Chapter 9 - Great General Wei Wu

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:00

Chapter 9 - มหาขุนพลเว่ยอู๋ หลี่ฟู่ซึ่งไม่อยากจะอยู่ใกล้คุณหนูที่กำลังโกรธจัดนานเกินความจำเป็น ตัดสินใจใช้เรื่องประธานบริษัทเป็นข้ออ้างในการปลีกตัว เขาได้มอบกระเป๋าเป้ที่มีหนังสือเรียนและชุดนักเรียนของโรงเรียนซงซานแห่งที่หนึ่งให้กับหลินอี้ ก่อนจะหันไปทางเหมิงเหยา “คุณหนูครับ ถ้าต้องการสิ่งใดเรียกผมได้ตลอดนะครับ มื้อเย็นจะมาส่งตอนหนึ่งทุ่มเหมือนเช่นเคย” กล่าวจบ หลี่ฟู่ก็ขอตัวออกไปทันที เหมิงเหยาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสับสนว่าจะทำอย่างไรดี เธอจะปล่อยให้เขาไปนอนข้างถนนได้ที่ไหนกัน? พ่อของเธอเป็นนักการกุศลที่มีชื่อเสียง เธอไม่อยากให้ใครมาเห็นว่าเธอทารุณกรรมพนักงาน อีกอย่างการปล่อยให้เขาอาศัยอยู่ในวิลล่าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนัก แต่เหมิงเหยาก็ยังไม่พอใจกับสถานการณ์นี้อยู่ดี เธอจำได้ว่าใครคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด จึงรีบติดต่ออีกฝ่ายไปทันที “ฮัลโหล? ชู! พ่อของฉันให้ไอ้บ้านนอกนี่มาอยู่ที่วิลล่าของฉันด้วย ฉันควรทำยังไงดี?” “เหยาเหยาเหรอ? ไอ้หนุ่มโล่ป้องกันนั่นน่ะเหรอ? ฟังดูไม่เลวนี่นา พรุ่งนี้ฉันจะไปประกาศที่โรงเรียนให้ทุกคนรู้ว่าพวกเธอสองคนอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแล้ว! แบบนั้นก็ไม่มีใครกล้าตามรังควานเธอแล้วล่ะ” อวี่ซูที่กำลังนอนดูโทรทัศน์อย่างสบายใจอยู่บนเตียงเจ้าหญิง ไม่ได้อยากจะมาจัดการกับปัญหาของเหมิงเหยาในตอนนี้เลย “เฉินอวี่ซู!” เหมิงเหยาตะโกนใส่โทรศัพท์ “ไม่ใช่เธอเหรอที่บอกให้ฉันยอมให้เขาอยู่ที่นี่? ทำไมถึงทิ้งฉันไว้แบบนี้ล่ะ เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว! ฉันต้องการให้เธอมาอยู่ที่นี่เดี๋ยวนี้! ใช่! เดี๋ยวนี้เลย!” “อื้ม... ก็ได้ เดี๋ยวขออาบน้ำก่อนนะ หลังจากงีบสักหน่อย พรุ่งนี้เช้าฉันจะรีบไปหาเธอเป็นที่แรกเลย” อวี่ซูตอบกลับอย่างเกียจคร้าน “ถ้าฉันไม่เห็นหน้าเธอภายในหนึ่งนาที เราก็เลิกเป็นเพื่อนกัน!” เหมิงเหยาคำราม “อา... เอาจริงดิ...! ฉันถอดเสื้อผ้าจะอาบน้ำอยู่แล้วนะ! เธอคงไม่คาดหวังให้ฉันใส่กลับเข้าไปหรอกใช่ไหม?” อวี่ซูลุกจากโซฟาพลางเดินผ่านกระจก เธอหยุดยืนชื่นชมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง เอ๊ะ ดูเหมือนจะมีปัญหาพุงโผล่ออกมานิดหน่อยนะ? บางทีเธอควรจะลดน้ำหนักบ้างแล้ว “ห้าสิบวินาที!” เหมิงเหยากำลังนับถอยหลังโดยดูจากตัวจับเวลาของสายโทรศัพท์ “โอเคๆ... ล็อกประตูไม่ได้สินะ?” อวี่ซูกล่าวขณะรีบแต่งตัว “สี่สิบ!” เหมิงเหยานับต่อ “โธ่เอ๊ย! กำลังไปแล้ว!” อวี่ซูวิ่งออกมาหลังจากใส่รองเท้าเสร็จ วิลล่าของอวี่ซูอยู่ห่างจากวิลล่าของเหมิงเหยาเพียงไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น โดยมีทางเดินเล็กๆ เชื่อมถึงกัน เหมิงเหยาวางสายเมื่อเห็นร่างของอวี่ซูอยู่ไกลๆ เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “เหยาเหยา เธอเป็นอะไรไป? ฉันกำลังแก้ผ้าเตรียมจะอาบน้ำอยู่แท้ๆ แล้วเธอก็ลากฉันออกมาแบบนี้!” อวี่ซูโวยวาย เหมิงเหยากระแอมเบาๆ แล้วชี้มือไปทางหลินอี้อีกครั้ง “ชู มีคนนอกอยู่ที่นี่!” “โธ่เอ๊ย ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่?” อวี่ซูไม่ได้สนใจเลยว่าหลินอี้จะได้ยินสิ่งที่เธอพูดหรือไม่ “ไอ้หนุ่มโล่ป้องกันกลายเป็นคนในครอบครัวไปแล้ว!” “ในเมื่อเธอกับเขาดูสนิทกันขนาดนี้ ทำไมเราไม่บอกให้เขาไปอยู่ที่บ้านเธอแทนล่ะ! ใช่ ฉันว่าเราทำแบบนั้นดีกว่า!” เหมิงเหยากำลังทุกข์ใจกับสถานการณ์นี้และเธอไม่ชอบมันเลยแม้แต่น้อย “อื้อ...” อวี่ซูยิ้มอย่างไร้เดียงสาพลางแลบลิ้น “เหยาเหยา เธอก็รู้นี่ว่าฉันชอบแก้ผ้าทันทีที่ถึงบ้าน... เธอไม่คิดว่ามันดูไม่เหมาะสมเหรอถ้าเขาต้องมาอยู่กับคนแบบนี้..?” “งั้นฉันคิดว่ามันคงเหมาะสมสินะที่เขาจะมาอยู่กับฉัน?” เหมิงเหยาดุ “เอ่อ... ง่ายนิดเดียวเหยาเหยา” อวี่ซูกล่าวพร้อมกับส่ายหัว “เธอก็แค่ย้ายไปอยู่บ้านฉัน แล้วทิ้งเขาไว้ที่นี่ไง! เธอจะมาวุ่นวายทำไม?” “เธอพูดถูก!” เหมิงเหยาคิดว่าในที่สุดอวี่ซูก็พูดอะไรที่มีประโยชน์ขึ้นมาบ้าง แต่มันก็ดูไม่ถูกต้องอยู่ดี ทำไมเธอต้องยกวิลล่าทั้งหลังให้ไอ้บ้านนอกนี่มาเสวยสุขด้วยล่ะ? มันเรื่องอะไรกัน? แล้วถ้ามีของหายไปจะทำยังไง? “ไม่! ฉันไม่ปล่อยให้เขาอยู่ที่บ้านฉันคนเดียวหรอก!” เหมิงเหยากล่าว อวี่ซูเคยอยากให้หลินอี้คอยสร้างความบันเทิงให้เธอที่โรงเรียน แต่สถานการณ์เริ่มน่ารำคาญขึ้นเรื่อยๆ ถ้าให้หลินอี้ไปอยู่ที่บ้านอวี่ซูเหรอ? เธอไม่มีวันยอมตกลงเด็ดขาด หลังจากระดมสมองครู่หนึ่ง อวี่ซูก็ดีดนิ้ว “ทำไมฉันไม่มาอยู่กับเธอชั่วคราวล่ะ! เขาแค่คอยดูแลธุระข้างล่าง ส่วนห้องนอนเธอก็อยู่ข้างบนอยู่แล้ว! ก็แค่บอกให้เขาอยู่แค่ที่ชั้นหนึ่งเท่านั้น!” เหมิงเหยาอยากได้ทางออกที่ดีกว่านี้ แต่ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว “ก็ได้ งั้นเอาตามนั้น” หลังจากเคยมานอนค้างที่วิลล่าของเหมิงเหยาหลายครั้ง อวี่ซูจึงรู้ทางเป็นอย่างดี พวกเธอเดินเข้าไปโดยมีหลินอี้เดินตามหลังอย่างช้าๆ เขาไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย เหมิงเหยาไม่ชอบเขาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อนึกถึงคำพูดจริงจังของท่านผู้อาวุโสหลินและสายตาที่เชื่อมั่นของลุงฉู่ หลินอี้จึงคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เหมิงเหยาก็เป็นแค่เด็กสาว มันเป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้วที่เธอไม่อยากมาอยู่ร่วมกับเขา “นี่! นายชื่ออะไร?” เหมิงเหยาถามขณะนั่งลงบนโซฟาแล้วพาดขาขึ้นไป “ฉันชื่อหลิน...” หลินอี้กำลังจะนั่งลงบนโซฟาแต่เสียงกรีดร้องแบบผู้หญิงก็หยุดเขาไว้ “หยุด! ห้ามห้ามนั่ง!” ดวงตาของเหมิงเหยาเบิกกว้างขณะจ้องเขม็งไปที่หลินอี้ “มีอะไรหรือเปล่า?” หลินอี้ถามด้วยความตกใจ ก้นของเขายังค้างอยู่กลางอากาศเหนือโซฟา “อย่าทำโซฟาสกปรกด้วยกางเกงสกปรกๆ ของนายนะ! ชูชอบลงไปกลิ้งไปกลิ้งมาบนนั้นตอนแก้ผ้า!” อวี่ซูกลอกตาใส่ นี่มันอะไรกันเหยาเหยา? แล้วไหนว่าเขาเป็นคนนอกไงล่ะ? หลินอี้ไม่ได้สนใจคำพูดนั้น เสื้อผ้าของเขาสกปรกจริงๆ อย่างที่ว่านั่นแหละ เขาเดินไปมาทั้งวัน แถมเบาะที่นั่งบนรถไฟก็ไม่ได้สะอาดนัก การทำให้โซฟาสกปรกคงเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าแม่สาวสวยตรงหน้าติดโรคผิวหนังอะไรเข้าเขาคงซวยแน่ๆ “โอเค ต่อได้” เหมิงเหยาถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นหลินอี้กลับไปยืนในท่าเดิม “ฉันชื่อหลินอี้” “โอเค หลินอี้ คืนนี้นายนอนในห้องรับแขกตรงนั้น แต่จำไว้ว่าชูกับฉันนอนอยู่ชั้นบน ห้ามขึ้นมาบนนี้เด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะบอกให้พ่อไล่นายออก!” เหมิงเหยารู้สึกว่าคำขู่ดูจะไม่มีน้ำหนัก เพราะหลินอี้เหมือนจะล้างสมองพ่อเธอไปแล้ว ด้วยเหตุนั้นเธอจึงเพิ่มคำขู่อีกข้อ “ถ้าขืนขึ้นมาอีกล่ะก็ ฉันจะบอกให้มหาขุนพลเว่ยอู๋ฉีกเนื้อนายให้ตาย!” “ได้” หลินอี้พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจขณะเตรียมจะเดินออกไป “เดี๋ยวนะ ขุนพลเว่ยอู๋? นั่นมันอะไรกัน?” เหมิงเหยามีสีหน้าเบิกบานใจก่อนจะตะโกนเรียก “มหาขุนพลเว่ยอู๋! ลงมานี่!” สุนัขร็อตไวเลอร์ตัวหนึ่งพุ่งลงมาจากบันได เห่ากรรโชกเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องขณะที่มันยืนคั่นกลางระหว่างเหมิงเหยากับหลินอี้

React

พูดคุย