูดพร้อมรอยยิ้มก่อนจะพุ่งตัวใส่หลินอี้ หมายจะเอาคืนเรื่องที่โดนเตะเมื่อวาน ตอนที่มนุษย์กำลังยืนฉี่อยู่จะเป็นช่วงที่เปราะบางที่สุดและไวต่อสิ่งเร้าจากภายนอกมาก การโดนเตะเข้าที่ก้นขณะกำลังฉี่แบบนี้ ไม่ใช่แค่ก้นหรอกที่จะเจ็บ แต่มันอาจกระทบถึงสุขภาพและความเป็นอยู่ของหลินอี้เลยทีเดียว! จงผินเหลียงใจร้ายมาก ใจร้ายสุดๆ ลูกเตะนี้อาจส่งให้หลินอี้หน้าทิ่มลงไปในโถปัสสาวะ ผสมกับความตกใจที่ได้รับเข้าไปด้วย คงจะเป็นการแก้แค้นที่สาสมเลยทีเดียว รอยยิ้มของจงผินเหลียงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ขาของเขากวาดผ่านอากาศ หลินอี้ทำเพียงจ้องมองเงาสะท้อนของผินเหลียงในกระเบื้องพื้นด้วยความขบขัน หลินอี้หมุนตัวอย่างกะทันหันแล้วฉีดน้ำปัสสาวะใส่ผินเหลียงเต็มรัก “อ้า...!” แผนการของผินเหลียงพังทลายลงในพริบตา เขาพยายามจะถอยหนีในวินาทีสุดท้าย แต่... มันไม่ใช่สิ่งที่ผินเหลียงจะหลบได้ เพราะหลินอี้ตั้งใจยิงใส่เขาด้วยความแรงเหมือนปืนฉีดน้ำ จงผินเหลียงได้แต่ร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อหลินอี้สาดน้ำรดหน้าเขา แน่นอนว่าการจะร้องออกมาด้วยความตกใจได้นั้น คนเราต้องอ้าปากเสียก่อน... เสียงกรีดร้องอีกสองเสียงดังขึ้นตามหลังเสียงของผินเหลียง นั่นเป็นเสียงของฉู่เมิ่งเหยาและเฉินยวี่ซูนั่นเอง... จงผินเหลียงเหยียบเข้ากับแอ่งปัสสาวะของหลินอี้จนลื่นไถล ร่างของเขาฟาดลงกับพื้นเสียงดังฟังชัด

React

พูดคุย